Recensie 'The Witcher 2': Donkerste RPG ooit nu ook op Xbox
Draken aan flarden hakken, wapens smeden en toverspreuken hanteren: aan de basis verschilt 'The Witcher 2' niet zoveel van andere RPG's. De manier waarop, dat is andere koffie. Tegen een achtergrond van xenofobie en verraad krijg je met de vloekende mutant Geralt van Rivia de meest lugubure protagonist ooit in een dergelijke titel. 'The Witcher 2' was al uit op pc sinds eind vorig jaar, maar maakt nu een sucesvolle vertaalslag naar de console, met een bloedmooie XboX-versie.
Zouden we 'The Witcher 2: Assassins of Kings' nu aanraden aan fans van de 'Lord of the Rings'-trilogie of net niet? De vraag spookt al geruime tijd door ons hoofd. Want de verbluffende pracht en gelaagde verhaalstructuur van dit avontuur zullen 'LOTR'-liefhebbers ongetwijfeld aanspreken. Alleen zullen ze wel tegen een stootje moeten kunnen.
In de fantasywereld waarin Geralt van Rivia zich beweegt, valt er van koddige hobbits of edele elfen weinig te merken. Als er al elfen en dwergen te bespeuren vallen, worden ze weggejaagd of verstoten, en nemen ze wraak door nietsontziende verzetsgroepen op te richten. Het is ieder voor zich in een wereld die wordt geregeerd door corrupte leiders en bloeddorstige militairen die elkaar en hun superieuren in nevelige complotten naar het leven staan.
Deze onverkwikkelijke omgeving vormt de ideale biotoop voor Geralt, een 'witcher' of monsterjager, die niet bepaald als typische held door het leven gaat. De vechtjas vloekt, zuipt en liegt dat het een aard heeft, terwijl hij intussen schoonheden uit verschillende windstreken tussen de lakens probeert te krijgen. Tijdens zijn tochten leert hij dat hij niets of niemand moet vertrouwen, zeker niet wanneer hem de moord op de koning in de schoenen wordt geschoven. Alleen zijn twee zwaarden en het arsenaal aan drankjes dat hem speciale krachten en vaardigheden geeft, staan consequent aan Geralts zijde.
Bioscoopkwaliteit
Dat er een stevig robbertje gehakt, gespiest en gefileerd wordt, laat zich raden. Zoveel wordt in de magistrale openingsscène - die komt aardig in de buurt van de betere Hollywoodcinema - al duidelijk. Gerald begeleidt daarin de koning in het beleg van een burcht en moet naast de verdedigers ook een vuurspuwende draak het hoofd bieden.
Het vechten - met een personage dat in de loop van het spel uiteraard beter materiaal en sterkere vaardigheden krijgt - is maar een piepklein stukje van het moois. Minstens even belangrijk zijn de keuzes die Geralt in zijn interactie met andere personages maakt. Elke weg die hij kiest, heeft een enorme (en vaak onverwachte) invloed op het verdere verloop van de actie. Extra lastig daarbij is dat niemand éénduidig goed of slecht is, er is geen 'perfecte oplossing' mogelijk. Geralt moet dus over de nodige diplomatie beschikken om het hoofd boven water te houden in een slangenkuil waarbij zelfs de Belgische formatiegesprekken verbleken.
Apocalyptisch
Waren de boeken van de Poolse auteur Andrzej Sapkowski, waarop onder meer de videogame is gebaseerd, al redelijk duistere bedoeningen, dan gaat de digitale franchise nog een stap verder. Zowat alle personages en decorstukken ademen een sombere dreiging uit die je bijna aan den lijve doet ondervinden hoe het dagelijks bestaan van de pechvogels in de donkere middeleeuwen moet zijn geweest. De makers slagen erin om zelfs een fris lentezonnetje een achterliggend gevoel van onafwendbare apocalyps mee te geven. Beklemmend en beeldschoon tegelijk.
De besturing op Xbox moet - net zoals in de eerdere pc-versie - flink wat functies herbergen. De menu's om items te gebruiken of je personage te ontwikkelen zitten daarom complex in elkaar. Niet dat zoiets noodzakelijk een nadeel is. In sommige gevallen, zoals in de gevechten, blijkt die complexiteit bij te dragen tot de kwaliteit: hier maak je een groep vijanden niet zomaar even af, er is techniek en inzicht nodig om het er levend vanaf te brengen. Dankzij de controllers loopt één en ander hier wel al een pak 'handiger' dan op de pc-versie, waarbij je vaak zat te sakkeren om in het juiste menuutje terecht te komen.
KNT
Deel 1 van 'The Witcher' blies ons in 2007 al van onze sokken, maar dit vervolg legt de lat nog een flink stuk hoger. Qua verhaallijnen (complex en uitgebreid, maar nooit vervelend), messcherpe dialogen en verrassende, bloeddoorlopen actie is deze 'The Witcher 2: Assassins of Kings' gewoon top. Een absoluut in huis te halen game is dit, zij het uiterst ongeschikt voor kinderen. (tw)
Win 5 exemplaren van 'The Witcher 2' voor Xbox 360 - voor de winnaars zit er bovendien ook een uniek stripverhaal van 'The Witcher' in de prijzenpot. deelnemen doe je hier.
