‘Painkiller’: de hel, dat zijn de anderen
‘Painkiller’ is terug! ’t Is te zeggen: ‘Painkiller’ is nog eens terug, want het Poolse spel dat uitkwam in 2004, kreeg in 2012 al eens een remake op de PS3 en Xbox 360. Die kreeg toen nog de ondertitel ‘Hell & Damnation’ mee, maar voor deze nieuwe versie werd teruggegrepen naar de originele benaming. Hoewel het deze keer eigenlijk geen remake is, maar een volledig nieuwe game met een totaal andere insteek.
Deze nieuwe ‘Painkiller’ is dan ook niet gemaakt door de studio achter het origineel, maar door landgenoten die een andere visie op het spel hadden. Geen traditionele verhaalgedreven campagne meer, maar een coöperatieve shooter waarin je met drie spelers aan de slag kan om te proberen ontsnappen uit het vagevuur waarin je om een of andere reden beland bent. Meer plot dan dat is er niet: je personage heeft iets mispeuterd dat niet erg genoeg was om in de hel zelf te belanden en de enige manier om je hemel te verdienen, is blijkbaar ontelbare hordes demonen afslachten met gespecialiseerd wapentuig.
De gameplay is dan ook ongewijzigd gebleven ten opzichte van vroeger: dit is nog steeds een zogenaamd boomer shooter, waarbij je je verstand op nul kan zetten en zoveel mogelijk monsters een kopje kleiner moet maken. De ledematen en bloedspetters vliegen kwistig in het rond terwijl je combometer de hoogte ingaat op de tonen van scheurende gitaren. Als dat een beetje klinkt als ‘Doom’, dan is dat omdat het spel ook goed gekeken en geluisterd heeft naar de nieuwe ‘Doom’-games en dacht ‘dat kan ik ook, maar dan allemaal wat minder goed’.
Niet dat ‘Painkiller’ echt slecht is, het knallen voelt aan zoals het moet aanvoelen en de besturing is vlot en responsief, maar het komt allemaal over als te weinig. Het ontbreken van een echte singleplayercomponent is jammer, maar gelukkig kan je wel steeds solo aan de slag met AI-bots die de andere personages voor hun rekening nemen. Het spel ziet er ook prima uit en zelfs met een massa demonen op het scherm blijft alles netjes en stabiel draaien. Op technisch en audiovisueel gebied zit het dus wel snor.
Het grootste probleem van deze ‘Painkiller’ is dat er quasi geen variatie in de gameplay zit. De amper negen levels heb je op een paar uur uitgespeeld, en ze bieden alle negen exact hetzelfde riedeltje. Je start op locatie A waar plots tientallen monsters opduiken, als die allemaal vakkundig zijn omgelegd ga je verder naar locatie B vol semi-identieke monsters, enzovoort enzoverder. Geheimen of puzzels zijn er zo goed als niet en het aantal wapens dat je ter beschikking krijgt, is op één hand te tellen.
De speelbare personages zijn ook zo generiek als maar kan zijn met amper persoonlijkheden om van te spreken. De kleine beetjes achtergrondinfo die je af en toe vrijspeelt, volstaan dan ook niet om ze te verheffen tot interessante, laat staan memorabele, protagonisten. Het grootste verschil zit ‘m in de unieke vaardigheden die elk personage heeft, de ene heeft meer gezondheidspunten terwijl een andere meer schade kan aanrichten, dus de keuze van je favoriet is puur praktisch en heeft geen verdere invloed op het verloop.
CONCLUSIE: 6/10
Je vraagt je af waarom ‘Painkiller’ eigenlijk ‘Painkiller’ heet, want met de originele game heeft dit, buiten de setting in het vagevuur, nog amper iets te maken. Niet dat de eerste ‘Painkiller’ zo’n fenomenaal originele klassieker was, maar deze herwerking heeft al helemaal geen eigen smoel meer. Ja, hersenloos demonen neermaaien is leuk voor even, maar uiteindelijk is ‘Painkiller’ te kort, te repetitief en gewoon te weinig game in een wereld waar je ook gewoon de nieuwste ‘Doom’ kan spelen.
