‘Super Mario Bros. 35’ geeft te weinig ruimte aan je slechte karakter
In Super Mario Bros. 35 speel je gewoon de klassieke game uit 1985. Maar dan wel tegen vierendertig anderen: het is Nintendo’s idee van een battle royale. Is dat ook een beetje leuk?
Bij battle royale denk je intuïtief aan Fortnite, PlayerUnknown’s Battlegrounds of Call of Duty: Warzone: games waarin schietactie de boventoon voert, en waarin je met honderd mensen tegelijkertijd de strijd moet aangaan totdat er maar eentje meer overblijft. Nintendo bewees met Tetris 99 al dat het die formule succesvol kan overzetten naar andere gameconcepten, en zet dat idee nu door met Super Mario Bros. 35, een battleroyale-editie van de originele Super Mario Bros-game uit 1985, die gratis te downloaden valt voor spelers die Nintendo’s online-abonnement hebben lopen op hun Switch. Ja, die voor de NES. Waarom precies ‘35’? Omdat Super Mario Bros. dit jaar 35 jaar is geworden (niet de figuur zelf, want die stamt al uit 1981, met een eerste optreden in Donkey Kong). Vandaar dus dat je het tegen 34 andere spelers opneemt in plaats van tegen 99. Maar dat houdt ook steek met het concept van de game.
Vijanden overnemen
Super Mario Bros. is een videogame die een flink stuk van de wereldbevolking tot in zijn kleinste uithoekjes kent, en Super Mario Bros. 35 steunt sterk op de intuïtieve band die spelers ermee hebben opgebouwd. Nintendo heeft het zich ook niet te makkelijk gemaakt door van deze multiplayervariant een speedrun-race te maken: je speelt de game in grote lijnen vooral zoals je hem altijd al hebt gespeeld. De ene gaat behoedzaam voor alle muntjes en verslagen vijanden, de andere rusht zich door de level (nog een andere kent de verborgen ‘Warp Zones’ nog, die je meteen een sprong naar een van de volgende werelden opleveren). Er is op zichzelf geen ‘juiste’ manier om de game te winnen van de anderen.
Want jazeker, er tikt een timer weg, maar die wordt bijvoorbeeld met één of twee seconden vermeerderd telkens als je een vijand verslaat. Die kunnen ook met veel meer komen dan in de originele game, want de vijanden die de ene speler verslaat worden naar het scherm van de andere gestuurd. Het kan, zeker wanneer je bij de laatste tien spelers belandt die nog in het spel zitten, een indrukwekkende barrage aan Goombas (die wandelende champignons), Koopa Troopas (die schildpadden waarvan het schild gaat lopen nadat je ze hebt verslagen) en Piranha Plants opleveren.
Geen blijver
Je hebt een spelletje of vijf nodig voordat je je ritme hebt gevonden in Super Mario Bros. 35. Daarna wordt het meteen zo’n typische onlinegame waar je keer op keer opnieuw induikt. Tot op een bepaalde hoogte dan: Nintendo heeft er een eindtermijn op gezet (een klein jaar blijft hij op je Switch staan), en we maken ons sterk dat het appeal van de game tegen dan al flink zal zijn getaand.
Het is een mooie vondst om elkaar een hak te zetten door – onder meer – een andere speler op te zadelen met je verslagen vijanden, maar dat is het enige waarmee je echt je slechte karakter kunt laten zien. En laat dat laatste nu – zie onder meer de Mario Kart-games – bij uitstek datgene zijn waarop het multiplayerconcept van Nintendo ondertussen ook al dertig jaar draait.
