Houdt deze familie het vier jaar vol?

Donald Trump is president geworden zoals hij in mekaar steekt: een beetje ongeduldig. Geen 'ladies first' - Hillary Clinton wou liever niet, zo snel - maar wel met zijn First Lady naast hem. Die verkrampte, zodat de meeste naturel van zoontje Barron moest komen: de knaap leek zich met zijn 10 jaar bedeesd, doch steeds vermoeider af te vragen hoe lang het allemaal ging duren. Houdt deze familie het vier jaar vol?

Trump, dus. We hebben ons aardig getrompeerd, in de kansen van deze man. Gisterenmiddag, bij het stemmen, leek hij nog de slechte verliezer te worden. Verbeten trek, boze ogen, wenkbrauwen die krulden als processierupsen: hij ging zich niet in de luren laten leggen. Het was allemaal niet zo mooi om zien, al is dat natuurlijk geen bezwaar. Een presidentsverkiezing is geen schoonheidswedstrijd, en laat dat vooral zo blijven. Maar toch: na de charme van Barack Obama zal het wennen zijn, visueel, aan de mimiek van deze nieuwe president.

Nog meer is dat het geval bij de nieuwe First Lady. Opnieuw: het is geen cadeau om nà Michelle Obama te moeten komen. Maar alles aan die huidige Lady is souplesse. Of ze nu basket moet spelen of ballroom moet dansen, koningskoppels moet ontvangen, of veteranen: alles gaat, en nog beter met twee. De manier waarop Melania Trump krampachtig in de camera's lachte - als waren er achter haar oren twee lilliputters bezig met haar mondhoeken op te trekken via touwen - deed je ietwat ongemakkelijk voelen. Ze heeft altijd jurken en broekpakken aan met heel speciaal gesneden mouwen, viel tijdens deze speech opnieuw op. Ballonmouwen. Pofmouwen. Vleermuismouwen. Maar hopelijk tovert ze straks nog iets méér uit die mouwen, dan gewoon maar een slanke modellenarm. Persoonlijkheid, projecten, er is keuze genoeg.

Maar goed: terug naar de president, en diens mouwen. Het eerste dat Trump eruit haalde, toen hij uit de coulissen kwam, was zijn vuist, wat even deed vrezen dat de harde toon van de campagne gewoon zou worden verder gezet. Dat was niet zo, gelukkig maar. Vicepresident Pence begon met God en zijn familie te bedanken. Het was een eer, en een privilege, en ze waren allemaal samen geschiedenis aan het schrijven, en zo waren er nog veel meer woorden die altijd klinken als muziek. Veilige liftmuziek, weliswaar.

Dan: de gezwollen filmmuziek. Het woord aan de president. Trump was zichtbaar ontroerd, terwijl achter hem de familieleden maar bleven plaatsnemen. Opnieuw kon het contrast met de Obama's niet groter zijn. Er is geen kerngezin - de pater familias is natuurlijk ook al 70 - maar wel heel veel losse elementen. Soms moest Trump ze ergens gaan zoeken: "Waar is mijn broer? Broer?!" Wetende dat elke ketting maar zo sterk is als de zwakste schakel, is de vraag of alles een volle vier jaar aan mekaar kan blijven hangen. Het zag er deze ochtend allemaal nog een beetje gerepeteerd uit, terwijl de show nu toch wel is begonnen. Met heel veel bedankjes, overigens. Trump bleef maar gaan met zijn 'thank you', en dan is het heerlijk om jongens van 10 jaar in beeld te hebben, zoals zijn jongste zoon Barron. Die waarschijnlijk ook al vroeg uit de veren was, en die nog geen koffie of Red Bull mag drinken, en voor wie het zo stilaan genoeg was geweest, en hoe zou het intussen met zijn Pokémons zijn?

Kortom: op dagen dat alles een beetje relativering nodig heeft, of juist heel veel troost, of gewoon iets leuks op het Internet, weet je altijd op wie je kan rekenen. De kleinsten eerst.