Zes weken zonder suiker: waarom ik het niemand zou aanraden

Redactrice Ellen Provoost (31) ging de uitdaging aan om zes weken lang een suikerdetox te volgen. Dat betekent niet alleen zes weken lang geen geraffineerde suikers of alcohol meer, maar ook een drietal weken zonder fruit. Hier lees je niet alleen over haar strijd tegen honger, maar ook hoe over de emotionele rollercoaster waar ze in terecht kwam en hoe haar sociaal leven hieronder leed.

Gisteren kon je lezen hoe ik mijn eerste twee weken heb overleefd. In de derde week legt het suikervrije plan mij op om wit brood en witte pasta te schrappen en te vervangen door volkorenpasta, quinoa en gierst. Dat betekent dat ik ondertussen een vaste klant bij de lokale Bioplanet ben geworden. Net als mijn mede-geitenwollensokken verlaat ik met goedgevulde fietszakken (en een geplunderde bankrekening) de winkel. Ik vind het echt zoeken naar een manier om niet constant honger te lijden. Dokter Jutta Borms, de arts die mijn suikervrije dieet heeft opgesteld, raadt agavesiroop aan als natuurlijke zoetstof, maar op anti-suikerblogs noemen die-hards dit product dan weer des duivels omdat het boordevol fructose - de ongezondste vorm van suiker - zit. Daarom richt het volgens sommigen nog meer schade aan dan de satanische maïssiroop.

Na heel wat research online ontdek ik mijn redding: rijstsiroop, een zoete stroop gemaakt van rijst die verschillende soorten koolhydraten bevat die stukje bij beetje door het lichaam worden opgenomen. Dit blijkt een goed middel te zijn om tijdens die eerste weken mijn ontbijtkoekjes met havermout en appels tikje zoeter te maken. Eén ding is echter zeker: suikervrij leven is niet bepaald goedkoop. Een koelkast vol kerstomaten, vers fruit, radijzen en een hele voorraad noten kost nu eenmaal een pak meer dan een kast vol koeken en diepvriezer vol kant-en-klare pizza's.

Op restaurant gaan is bijzonder moeilijk. Eerst en vooral zorg ik er altijd voor dat ik al een portie quinoasalade achter de kiezen heb, zodat ik me niet uitgehongerd op allerlei suikerbommen moet storten. Voor het eerst in mijn leven ben ik blij met steak en frieten op de menukaart, want ik ben nooit een vleesliefhebber geweest. Nu verorber ik met plezier een flinke lap rood vlees, omdat dit nog de enige voedingsgroep is die me echt een voldaan gevoel geeft.

Week 4, 5 en 6 zijn pure horror voor mij omdat ik die eeuwig grommende maag zelfs niet meer met fruit mag kalmeren. Tel daar nog eens het uitblijven van de spectaculaire energieboost, die mij door de aanhangers van de Australishe beweging I Quit Sugar werd beloofd, bij op. Het was de gedachte aan die energiepiek die me al drie weken op de been hield. Dus worstel ik me nog drie weken lang ongemotiveerd door het overleven op sla, quinoa, kerstomaten, radijzen en noten. Mijn gewoonte om de dag met zelfgemaakte granola, fruit en appelsiensap te starten, laat ik snel achterwege. Tegenwoordig word ik wakker met de restjes van de avond ervoor: een salade van volkorenpasta, groenten of tabouleh van quinoa. Als ik me echt top voel, flans ik nog snel voor het werk een groetenomelet in elkaar. Het verrassende is dat mijn hartig ontbijt wel duidelijk helpt om mijn zin in snoep of chocolade gedurende de dag te stillen.

Als de temparaturen met de 30 graden flirten, lukt het me wonderwel nog wel om te weerstaan aan ijsjes, ook zoekt iedereen rond mij al likkend verkoeling op. Wat ik het meeste mis, is het zorgeloos genieten van een barbecue. Wist je dat bijna alle vleesmarinades suiker bevatten? Een dagje op Rock Werchter? Dat is nee zeggen tegen alle mogelijke snacks en zelfs die heerlijke aardbeien negeren die ik haast mijn naam hoor roepen, of begin ik nu te hallicuneren door een zonneslag? Mijn honger stil ik dan maar met een droog bakje frieten, want dat mag dan wonderbaarlijk genoeg wél van de anti-suikeractivisten.

Het lichtpuntje in mijn zesde week is het ecologische festival Paradise City in Peutie, een heuse verademing. Ik denk niet dat veel mensen zo enthousiast als mij zouden zijn bij het ontdekken van een kraampje met zeewierburgers, maar voor mij betekent het voor een keer buitenshuis zonder zorgen genieten van lekkernijen.

En dan breekt het einde van mijn suikerexperiment aan. Op het werk kan ik me nog even inhouden en heb zelfs nog genoeg energie over om in het zwembad wat baantjes te gaan trekken. Maar dan moet ik toch stoppen in de nachtwinkel voor pot Ben & Jerry's. Vol goede moed begin ik eraan, maar ik ben nog niet eens in de helft als ik de handdoek in de ring moet gooien. Achteraf valt de zoete lekkernij als een blok op mijn maag en raak ik het eerste uur mijn zetel niet meer uit. In de dagen erna krijg ik de indruk dat het afkicken van suiker toch deels gelukt is, ik verlang minder naar zoetigheden en wanneer ik me laat overtuigen om toch een suikerbom te eten, blijkt dat ook altijd minder bevredigend te zijn, terwijl ik voorheen al watertandend 'nee' moest zeggen.

Maar persoonlijk zou ik niemand een suikervrij leven aanraden. Want door jezelf zo veel te ontzeggen, ga je compenseren door meer noten en frieten te eten. Wat meteen ook kan verklaren dat ik niet erg veel kilo's ben kwijtgespeeld in die zes hongerige weken. De grootste teleurstelling was echter dat de gigantische energieboost die mij werd beloofd door anti-suikeractivisten, uitbleef.

Dat we massaal te veel suiker eten in Vlaanderen zal ik nooit ontkennen. Maar ik denk dat je gezondheid al een groot plezier kunt doen door suikerrijke snacks te vervangen door fruit en noten als tussendoortjes. Bewaar zoete dessertjes voor speciale gelegenheden. Al heb ik wel veel uit mijn experiment geleerd, ik sta veel meer stil bij de grote hoeveelheden suiker in onze verwerkte voeding als ketchup, tomatensaus, diepvriespizza's, hartig broodbeleg, spek en zelfs kant-en-klare mayonaise. Maar je kan je suikerconsumptie al verminderen door bijvoorbeeld altijd zelf verse tomatensaus in elkaar te flansen. Alle suiker volledig uit je leven bannen is haast onmogelijk, weet ik na zes smaakloze en vooral futloze weken.