پرونده جنجالی یک مادر در آمریکا؛ آیا مادری که سه فرزندش را کشت مسئول اعمال خود بود؟

هیئت منصفه رسیدگی به پرونده لیندزی کلنسی، مادری در ایالت ماساچوست آمریکا که به قتل سه فرزند خردسال خود در خانه‌شان در حومه بوستون متهم است، بررسی و شور درباره رای را آغاز کرده است.

در پرونده‌ای که توجه گسترده افکار عمومی در آمریکا را به خود جلب کرده است، کلنسی منکر کشتن فرزندانش نشده، اما وکلای او استدلال می‌کنند که نباید از نظر قانونی مسئول شناخته شود، چون در زمان وقوع این اتفاق به یک بیماری شدید روانی مبتلا بوده است.

خانم کلنسی با سه اتهام قتل عمد درجه‌ یک در ارتباط با مرگ کودکان در ژانویه ۲۰۲۳ روبه‌روست.

هیئت منصفه همچنین می‌تواند اتهام‌های سبک‌تری را بررسی کند؛ از جمله قتل غیرعمد. گزینه دیگر این است که او را به دلیل جنون در زمان ارتکاب جرم، فاقد مسئولیت کیفری تشخیص دهد. در صورت محکومیت به قتل عمد درجه یک، لیندزی کلنسی با مجازات حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط روبه‌رو خواهد شد.

در ادامه، برخی از مهم‌ترین لحظات این محاکمه احساسی پنج‌هفته‌ای را مرور می‌کنیم.

وکلای مدافع می‌گویند کلنسی دچار توهم و هذیان بوده است.

دادستانی می‌گوید لیندزی کلنسی در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۳، سه فرزند خود، کورا ۵ ساله، داوسون ۳ ساله و کالان هشت‌ماهه را به‌عمد و با استفاده از کش‌های ورزشی در خانه‌شان در داکسبریِ ایالت ماساچوست خفه کرده و سپس خود را از پنجره طبقه دوم به پایین پرتاب کرده است. کلنسی که اکنون ۳۶ سال دارد، در نتیجه این سقوط دچار فلج شده و در طول محاکمه با ویلچر در دادگاه حضور داشته است.

وکلای کلنسی در جریان دفاع از او هرگز نقش موکلشان را در کشتن کودکان انکار نکرده‌اند.

در مقابل، وکلای مدافع استدلال کرده‌اند که کلنسی در زمان وقوع این رویداد به دلیل اختلال روانی مسئولیت کیفری نداشته است. آنها می‌گویند او پس از تولد کوچک‌ترین فرزندش دچار توهم و هذیان شده بود. وکلای مدافع به سوابق درمان مشکلات سلامت روان او اشاره کرده‌اند و همچنین این که او تنها چند روز پیش از مرگ کودکان، به خواست خود در یک بیمارستان روان‌پزشکی بستری شده بود.

دادستانی اما استدلال کرده‌ است که کلنسی آگاهانه و با قصد قبلی تصمیم به کشتن فرزندانش گرفته و باید از نظر قانونی مسئول شناخته شود. دادستانی مدعی‌ است کلنسی در زمان وقوع این حادثه، همسرش پاتریک کلنسی را با بهانه انجام چند کار و خرید از خانه خارج کرد تا هنگام وقوع ماجرا در منزل حضور نداشته باشد.

اعضای خانواده کلنسی، از جمله مادرشوهر سابق و همسر سابقش، درباره وضعیت روانی او در روزهای منتهی به مرگ کودکان شهادت داده‌اند.

این محاکمه پنج‌ هفته‌ای در شبکه‌های اجتماعی نیز توجه زیادی برانگیخته و هزاران نفر جلسه‌های دادگاه را تماشا کرده‌اند. صدها زن با پوشیدن پیراهن‌های صورتی حاوی عبارت‌هایی مانند «او به کمک نیاز داشت» و «آرامش برای لیندزی»، مقابل دادگاه تجمع کرده‌اند تا از لیندزی کلنسی حمایت کنند.

همسر سابق کلنسی در دادگاه شهادت داد: «دوران بسیار سختی بود»

پاتریک، همسر سابق کلنسی، طی دو روز شهادت در دادگاه، درباره وخامت وضعیت روانی همسرش پس از زایمان برای اعضای هیئت منصفه توضیح داد و روز جان باختن فرزندانشان را با جزئیاتی تکان‌دهنده شرح کرد.

او به هیئت منصفه گفت که وخامت شدید وضعیت روحی کلنسی حدود یک ماه پیش از مرگ فرزندانشان آغاز شد.

پاتریک گفت: «وزنش به‌شدت کاهش پیدا کرد، بسیار افسرده شد و دوران واقعا سختی را می‌گذراند.»

او توضیح داد که کلنسی در مقاطع مختلف از پزشکان کمک خواسته و داروهای گوناگونی مصرف کرده بود. پاتریک افزود به یاد دارد که همسرش گفته بود افکار خودکشی در ذهنش شکل گرفته است.

پاتریک کلنسی آخرین تصویر خود از پسرش داوسن را شرح داد که پیش از خروج او برای خرید غذا و دارو، روی کاناپه نشسته بود و ناگت مرغ می‌خورد. وقتی پاتریک به خانه بازگشت، با پیکر بی‌جان فرزندانش روبه‌رو شد.

هنگامی که صدای تماس همسرش با شماره اضطراری ۹۱۱ در دادگاه پخش شد، لیندزی کلنسی با صدای بلند گریه کرد. پس از آنکه پاتریک فرزندانشان را در زیرزمین پیدا کرد، صدای فریاد او در فایل ضبط‌شده شنیده می‌شد که می‌گفت: «او بچه‌ها را کشته است.»

از آغاز محاکمه، نظریه‌های توطئه‌ای درباره پاتریک کلنسی در فضای مجازی منتشر شده است، از جمله گمانه‌زنی‌هایی درباره نقش احتمالی او در حادثه. با این‌ حال، او هیچگاه مظنون نبود و بازرسان نیز به او سوءظن نداشتند. لیندزی کلنسی به کشتن فرزندانش اعتراف کرده و وکلای او نیز این موضوع را انکار نکرده‌اند.

جدال وکلا و کارشناسان بر سر درمان کلنسی

بیش از ۱۰ کارشناس به عنوان شاهد برای دادستانی و وکلای مدافع در دادگاه حاضر شدند؛ برخی از آنها نیز درباره وضعیت روانی کلنسی با وکلای پرونده وارد چالش و اختلاف‌نظر شدند.

کلنسی در طول دوره درمان خود بیش از ۱۲ نوع دارو دریافت کرد و برای دریافت کمک، هم با خط تلفنی پیشگیری از خودکشی تماس گرفت و هم به بخش اورژانس مراجعه کرد.

تیم حقوقی کلنسی تلاش کرد هیئت منصفه را متقاعد کند که او به روان‌پریشی پس از زایمان مبتلا بوده است، عارضه‌ای نادر که زنان پس از زایمان ممکن است در نتیجه آن دچار شیدایی، افسردگی یا ترکیبی از هر دو شوند. خانم کلنسی می‌گوید توهم و هذیان را تجربه کرده بود.

یکی از جلسات دادگاه به‌ویژه پرتنش شد؛ زمانی که جنیفر تافتس، یکی از روان‌پزشکان لیندزی کلنسی، در جایگاه شاهدِ دادستان حاضر شد و شهادت داد که کلنسی در طول جلسات درمانی خود نشانه‌ای از روان‌پریشی بروز نداده بود.

جنیفر تافتس که طی پنج ماه بیش از ۱۲ بار کلنسی را ملاقات کرده بود، گفت: «هیچ نشانه جدی‌ وجود نداشت که ایمنی او یا شخص دیگری در معرض خطر باشد.»

اما وکلای مدافع به یادداشت‌های پزشکی دکتر تافتس اشاره کردند که در آنها آمده بود کلنسی «گفتاری شتاب‌زده و تحت فشار نداشت». فشار تکلم، یعنی صحبت کردن سریع، بی‌وقفه و آشفته، می‌تواند یکی از نشانه‌های شیدایی (مانیا) باشد.

جنیفر تافتس انکار کرد که معتقد بوده کلنسی فشار تکلم داشته است. او گفت واژه «نه» هم به «بیش‌ فعال» و هم به «فشرده» مربوط می‌شد. هنگامی که کوین ردینگتون، وکیل مدافع، او را تحت فشار قرار داد، پاسخ داد: «برایم مهم نیست چه نوشته شده است. می‌دانم منظورم چه بوده.»

فضای دادگاه زمانی دیگر نیز متشنج شد که کوین ردینگتون بارها از آوریام مک، روان‌پزشک و یکی دیگر از کارشناسان دادستانی، پرسید آیا روان‌پریشی پس از زایمان یک تشخیص پزشکی محسوب می‌شود یا نه.

مک در پاسخ گفت انجمن روان‌پزشکی آمریکا هنوز روان‌پریشی پس از زایمان را به‌عنوان یک اختلال روانی مجزا به رسمیت نشناخته و آن را صرفاً یک تشخیص پیشنهادی تلقی می‌کند.

مک از به‌کار بردن اصطلاح «روان‌پریشی پس از زایمان» به عنوان یک تشخیص شناخته‌شده خودداری کرد و در مقطعی در پاسخ گفت: «مطمئن نیستم این پاسخ دقیقاً به پرسش شما جواب بدهد.»

ردینگتن که آشکارا کلافه شده بود، در پاسخ گفت: «برای من مهم نیست.»

شهادت مادر کلنسی

علاوه بر پاتریک کلنسی، مادرشوهر سابق، مادر و خواهر لیندزی نیز شهادت دادند و درباره وخامت وضعیت روانی او پس از تولد پسرش با هیئت منصفه سخن گفتند.

سوزان کلنسی، مادرشوهر سابق لیندزی، شهادت داد که او «برای دریافت کمک التماس می‌کرد».

او گفت: «بی‌خوابی داشت و اشتهایش را از دست می‌داد. بسیار مضطرب و غمگین بود.»

سوزان افزود که کلنسی تا پیش از تولد کوچک‌ترین پسرش، مادری «بسیار دلسوز و مراقب» بود.

پائولا ماسگرو، مادر کلنسی، گفت دخترش یک ماه پیش از مرگ کودکان به او و همسر سابقش گفته بود که به آسیب رساندن به فرزندان فکر می‌کند.

خانم ماسگرو گفت دخترش به‌تدریج دچار بدگمانی شده بود و تصور می‌کرد داروها «ذهنش را نابود می‌کنند».

آلیسون اوزگا، خواهر کلنسی، نیز به دادگاه گفت خواهرش یک ماه پیش از کشتن فرزندانش، هر روز افکار خودکشی داشت.

قاضی از هیئت منصفه خواست شهادت‌های مربوط به مذهب کاتولیک را نادیده بگیرد

دو روز مانده به آغاز بیانیه‌های پایانی، تیم وکلای مدافع کلنسی درخواست ابطال دادرسی را مطرح کرد؛ پس از آنکه دادستان‌ها از برخی شاهدان درباره باورهای کاتولیکی او پرسش کرده بودند.

دادستانی هفته گذشته از سوزان کلنسی، مادرشوهر سابق لیندزی کلنسی، پرسیدند که آیا می‌داند قتل در آیین کاتولیک «گناهی کبیره» به شمار می‌رود یا نه. این پرسش پس از آن مطرح شد که از او درباره کاتولیک بودنش سوال شد. با این حال، قاضی از اعضای هیئت منصفه خواست این بخش از شهادت را نادیده بگیرند.

سپس، در جریان محاکمه، کرک هایلبرون، روان‌شناس قانونی که پس از کشته شدن کودکان با لیندزی کلنسی گفت‌وگو کرده بود، در دادگاه شهادت داد که هنگام صحبت درباره پیشینه و تربیت کاتولیکی او، از کلنسی پرسیده بود آیا خودکشی در آیین کاتولیک «گناهی نابخشودنی» به شمار می‌رود یا نه.

ویلیام سالیوان، قاضی پرونده، درخواست تیم وکلای مدافع کلنسی برای ابطال دادرسی را رد کرد، اما به اعضای هیئت منصفه گفت این موضوع «به‌هیچ‌وجه نباید مطرح می‌شد».

قاضی گفت: «این بخش از اظهارات باید از پرونده حذف شود و هیئت منصفه نباید آن را مد نظر قرار دهد. موضع من در این باره کاملاً روشن است.»

اگر دچار پریشانی یا ناامیدی هستید و به حمایت نیاز دارید، می‌توانید با متخصص سلامت یا یکی از سازمان‌های ارائه‌دهنده خدمات حمایتی صحبت کنید.