'Transformers: Devastation' is een heerlijk onnozel spelletje

Gamemakers hebben tegenwoordig meestal grote artistieke aspiraties voor hun producten, en dat mag: ze maken daarmee het medium steeds interessanter. Maar moèt het altijd? Het is een vraag die 'Transformers: Devastation', een nieuwe, verrassende telg in gamegigant Activisions reeks licentiegames op de bekende jongensspeelgoedjes, terecht lijkt te stellen: de game is een noodzakelijke 'fix' voor spelers die snakken naar een game die nog eens gewoon ongegeneerd onnozele, repetitieve, licht-therapeutische actie levert.

De vijf uur die je nodig hebt gehad om het verhaal van 'Transformers: Devastation' door te spelen, zul je wellicht 's anderendaags al vergeten zijn: het verhaal stelt drie keer niks voor, de actie is repetitief, en de slordigheden in de productie (klim-animaties die gewoon werden overgeslagen, levels die eindigen zonder dat de vijand geanimeerd tegen het dek slaat) stapelen zich op. Maar terwijl je de game doorspeelde, voelde hij zò vertrouwd aan dat de sensatie in je vingers misschien wèl nog eventjes zal blijven hangen. Net als de raak gekozen en vlekkeloos uitgevoerde visuele stijl van de game.

Activision, het Amerikaanse gamehuis achter miljoenenkleppers als 'Call of Duty', 'Destiny' en binnenkort weer 'Guitar Hero', heeft al jaren een licentieovereenkomst met speelgoedfabrikant Hasbro lopen over de immens populaire Transformers-speelgoedjes, en baseerde de games die het uit die licentiedeal puurde meestal op de stijl van de speelfilms die actiecineast Michael Bay naar de speelgoedfranchise maakte. De laatste jaren keken de studio's die Activision met de 'Transformers'-games gelastte wel eerder naar dingen die ze in de marge van het universum konden doen, zoals de 'Fall of Cybertron'- en 'War for Cybertron'-prequels. Maar de radicaalste breuk met de lopende reeks, zeker op visueel gebied, is wel deze 'Transformers: Devastation'.

Platinum Games, de onafhankelijke gamestudio die de game mocht maken voor Activision, keerde namelijk terug naar de visuele presentatie van de klassieke 'Transformers'-animatieserie die tussen 1984 en 1987 liep, en die sindsdien jarenlang werd herhaald in de namiddagprogrammatie van televisiezenders over de hele wereld. Het geeft een forse extra scheut nostalgie aan 'Transformers: Devastation', zeker gezien het feit dat de makers hun game in de kleinste details wilden doen lijken op een aflevering uit die tekenfilmreeks. De bestuurbare personages komen in mooie klarelijngraphics op het scherm, het merendeel van de originele stemmencast is terug (wat grommelen ze weer vakkundig tegen elkaar op, met een forse nadruk op het einde van iedere zin!), en je voelt aan alles dat de makers bijzonder goed naar het origineel hebben gekeken.

Snedige besturing

Niettemin is het duidelijk dat er niet teveel tijd, mankracht en middelen mochten gaan naar de ontwikkeling van 'Transformers: Devastation'. Bij het lijstje slordigheden dat we hier eerder hadden aangevat mag je bijvoorbeeld ook een krakkemikkige camera tijdens de voertuigsequenties voegen (of moeten we nog uitleggen dat de Transformers zichzelf van een robot naar een automobiel kunnen uitvouwen, en terug?), of het feit dat net iets te weinig elementen uit het decor aan flarden kunnen worden geknald of zelfs botsingen hebben ingeprogrammeerd, waardoor je dus bijvoorbeeld als een spook dwars door reclameborden loopt.

Maar de nostalgische gamewereld die Platinum Games (makers van cultfavorietjes als 'The Wonderful 101', 'MadWorld' en 'Bayonetta') neerzette voor 'Transformers: Devastation' huist een game die op deftig ontworpen vechtmechanieken en een snedige besturing draait, de actie is lekker, en het upgradesysteem is verrassend complex voor een game van dit slag: de verschillen tussen de wapens en uitbreidingen die je kiest zijn relevant, en betere schiet- en slagwapens geven ook een merkelijk voordeel in de strijd.

En de repetitie, die al vrij snel toeslaat in 'Transformers: Devastation'? Het feit dat de game nogal snel naar automatische piloot overschakelt, met alleen meer en grotere tegenstanders die je pad kruisen? Ach, laat ons eerlijk wezen: driekwart van de gamers heeft het zo gewoon graag.