OPINIE - Jean-Marie Dedecker: "Geen reden tot paniek"

Enkele toppolitici laten vandaag exclusief voor HLN hun licht schijnen op de verrassende verkiezingsuitslag in de Verenigde Staten. Volgens Jean-Marie Dedecker (LDD) werd 8 november 2016 de opstand van de arbeidersklasse tegen het verdorde politieke establishment in Washington. Toch is volgens hem geen reden tot paniek.

Kiezen tussen Caligula en Nero

Na een tenenkrullende moddercampagne konden de Amerikanen kiezen tussen Hillary Rodham Clinton en Donald Trump. Het was hetzelfde als aan de Romeinen vragen om een keuze te maken tussen Caligula en Nero. De eerste benoemde zijn paard tot consul. De tweede stak Rome in brand. De presidentsverkiezingen hebben nu een uitslaande brand veroorzaakt, één van ongenoegen en verdeeldheid. De progressieve kosmopolitische elites in de grote steden hebben het moeten afleggen tegen de zwarte paupers in de verwaarloosde buitenwijken en de witte onderklasse in de achtergebleven industriële stadjes of op het platteland. Lui die hopen op verandering en genoeg hebben van Barack Obama - die volgens hen meer tijd doorbracht om begeesterende speeches te schrijven dan om  "change" te brengen.

We want our country back

Ze stemden liever met de knijper op de neus voor Trump dan met oogkleppen op Clinton. Acht november werd de opstand van de arbeidersklasse tegen het verdorde politieke establishment in Washington. Zwarte dinsdag met evenveel bitterheid als vreugde. De verdeelde Staten van Amerika. Clinton torste een ballast van leugenachtigheid. De erfzonde van een decennialange machtsgeile loopbaan, en een opeenstapeling van schandalen door de Clintondynastie. Ze ging niet door het glazen plafond maar viel door de glazen vloer. Trump zette de particratie een neus, gedroeg zich als een misogyne nar, maar bracht een boodschap van verandering en nationalisme. Hij had een programma voor the working class, zoals 20 miljard dollar voor het onderwijs, zes weken moederschapsverlof voor de werkende vrouwen en één procent belastingen voor wie minder dan 30.000 dollar per jaar verdient. Hij beloofde beteugeling van de migratie en stak een vinger op tegen de islam. We want our country back. Het heeft hier ook de Brexit veroorzaakt. De overwinning van de onvrede, de weerwraak van het plebs op de patriciërs. De wereldvreemde regenten beginnen het nu nog maar te begrijpen, zowel onze Europese Mandarijnen als het eigengereide establishment over de Grote Plas in Washington.

Geen reden tot paniek

Een halve eeuw geleden schreef de Amerikaanse politieke verslaggever Henry Mencken: "Naarmate de democratie de perfectie nadert, zal het presidentschap meer en meer de ziel van het volk weerspiegelen. Tot op een grote en glorierijke dag de hartenwens van het volk in vervulling gaat en het Witte Huis wordt opgeluisterd met de aanwezigheid van een volslagen idioot." Zo ver zal het niet komen. Amerika is ook een democratie met instellingen, gerechtelijke instituten, een militair apparaat, een congres en een senaat. Ze controleren en beteugelen de macht. Trump wordt een Lame Duck als hij zijn verstoorde relatie met zijn eigen Republikeinse partij niet op de rails krijgt. De "witte woede" lag ook aan de basis van de verkiezing van Ronald Reagan tot president in 1980. Hij was een tweede klasse cowboy-acteur in B-films. Zijn vrouw Nancy beïnvloedde hem meer met sterrenwichelarij dan met politiek advies. Hij maakte een einde aan de Koude oorlog en deed de Berlijnse muur vallen. Hij werd door de Amerikanen onlangs genomineerd als hun beste president ooit. Er is dus nog geen reden tot paniek. Naast de Democraten is er ook nog een klasse van verliezers: de gepatenteerde politiek-correcte Amerikakenners die hun zwarte dinsdag beleven. En vooral de opiniepeilers, die zoals gewoonlijk niet peilden naar opinies maar liever zelf opinies maakten. De Romeinen konden blijkbaar beter de toekomst voorspellen met de ingewanden van dode vogels dan de poll-bureaus met hun computers.