GAMEREVIEW. ‘Road 96’ brengt je op roadtrip naar de vrijheid

De makers van de uitstekende videogame ‘Road 96' hebben heel goed naar roadmovies als ‘Easy Rider’ gekeken. Maar ze stopten die invloeden in een adventuregame die vooral een uitgesproken politieke boodschap heeft.

Wie tuk is op kleinere, gedurfdere games uit het indie-circuit heeft dit jaar al een onwaarschijnlijk sterk aanbod zien passeren: we hebben wat dat betreft de afgelopen maanden al pareltjes als ‘Lake’, ‘12 Minutes’, ‘Where the Heart Leads’ en ‘Narita Boy’ goed bevonden. Aan die lijst voegen we nu ook ‘Road 96' toe, een prettig ogende game met een onderliggende thematiek die, naarmate de speeltijd vordert, dieper en dieper in je vlees snijdt. En je gedurende die tijd een paar onvergetelijke momenten serveert, onder meer door op een intrigerende manier te spelen met de conventies van de adventuregame.

Sympathieke losers

‘Road 96' ontleent zijn verhaal en zijn visuele invloeden aan het betere roadtripgevoel dat films als ‘Easy Rider’ of romans als Jack Kerouacs ‘On the Road’ inmiddels al meer dan zestig jaar serveren. En ja, ook je queeste(s) in de game brengen je in contact met een cast van ontzettend sympathieke losers, net als in die zonet genoemde werken uit andere media. Maar het is tegelijkertijd ook het verhaal van een revolutie: je speelt namelijk een half dozijn opeenvolgende, naamloze tieners die Petria willen ontvluchten, een land dat al tien jaar wordt bestuurd door een boze man met een lelijk kapsel, die de natie heeft ommuurd, de media in zijn zak heeft, en de politie carte blanche heeft gegeven om met ijzeren vuist over het volk te regeren. Zeker nu er eindelijk nieuwe verkiezingen in aantocht zijn, wordt die greep nog wat versterkt.

Opmerkelijk: de speler is niet het hoofdpersonage van ‘Road 96'. De cast bestaat uit een zevental sympathieke en minder sympathieke losers, wier verhaal in korte vignettes wordt verteld door de ontmoetingen van je naamloze personage. Je bestuurt een aantal jongeren die over de wegen van Petria naar een grensovergang vluchten, waar ze de gevaarlijke oversteek proberen te maken naar het naamloze buurland in het noorden. Sommige van je protagonisten zullen dat halen, andere niet, maar dat is in wezen niet zo belangrijk: het gaat vooral om de zeven sujets die je onderweg afwisselend tegenkomt, en de invloed die je op hen uitoefent.

Het land uit

Aan het natuurlijke decor, de diners, de tankstations en andere ‘americana’ te zien, lijkt Petria een ersatz voor de Verenigde Staten. Maar dat is niet te merken aan de kaart van het land, waarop je je progressie ziet, en die in niets doet denken aan die van Amerika. Verder lijkt Tyrak, de despoot in wording, eerder op de Hongaarse premier Viktor Orbán dan op de tiep die nog Amerikaans president was toen studio Pixelart bezig was aan ‘Road 96'. En een paar andere elementen doen zelfs eerder denken aan de nationale identiteit van Frankrijk, het thuisland van Pixelart (ondergetekende heeft helaas al genoeg snelheidsboetes achterna gekregen om te weten hoe het zegel op de briefwisseling van de Franse overheid eruitziet).

‘Road 96' gaat in zijn diepste essentie over politiek, een thema dat je niet vaak tegenkomt in videogames. En dat er zelden goed in wordt behandeld. De politieke ideeën waarop de game drijft zijn eerder naïef en activistisch van aard: of er in een land in de staat waarin Petria verkeert überhaupt nog eerlijke verkiezingen mogelijk zijn is bijvoorbeeld voer voor een discussie die niet echt wordt gevoerd in de game. Maar het is niettemin een gewaagd én geslaagd werkstuk, dat je een uur of acht lang blijft charmeren.

‘Road 96' is uit voor Nintendo Switch en pc.