'Mario Party: Island Tour' is als een dobbelsteen die van tafel rolt
Dat Nintendo het zichzelf misschien iets te makkelijk maakt met zijn Mario-games is een kritiek die al bijna even oud is als het figuurtje zelf. Bij de meeste spellen valt er ook altijd wel iets te verzinnen om dat tegen te spreken. Maar dat werd iets lastiger bij 'Mario Party: Island Tour'.
Op zich niets tegen de 'Mario Party'-games: de reeks, die een vijftiental jaar geleden voor het eerst werd gelanceerd op de Nintendo 64, is net als 'Mario Kart', 'Super Mario Bros.' en 'Super Paper Mario' een vast onderdeel in Nintendo's Mario-canon geworden, en de afleveringen die op de grote consoles verschenen brachten iedere keer net genoeg vernieuwing mee om interessant te blijven. Wat op zich al niet zo makkelijk is: de formule achter de games - een soort virtueel ganzenbord, met minispelletjes die op bepaalde plaatsen moeten worden gespeeld - is namelijk vrij rigide. In de voorgaande Mario Party's slaagden de makers erin om frisse nieuwe minigames in het spel te parkeren, en daarbij een goeie balans te vinden tussen de onmiddellijke actie van die superkorte gebeurtenissen en de iets tactischere bewegingen op het speelbord.
Die balans is, helaas, ver zoek bij 'Mario Party: Island Tour'. De makers grepen in hun minigames alle mogelijkheden van de 3DS-zakconsole aan (de gewone knoppen, de bewegingssensoren, het aanraakscherm, de duimstick: alles heeft zijn eigen spelletjes), en leveren ook een paar deftige multiplayer-speelborden voor wie het online tegen anderen wil opnemen; het is allerminst een 'luie' productie. Maar er schort iets aan het basisontwerp van de game.
Dat laatste is vooral te merken bij het bordspelletje: er zitten meer dan voldoende minigames in de kaartenbak (een fatsoenlijke tachtig stuks), maar om één of andere reden komt u ze slechts heel sporadisch tegen als u - zowel in de single- als de multiplayer - over het bord drentelt. Zeker in singleplayer is het daardoor soms lang wachten voor er iets gebeurt in 'Mario Party: Island Tour', want u moet natuurlijk ook wachten op uw drie computergestuurde tegenstanders. Vanzelfsprekend kunt u de minigames ook gewoon los van het bordspelletje spelen, maar daar zit het tweede probleem van deze game: er zitten er - ondanks de grote variatie, en het gebruik van alle invoermogelijkheden - te weinig tussen die het pleziercentrum in uw hersenen kietelen. Terwijl uitgerekend dat altijd Nintendo's handelsmerk is. Een 'accident de parcours'!
