Nachtmerrie van Yosemite: waar bleef de beruchte Amerikaanse regelneverij?

Als journalist zélf in het nieuws komen, dat is zelden een goede zaak (tenzij je met een knaldebuut van een roman afkomt). Ondergetekende zit de laatste weken, helaas, met zijn gezin in de actualiteit. Anoniem binnen een groep van 24 Vlamingen. Tot nu dan. Wij bezochten deze vakantie namelijk het door het levensgevaarlijke hantavirus geplaagde Yosemitepark in de VS. We logeerden twee nachten met z'n vieren in wat plots het mekka van de met de dood besmette hertmuis blijkt te zijn: Curry Village. "Hebben we het of hebben we het niet?", raast het wekenlang door ons hoofd. Of hoe elke kuch van je koters je ijskoude rillingen bezorgt.

Half augustus was er in het prachtige natuurpark niets te merken van de uitbraak van het hantavirus. Beren, dàt was het grote gevaar! Alle voedsel moet stevig achter slot en grendel: dat wisten we. "Ik zal wel drie dagen niet eten", vatte onze bange peuterdochter het samen. Maar... geen beer gezien of gehoord! Neen, het grote gevaar zat hem in veel kleinere diertjes: muizen en hun opgedroogde uitwerpselen en urine. En dat wisten we niet.

De peromyscus maniculatus nestelt zich blijkbaar graag tussen de wanden van de 'signature cabin tents' in Curry Village in de Yosemitevallei en wie in zo'n hutje overnacht, loopt het risico om hun hantavirus op te snuiven en daaraan te sterven. Wie er twee nachten slaapt, heeft logischerwijze dubbel zoveel kans. En dan zijn er nog de speelse kindjes, die niet vies zijn van wat gewoel in de stoffige bodem rond de tenten. Om maar te zeggen...

Geen informatie
Wij hadden het alvast sneller moeten weten, dat van die dodelijke hanta-hertmuizen. Zoals we, bijvoorbeeld, tot het officieel handtekenen van kennisname toe herhaaldelijk gewaarschuwd werden voor de van een straf reukorgaan voorziene hongerige beren in Yosemite. Maar ondanks de twee doden door besmetting met het killervirus in Curry Village - die al in juli vielen - kregen we geen spatje informatie hierover in het vooral in de zomervakantie erg goed boerende natuurparadijs.

Pas de dag dat we er weer vertrokken, kwam het nieuws van de eerste overledene in de pers. Nog eens twee weken later ontvangen we eerst het persbericht dat 1.700 parkbezoekers per mail gewaarschuwd werden voor mogelijke besmetting met het dodelijke hantavirus en even later krijgen we, als potentieel slachtoffer, ook zélf die mail in de bus. Het begint langzaam te dagen dat we weleens brute pech zouden kunnen hebben. Of eentje van ons. En dan loopt ons zoontje 'toevallig' een verkoudheid op in Los Angeles en hoesten, dat vind je terug bij de symptomen... We willen nu zo snel mogelijk naar huis. Just in case.

Verzorgde marketing
Yosemite stuurt de waarschuwingsmail alvast nog eens opnieuw, ditmaal met keurige hoofding en al. Marketing moet verzorgd, ook in crisistijden. Anders lijkt het paniekvoetbal! Het risico wordt al snel uitgebreid van 1.700 kampeerders naar 10.000, daarna naar 20.000. De laatste berichten hebben het zelfs over 230.000 mogelijk besmette toeristen. Statistisch daalt zo de kans op ons eigen doodsvonnis, maar wàt als ze er uit angst voor mogelijke monsterprocessen gewoon met hun pet naar gooien?

Eindelijk thuis belt Volksgezondheid ons ook nog eens kort op: bij longontstekingssymptomen onmiddellijk een arts raadplegen. Geen verdere concrete info. De respectieve overheden lijken zo hun taak netjes volbracht te hebben. Maar wat zij vooral bereiken, is dat wij als mogelijk met de dood besmette ouders van mogelijk met de dood besmette kinderen nauwelijks nog een leven hebben.

Bloedtest
Intussen zijn we ook allemààl verkouden, wat enerzijds een geruststelling is want 'killer hanta' gaat niet over van mens op mens, maar anderzijds wakkert het - met al dat hoesten - toch vooral de ongerustheid aan. We besluiten dan maar een bloedtest te laten doen, om onszelf nog eens drie weken ondraaglijke onzekerheid te besparen. De incubatietijd kan immers oplopen tot zes weken.

Opdoffer: het is tien dagen wachten op de uitslag. Het wordt een week, maar het lijken minstens tien jaren. De onwetendheid maakt je intussen tureluurs. Je hoeft op zulke momenten geen 'malade imaginaire' te zijn om je een paar hantasymptomen in te beelden. Nooit zo vaak aan de nek van vrouw, kinderen en mezelf gevoeld. Ook midden in de nacht, in de vurige hoop toch maar geen hete koorts te ontdekken. Ademen we nog wel vlot? Geen spierpijn?

En dan de verlossing: allemaal negatief. Al moet ik eerst nog een frustratie doorstaan: het Tropisch Instituut, met de uitslag voor de neus, weigert mij aan de telefoon uit voor mij misplaatste beroepsethos mee te delen of ik volgende week nog zal leven of niet...

Wrange nasmaak
Er blijft ook een wrange nasmaak hangen. Wààr was de beruchte Amerikaanse betuttelende regelneverij toen ze voor één keer eens écht nodig was? De buschauffeurs van de Grand Canyon zouden hun voertuig plichtsbewust aan de kant zetten en een grote schare toeristen de bomen injagen omdat er één passagier niet braafjes in het gelid staat aan de achterdeur van de bus. Daar heeft namelijk iemand een lijn getrokken waar je àb-so-luut niet over mag, al was het maar met een teennagel. "For your own safety", zingen ze tot vervelens toe. For you own safety? De kans dat daar ooit iemand gewond raakt - de deuren kiepen dan nog eens naar buiten open - lijkt nòg kleiner dan dat een onfortuinlijke kampeerder van het Yosemite National Park het hantavirus zou oplopen.

Bottom line: als je redelijk veel geld durft vragen aan toeristen om in een armzalige tent te logeren op een camping met overigens weinig hygiënische douches en toiletten, dan moet je als inrichtende macht sowieso kunnen instaan voor de veiligheid van je logés. Zelfs al ligt de overnachtingsplek midden in een wondermooi natuurgebied waar hertmuizen veel meer thuis zijn dan mensen. Kan je dat niet garanderen, dan moet je de boel bij voorbaat sluiten en niet pas na drie doden. Punt.