'Just Cause 3': Eens goed het crapuul uithangen voor de goede zaak

Wie straaljagers wil kapen, militaire bases aan gruzelementen wil doen gaan of graag standbeelden vernielt met C4-explosieven, zit opnieuw goed bij 'Just Cause 3': een 'Grand Theft Auto'-achtige game waarin u goed het crapuul kunt uithangen. Maar dan wel één waarin uw crapuleusheid in dienst staat van de goeie zaak: de gewapende revolutie tegen een militaire dictatuur.

Een hoofdpersonage dat ergens het midden houdt tussen Che Guevara, een acteur uit een eighties-actiefilm en een Marvel-superheld. Een weidse, naar eigen goeddunken exploreerbare wereld, waarin de bevolking wordt onderdrukt door een dictatoriaal regime en de speler, door zo veel mogelijk destructieve amok te maken, dorp per dorp terrein moet zien te winnen tegen de despoot.

Veel over-the- top-actie, waarbij u er als speler niet voor moet terugdeinzen om als een éénmansleger hele militaire bases of oliraffinaderijen in de hens te leggen. De manieren waaròp u dat kunt doen zijn zo talrijk dat de hele game voelt als een meer dan 600 vierkante kilometer grote, gewelddadige, explosieve speeltuin voor volwassenen.

Voor een derde keer, na eerdere exploten in een Caraïbische bananenrepubliek in 'Just Cause' (2006) en een archipel in Zuidoost-Azië in 'Just Cause 2' (2010), kruipt u voor het eind dit jaar in de winkelrekken ploffende 'Just Cause 3' in de rol van Rico Rodriguez, die in opdracht van een schimmig Amerikaans overheidsagentschap gewapende opstanden moet ontketenen in dictatoriaal bestuurde staatjes die (door de anti-Amerikaanse houding van de despoot en zijn bezit van massavernietigingswapens) te gevaarlijk worden voor het voortbestaan van de vrije westerse wereld. 

Het scenario van de centrale plot in die twee afleveringen, geschreven door de Zweedse scenarist/romancier Odd Ahlgren, toonde al een ambiguë relatie tussen Rodriguez en zijn Amerikaanse opdrachtgevers, en die wordt op de spits gedreven in deze derde aflevering. De protagonist heeft daarin ontslag genomen bij het agentschap om op het fictieve atol Medici in de Middellandse Zee, waar hij is opgegroeid, voor eens en altijd korte metten te maken met generaal Di Ravello, de despoot die het land al sinds zijn jeugd onder de plak hield.

Medici zag er, in een demo van de game die we enkele weken geleden in het grootste geheim konden spelen, bijzonder lieflijk uit, met sappige, glooiende heuvelruggen, zonnebloemvelden, witte stranden, pittoreske dorpjes en stadjes, en zelfs de restanten van beschavingen uit de oudheid: de gamewereld ademt een oprechte mediterrane vibe uit.

In die mate zelfs dat het bijna aanlokkelijker is om wat meditatief rond te lopen, of rond te toeren in een gestolen voertuig, en alleen bij grote verveling een vuurwapen te richten op de militaire ordediensten van het land. De gewoonlijke meuk van een openwereldgame à la 'Grand Theft Auto'.

Maar er zijn een paar elementen waarin 'Just Cause 3' een veel indringendere, spectaculairdere ervaring levert dan die zonet genoemde reeks misdaadsimulators. Ten eerste zijn de mogelijkheden om brokken te maken een hoop talrijker: de game moedigt u aan om als een éénmansleger tekeer te gaan, door onder meer de handig vol tanks met explosieve goedjes geplante militaire bases en andere bolwerken van de despoot aan te vallen.

Daarbij zijn zowat alle middelen goed: van het eigen, uitbreidbare wapenarsenaal via buitgemaakte kettingmitrailleurs tot gekaapte helikopters en straaljagers. Rodriguez beschikt ook over vaardigheden die pakweg de drie boefjes uit 'Grand Theft Auto V' niet hadden. Hij kan zich snel doorheen de omgeving voortbewegen met een vernuftig werpankersysteem, waarmee hij ook in de vlucht helikopters en vliegtuigen kan kapen, en dat hem Spider-Man-achtige karakteristieken geeft. Hij overleeft de hoogste sprong dankzij een ongelimiteerde voorraad aan parachutes die hij in zijn uitrusting heeft zitten. En hij heeft, voor de eerste keer in deze derde game, een wingsuit, waarmee hij tot op zekere hoogte ook over de mogelijkheden van een vliegende superheld beschikt.

Tel daarbij de grote destructieve chaos die hij kan aanrichten op het pittoreske eiland, en het wordt al snel duidelijk dat 'Just Cause 3' een game is die, zelfs in vergelijking met andere games uit zijn genre, los over de schreef gaat wat zijn actie betreft. Maar dat is, volgens de makers, net de bedoeling. "Het is geen simulatie", zegt Anders Bodbacka, die de game helpt ontwerpen voor de studio Avalanche Software. "We nemen geregeld een loopje met de fysica: dat is een voorrecht van een gameontwikkelaar, en wat deze game gewoon nodig heeft."

De complete vrijheid waarmee de speler al die miserie kan veroorzaken op het eiland, doet denken aan een soortgelijk cachet dat eind vorig jaar in 'Far Cry 4' zat: eveneens een game waarin de speler een destructieve speeltuin kreeg voorgeschoteld, en waarin hij zijn eigen anekdotische verhalen maakte.

De centrale plot in die game was ei zo na bijzaak, net als in 'Just Cause 2', dat vijf jaar geleden in zekere zin een pionier was in het genre: er bestonden voor die game al openwereldgames, maar de mogelijkheden om buiten de door de gamedesigners uitgespreide paadjes te gaan waren talrijker dan ooit (en het verhaal van de game was - bijna bewust - die van een doodgewone B-actiefilm).

Daar lijkt deze opvolger, afgaand op het uur dat we ermee konden doorbrengen en de moeite die de makers hadden om de gamecontroller aan het einde van dat uur terug uit onze tengels gewrikt te krijgen, nog een eind verder in te gaan. "Jezelf bevrijden van de wereld, dat is een leidmotief in alles wat we willen brengen in 'Just Cause 3'", zegt 'game director' Roland Lesterlin van Avalanche Software.