Kijk, zò vertel je een verhaal in een schietgame
Als first person shooter stijgt 'Wolfenstein: The New Order' nauwelijks boven de middenmaat in zijn genre uit. Maar de nieuwe game schittert op een heel andere manier: de verhalende campagne, die in de meeste games van dit soort ofwel compleet van secundair belang is ofwel het gameplezier in de weg loopt met zijn langdradigheid, is even snedig als de schietactie, en durft tegelijkertijd in de diepte gaan ook.
'Wolfenstein: The New Order'
Laat ons eerst het belangrijkste uit de weg werken: 'Wolfenstein: The New Order' is geen game voor wie waarachtig kickt op schietgames. Het tempo is vrij gezapig voor dat soort spelers en wordt te vaak onderbroken door verhaalexposities, logische puzzels en geweldloze actiesequenties, en er is zelfs geen multiplayer voorzien. Het volkje dat zweert bij 'Titanfall' blijft er dus zwaar mee op zijn honger zitten. Maar de overige 95 procent van de doorsnee gamers zal zich er wèl mee amuseren: 'Wolfenstein: The New Order' is een game die vooral appelleert aan het soort spelers die ergens tussen de hardcorenerd en de 'casual'-speler in zitten. Het publiek dat tot enkele jaren geleden alleen maar 'Fifa' en een sporadische 'Grand Theft Auto' lustte, maar er ondertussen ook wel eens een shootertje bij wil. En daarin, net als in de Hollywoodfilms die het in de cinema consumeert, een deftig verhaal zoekt.
Wat dat laatste betreft zit het dus wel snor in 'Wolfenstein: The New Order', dat zich afspeelt in de jaren '60 van een alternatieve tijdlijn, waarin de Asmogendheden de Tweede Wereldoorlog hebben gewonnen en de Nazi's dus ook heersen over het Amerikaanse continent. Een intrigerend uitgangspunt, maar het opmerkelijke is wat de scenaristen daaròp gebouwd hebben: een verhaal over hoe ook de wreedheden van zo'n onmenselijk regime zouden toenemen wanneer het er de ruimte voor had gekregen. Ook de persoonlijke queeste van je spelerspersonage, voormalig Amerikaans soldaat B.J. Blaskowicz die in het Noord-Amerikaanse gewapende verzet terechtkomt, heeft voldoende vlees, en de slechteriken vertonen eveneens verbazend veel diepte.
Belangrijk is de snedigheid waarmee dat verhaal tegelijkertijd wordt verteld: er zijn redelijk wat niet-speelbare cutscenes, maar die worden meestal precies ingebouwd op een moment waarop je echt wel eventjes rust kunt gebruiken, en ook het tempo van de verhaalexposities volgt mooi de cadans van de gameplay. Die laatste biedt voldoende variatie, met een paar stevige puzzelsequenties, mogelijkheden om de eerste tegenstanders op een stille manier van kant te maken en een paar 'set-pieces' van het soort dat de 'Call of Duty'-reeks perfectioneerde, maar de pure essentie - de schietgameplay - is bijzonder doorsnee, en valt bij momenten zelfs lelijk uit het ritme dat de rest van de game zo knap weet aan te houden. Meestal is het precies omgekeerd in dit genre.
