Recensie 'Iron Front Liberation 1944': oorlog is dodelijk (saai)

Dat oorlog weerzinwekkend is, daarvan hoeft u ons al lang niet meer te overtuigen. Al hadden we niet verwacht dat we zelfs in ons veilige huis, achter de pc, gewond konden raken in de strijd. 'Iron Front Liberation 1944' deed ons namelijk zo langgerekt geeuwen dat onze kaak wellicht voorgoed naar de vaantjes is.

Begrijp ons niet verkeerd: de vredesbeweging van de jaren '60 is helemaal aan ons voorbij gegaan en in principe vinden we elk spel waarin we een tank mogen besturen gewoon leuk. Jammer genoeg geldt dat niet voor games die eruit zien alsof ze in de jaren '90 op de markt werden gegooid, die op verschillende gedachten hinken en die min of meer van je vragen dat je blind kan typen vooraleer je de controls onder de knie krijgt.

Eindspel
Niet dat het - weliswaar vrij klassieke - uitgangspunt van 'Iron Front Liberation 1944 niet interessant is. De Tweede Wereldoorlog gaat zijn laatste jaar in, en aan het Oostfront heeft de Duitse Wehrmacht zijn beste kruit verschoten. Hoewel Hitlers troepen de Sovjetunie aardig pijn deden en op een boogscheut van de Russische hoofdstad Moskou zijn beland, gooien barre weersomstandigheden en het opvallend taaie Rode Leger roet in het eten. Het eindspel is nakend, technologische superioriteit neemt het op tegen numeriek overwicht. Weloverwogen tactsche beslissingen zullen dus uitmaken naar welke kant de balans finaal overhelt in de grote confrontatie tussen de nazi's en de sovjets.

Dat is uiteraard het moment waarin de speler zijn intrede doet, eerst als eenvoudige infanterist. Die kan zijn invloed laten gelden in missies waar hij een arsenaal aan wapens (van geweren en handgranaten tot pittig antitankmateriaal) en voertuigen (tanks en vliegtuigen) kan inzetten om de vijand pijn te doen. Daarbij moet hij niet alleen zelf slim spelen, maar ook optimaal zijn team laten renderen.

Mossel noch vis
Klinkt allemaal veelbelovend, maar 'FC De Kampioenen' nog aan toe: we hebben het allemaal al 's eerder gezien. Erger nog: we hebben het ook al 's béter gezien. De eerstepersoonsmissies zijn traag en saai, en vormen echt geen partij voor blitse shooters als 'Call of Duty'. "Het is dan ook geen shooter, maar een táctische shooter", zal de wakkere speler tegenwerpen. Die wakkere gamer heeft gelijk, alleen krijg je in dit geval een vrij onduidelijk 'mossel noch vis'-verhaal, waarbij de ontwikkelaars op te veel paarden tegelijk wedden.

Daardoor krijgen ze een eindresultaat dat een beetje in elke categorie thuishoort maar nergens in uitblinkt. Ook de 'cutscenes' zijn niet meteen iets om warm van te worden: de uitleg die je daar krijgt duurt op zich al lang, en als je je missie niet volledig uitspeelt, dreig je het gepalaver van voor af aan te krijgen. Voor je het weet zit je roodaangelopen 'Verrückte Idioten!' naar het scherm te schreeuwen, en dat kan echt niet gezond zijn.

Bugs en crashes
Initieel werd 'Iron Front Liberation 1944' ook door nogal wat bugs geteisterd. Daar werd hard aan gewerkt, getuige de regelmatige zware updates die geïnstalleerd moeten worden. Maar die doen het spel dan weer geregeld crashen.

We schuiven na de zoveelste vastloopmoment dan maar Bruce Springsteen in de cd-speler: "War? What is it good for? Absolutely nothing!" Wijze woorden, zeker als de 'war' in kwestie tot zo'n sof van een spel leidt.