پشت پرده ساخته شدن یک اعجوبه؛ کارلوس آلکاراس، پسر خندانی که با کسی شوخی ندارد

«فراتر از ورزش» بخشی از مطالب ورزشی بی‌بی‌سی است که داستان‌های شگفت‌انگیز ورزشکاران یا رویدادهایی را روایت می‌کند که کمتر شنیده‌اید. فهرست مطلب‌های فراتر از ورزش را دنبال کنید.

کارلوس آلکاراس پس از چهار ماه دوری به علت آسیب‌دیدگی مچ دست، با حضور در اوپن آمریکا به مسابقات تنیس باز‌می‌گردد.

این ورزشکار اسپانیایی پس از مصدومیت مچ دست راستش در اوپن بارسلونا، از ۱۴ آوریل در هیچ مسابقه رسمی شرکت نکرده است و حالا باید در غیاب مهم‌ترین رقیبش، یانیک سینر، از عنوان قهرمانی‌اش در نیویورک دفاع کند. این مطلب نگاهی دارد به چگونگی ساخته شدن این اعجوبه تنیس جهان.

کارلوس آلکاراس ۲۳ ساله با قهرمانی در اوپن استرالیا ۲۰۲۶، جوان‌ترین تنیس‌بازی شد که در هر چهار گرند اسلم قهرمان شده است.

فقط یک چیز را باید بدانید؛ او سال ۲۰۲۲ گفت: «دوست ندارم من را کارلوس صدا کنند. راستش کارلوس به نظرم خیلی جدی می‌آید، انگار کار اشتباهی انجام دادم. کارلیتوس یا چارلی را دوست دارم.»

آلکاراس زمانی که جوان بود و اوضاع طبق میلش پیش ‌نمی‌رفت، راکت‌ها را می‌شکست. حالا اما تجربه حضور در صدر رده‌بندی جهانی تنیس را دارد، هفت قهرمانی گرنداسلم به‌دست آورده و یک پای رقابتی است که می‌تواند تعریف‌کننده یک عصر جدید باشد؛ اما پیش از همه این‌ها، او کارلیتوس بچه مورسیا بود.

تماشای بازی آلکاراس، در بیشتر لحظات، شبیه تماشای درخشش خورشید است. لذتی رها از دغدغه در ضرباتش به چشم می‌خورد: فورهندهای قدرتمندی که در هر زمینی (رس، چمن و هارد کورت) اجرا می‌کند و دراپ‌شات‌ها و والی‌هایی که کمتر بازیکنی جرات به کار بردن آن‌ها در مسابقات رسمی را دارد.

جدا از مسائل فنی، موضوع جالب‌تر شخصیت آلکاراس است. او با اشتیاقی بازیگوشانه در زمین می‌دود و لبخندی پهنی دارد که هرگز از چهره‌اش محو نمی‌شود. پیراهن‌های بدون آستین، فریادهای «باموس!» و آن مدل موی کوتاه نه‌چندان جالب پارسال در نیویورک، همگی به این نمایش جذاب می‌افزایند.

آلکاراس طبق شعاری بازی می‌کند که پدربزرگش به او یاد داده است: «سر، قلب، جرات.» یادآوری برای شجاع بودن در لحظات بزرگ و این که واقعا به دنبال آنچه می‌خواهی، برو. این شعار در دوران حرفه‌ای‌اش به خوبی به کارش آمده است. آلکاراس سال ۲۰۲۳ به مجله ووگ گفت که تنیس در خونش است.

عموی بزرگ او باشگاهی را در مورسیا ساخت که نسل‌های مختلف خانواده در آن بازی می‌کردند. پدر کارلوس زمانی مدیر آنجا بود؛ مردی که تا زمانی که دیگر از پس هزینه‌ها برنیامد، رویای تنیس حرفه‌ای را دنبال کرد. خواهر و برادرهای آلکاراس همگی تنیس بازی می‌کنند و برادر بزرگترش، آلوارو، به عنوان حریف تمرینی و با حفظ سمت، به عنوان سلمانی غیررسمی‌اش، فعالیت می‌کند.

آلکاراس در چهار سالگی اولین راکتش را هدیه گرفت. اولین مربی او، کیکو ناوارو، به راسل فولر، خبرنگار تنیس بی‌بی‌سی، گفت که آلکاراس در سنین پایین زیادی از کوره در می‌رفت.

او در سال ۲۰۲۴ گفت: «وقتی بچه بود راکت‌های زیادی را شکست و مجبور می‌شدم او را در حالی که گریه می‌کرد به هتل یا خانه ببرم.» در حالی که خود آلکاراس هم خودش را «یک بازنده بد‌اخلاق» توصیف کرده است.

آلبرت مولینا، ایجنت گروه «آی‌ام‌جی»، بازی آلکاراس ۱۱ ساله را در مسابقات فیوچرز مورسیا تماشا کرد. او در سال ۲۰۲۱ به وب‌سایت تور حرفه‌ای مردان تنیس گفت: «از همان موقع می‌شد شخصیت برنده، شجاعت و جسارتش را دید. تنوع بازی او به قدری گسترده بود که خیلی وقت‌ها به اشتباه منجر می‌شد. روی یک امتیاز به سمت تور می‌آمد، زاویه‌ها را باز می‌کرد، اسلایس می‌زد، لاب می‌انداخت.»

این حرف‌ها خیلی به گوشتان آشنا نیست؟

این مولینا بود که دست آلکاراس را در دستان مردی گذاشت که در موفقیت‌های اولیه‌اش نقشی همه‌جانبه ایفا کرد. مولینا از خوان کارلوس فررو، مرد اول پیشین تنیس دنیا که سال ۲۰۰۳ قهرمان اوپن فرانسه شده بود، دعوت کرد تا بازی او را تماشا کند. آلکاراس در تورنمنتی در آکادمی فررو بازی کرد و فررو بعدا گفت: «چیز متفاوتی دیدم.»

او سال ۲۰۲۴ به بی‌بی‌سی گفت: «می‌شد دید که از سایر بازیکنان پویا‌تر است. می‌خواست حرفه‌ای باشد و من و والدینش درباره این که او باید به آنجا (آکادمی فررو) برود، همان‌جا بخوابد و مانند دیگر بازیکنان تمرین کند، صحبت کردیم.»

در سال ۲۰۱۸، آلکاراس برای تمرین زیر نظر فررو به بیینا (شهرستانی در آلیکانته اسپانیا) رفت. فررو پیش از آن هفت ماه نه چندان موفق را صرف مربیگری الکساندر زورف، تنیس‌باز آلمانی و نفر چهارم وقت دنیا، کرده بود. او اما پیشنهادهای دیگر را رد کرد تا مربی تمام‌وقت این نوجوان شود.

آلکاراس بعدها فررو را مانند پدر دوم خود دانست. قبلا بعضی مربیان سعی کرده بودند که بازی غریزی آلکاراس را تغییر دهند و تمایل او به حرکات غیرمتعارف را مهار کنند؛ فررو اصلا دنبال این کار نرفت.

او می‌خواست آلکاراس «در زمین بازی خوشحال باشد»، چون می‌دانست وقتی آلکاراس بهترین احساس را داشته باشد، تنیس خوب هم به دنبال آن می‌آید. آلکاراس سال ۲۰۲۳ گفت: «همیشه سعی می‌کنم سرخوش، تنیس بازی کنم. خودم را خارج از زمین آدم شادی می‌دانم، بنابراین سعی می‌کنم همان‌طور هم بازی کنم.»

آن‌ها هر تعریفی که از این سبک بازی داشتند، به هر حال نتیجه داد. او اولین بازی خود را در تورنمنت‌های چلنجر (سطح پایین‌تر از تور اصلی ای‌تی‌پی) سال ۲۰۱۹ در ۱۵ سالگی انجام داد، چهار عنوان قهرمانی را درو کرد و پدیده نوجوان مطرح دیگری به نام یانیک سینر را در آلیکانته شکست داد.

آلکاراس اولین بازیکن متولد سال ۲۰۰۳ شد که در آن سطح برنده یک تورنمنت می‌شود. این اولین مورد از رکوردهای پرشمار او بود.

اولین بازی آلکاراس در تور ای‌تی‌پی (سطح اول تنیس حرفه‌ای مردان) به عنوان یک نوجوان ۱۶ ساله، در اوپن ریودوژانیرو بود. او که نفر ۴۰۶ رده‌بندی جهانی بود برابر هم‌وطنش آلبرت راموس وینولاس قرار گرفت که در رتبه ۴۱ قرار داشت و شانس پیروزی‌اش نزدیک به صفر بود؛ اما حتی در آن زمان هم جرقه‌هایی از آنچه آلکاراس قرار بود به آن تبدیل شود، دیده می‌شد.

آلکاراس به سرعت در ست سوم، سه بر صفر عقب افتاد و روند بازی و توان جسمی در اختیار حریف باتجربه‌تر بود ولی آلکاراس آن فوران انرژی را که پنج سال بعد او را به قهرمانی خیره‌کننده در اوپن فرانسه رساند، پیدا کرد. او سه امتیاز شکست سرویس را نجات داد، پنج گیم پیاپی را برد و در تای‌بریک نهایی بر حریف غلبه کرد و ساعت سه نیمه شب، مسابقه را برد.

آلکاراس بعد از بازی گفت: « همیشه افکار مثبتی دارم. همیشه فکر می‌کنم می‌توانم برنده شوم، فرقی نمی‌کند حریفم چه کسی باشد. اگر فکر می‌کنید نمی‌توانید پیروز شوید، نباید وارد زمین شوید.»

پس از آن، موفقیت‌های پیاپی از راه رسیدند. او اولین بار در اوپن آمریکا ۲۰۲۱ مورد توجه قرار گرفت، جایی که با پیروزی بر استفانوس سیتسیپاس، جوان‌ترین مردی شد که توانسته است یکی از سه بازیکن برتر دنیا را در یک گرند اسلم شکست دهد.

یک سال بعد، در مسیر رسیدن به عنوان قهرمانی مادرید، او تنها بازیکنی شد که رافائل نادال و نواک جوکوویچ را پشت سر هم روی زمین خاک رس شکست داده است. پس از آن، قهرمانی اجتناب‌ناپذیر در گرند اسلم در نیویورک فرا رسید و آلکاراس علاوه بر آن، جایگاه شماره یک دنیا را هم به‌دست آورد.

آلکاراس در سال ۲۰۲۳ که قهرمان ویمبلدون شد و به سلطه جوکوویچ بر زمین مرکزی در پنج ست هیجان‌انگیز پایان داد، دیگر یک ابرستاره جهانی بود.

آلکاراس زمانی گفته بود می‌ترسد تنیس به یک «اجبار» تبدیل شود و به‌جای لذت بردن از مبارزه با حریفان، این ورزش یک روز برایش به کاری طاقت‌فرسا بدل شود.

البته تمام دوران حرفه‌ای آلکاراس هم گل و بلبل نبوده است. او پس از باخت به جوکوویچ در فینال المپیک ۲۰۲۴ پاریس با چشمانی اشک‌بار زمین را ترک کرد و یک ماه بعد، در شکست غیرمنتظره مقابل گائل مونفیس، راکتش را خرد کرد. این روند چند هفته بعد با حذف ناامیدکننده در دور دوم اوپن آمریکا به اوج خود رسید.

وقتی همه چیز درست پیش می‌رود، تنیس آلکاراس اثری هنری و زیباست. دراپ‌شات‌های غافلگیرکننده او، به‌ویژه روی خاک رس مسحورکننده‌اند. ضرباتی که هنگام دویدن به سمت گوشه‌های زمین می‌زند و برخلاف تصور اوت نمی‌شوند، تشویق پرشور تماشاگران را به دنبال دارد.

اما وقتی بازی او روی غلتک نیست، ظاهر ماجرا بدتر از چیزی که هست، بدتر به نظر می‌رسد. به دلیل سبک بازی رهای آلکاراس، ممکن است این‌طور برداشت شود که او اهمیتی به بازی نمی‌دهد.

انتخاب‌های آلکاراس در زمین بازی هم می‌تواند برخی گزارشگران را کلافه کند. چرا وقتی حریفش آنجا منتظر ایستاده، او به سراغ والی می‌رود؟ چرا وقتی گزینه مطمئن‌تری وجود دارد، او دوباره به دنبال زدن یک ضربه نمایشی برای ویدیوهای برتر هفته است؟

اما این روش بازی آلکاراس است. این همان «تنیس سرخوش» اوست. او فقط برای خودش بازی نمی‌کند. «کارلیتوس» برای تماشاگران، هواداران و لحظاتی بازی می‌کند که در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شوند.

آندره آغاسی، شماره یک سابق دنیا، می‌گوید: «انگار آلکاراس ظرافت فدرر، پوشش زمین نواک و چرخش توپ (آر‌پی‌ام) نادال را هم‌زمان دارد. وقتی کسی مثل آلکاراس را می‌بینم، خیلی خوشحالم که فقط تماشاچی‌ام و مجبور نیستم مقابلش بازی کنم.»

ناوارو، مربی دوران کودکی آلکاراس، رفتار او را مایه افتخار می‌داند: «این که چقدر متواضع است و همه در سراسر دنیا دوستش دارند. هیچ چیز در او از زمان کودکی‌اش تغییر نکرده است. می‌خواستم او همان کارلیتوس بماند و از این بابت بسیار احساس افتخار می‌کنم.»

جلسات تمرینی آلکاراس در گرند اسلم‌ها همیشه جمعیت زیادی را به خود جلب می‌کند و این همان چیزی است که او دوست دارد. در ویمبلدون، تصمیم گرفت به جای زمین‌های تمرینی رسمی که از چشم تماشاگران دور است، در زمین‌های بیرونی تمرین کند.

مردم در صف‌های چهارنفره ایستاده بودند، دور پله‌ها جمع شده و از نرده‌ها آویزان شده بودند تا لحظه‌ای او را ببینند. کسانی که با عجله خود را به سکوها رسانده بودند، شاهد نمایش تمام‌عیار آلکاراس بودند؛ این بازیکن اسپانیایی با جمعیت می‌خندید، شوخی می‌کرد و گهگاه ضربات نمایشی را امتحان می‌کرد.

او به همه لبخند می‌زد و در حالی که توسط نیروهای امنیتی اسکورت می‌شد، از میان دیوارهایی از هواداران در محوطه عبور می‌کرد. هر جمله‌ی «موفق باشی کارلوس» با یک «ممنونم» پاسخ داده می‌شد. این حجم از توجه باید خسته‌کننده باشد، به‌ویژه در طول یک گرند اسلم که از نظر روحی بسیار دشوار است، اما آلکاراس با این توجه زنده است و رشد می‌کند.

او هر لحظه در زمین را زندگی می‌کند. با لذتی باورنکردنی به ضربات تماشایی حریفانش می‌خندد. دستش را پشت گوشش می‌گذارد تا جمعیت را ترغیب کند سر و صدای بیشتری راه بیندازند و مدام آن‌ها را با خود همراه می‌کند.

آلکاراس در میان تنیس‌بازها و رقبایش محبوب است. فاکوندو باگنیس در مورد او گفته است: «به عنوان یک انسان بهتر است تا به عنوان یک بازیکن»، در حالی که بیورن بورگ اسطوره‌ای می‌گوید که از «شخصیت فوق‌العاده» او شگفت‌زده شده است.

این موضوع می‌تواند به دلیل صمیمیتی باشد که آلکاراس در تیمش برقرار کرده است. فررو تا پیش از جدایی غافلگیرکننده‌شان در پایان سال ۲۰۲۵، سال‌ها حضوری ثابت در زندگی او داشت و خانواده‌اش نیز هرگز از او دور نیستند.

آلکاراس پس از پیروزی در یک‌چهارم نهایی اوپن استرالیا مقابل الکس دی‌مینور، گفت که برخی بازیکنان به شوخی می‌گویند او می‌تواند «با تیم خودش یک مسابقه فوتبال راه بیندازد.» برادر، پدر و عموی او همگی در جایگاه حامیانش حضور داشتند، در کنار مدیر برنامه‌های قدیمی و مربیان بدنسازی‌اش.

آلکاراس گفت: «واقعا افتخار می‌کنم و از دیدن پدرم بسیار خوشحالم، چون تجربه کردن و لمس این نوع اتفاقات، رویای او در زمانی بود که تنیس بازی می‌کرد. خیلی خوشحالم که می‌بینم، رویایش محقق می‌شود.»

پیشرفت او در ملبورن -گرند اسلمی که قبلا هرگز از یک‌چهارم نهایی آن بالاتر نرفته بود- با آرامش همراه بود. آلکاراس که با تکیه بر سرویس‌های اصلاح‌شده‌اش بازی می‌کرد، تا پیش از نیمه‌نهایی دشوار که در آن دچار گرفتگی عضلات در تمام بدن شد و زورف او را تا مرز استیصال پیش برد، حتی یک ست را هم واگذار نکرد.

او در فینال مقابل نواک جوکوویچ، آن محبوبیت مطلق همیشگی را نزد تماشاگران نداشت و در ست اول مغلوب بازی تهاجمی حریف شد. اما آلکاراس بلوغ واقعی‌اش را با حفظ تمرکز نشان داد و توانست با تغییر دادن جریان مسابقه، مقابل پرافتخارترین مرد تاریخ تنیس پیروز شود و موفقیتی تاریخی به‌دست آورد.

بدون شک رکوردها و قهرمانی‌های بزرگ بیشتری در راه خواهد بود. اما با وجود این که آلکاراس کارش را جدی می‌گیرد، تنیس هرگز مهم‌ترین رکن زندگی‌اش نخواهد شد.

آلکاراس در مستند نتفلیکس که درباره او ساخته شده، گفت: «می‌خواهم پشت همان میزی بنشینم که سه غول دنیای تنیس (فدرر، نادال و جوکویچ) نشسته‌اند. اما از میان تجربه‌هایی که داشته‌ام، شادی را به موفقیت‌های بزرگ ترجیح می‌دهم. چون شادی، در نوع خودش موفقیت است.»