Passagiers Titanic vertrokken met slecht voorgevoel
Honderd jaar geleden was de Titanic bezig aan de noodlottige trip die in de nacht van 14 op 15 april fataal zou eindigen. Gisteren blikten we terug op het vertrek uit Southampton. Na een tussenstop in Ierland zette de Titanic koers naar de Verenigde Staten. Vandaag laten we passagiers aan het woord die al vanaf het vertrek een slecht voorgevoel hadden. En we nemen een kijkje in het fantastische schip dat door een getuige als een "sprookjesstad" omschreven werd.
DEEL 2: Een slecht voorgevoel
White Star Line bouwde in het begin van de vorige eeuw een lijn van drie indrukwekkende schepen. Voor de Titanic was er al de Olympic, vergelijkbaar met zijn jongere zusterschip, vandaar dat de Titanic met de titel van 'onzinkbaar schip' het verschil moest maken. Nadien vervolledigde de 'Britannic' de reeks, maar ook voor dit laatste schip liep het slecht af. Het zonk tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Het comfort aan boord van de gigantische Titanic was anno 1912 ongezien. Op het zonnedek konden rijkelui zich uitleven met een aantal sportfaciliteiten. Daarnaast was er ook een gymnasium voorzien. Op dek A konden passagiers de frisse zeelucht in alle luxe opsnuiven. Hier bevonden zich ook enkele van de mooiste kamers op de boot. Voor fotografen was er een heuse donkere kamer voorzien waarvan ze gratis gebruik mochten maken. Voorts konden passagiers een beetje wegdromen in het café en de veranda, die deden terugdenken aan de beroemde cafés langs boulevards in Parijs en Wenen. Wandelen kon ook op dek B, waar de promenade overdekt was. Op koude dagen werden de ramen gesloten, zodat dit dek een aangename plaats was om van het zonnetje te genieten. Hier bevond zich ook een restaurant met ruimte voor 160 mensen, waar passagiers hun keuze à la carte konden maken. Dek C voorzag plaats voor het personeel van de Titanic en op dek D was er een ruimte waar mensen elkaar konden ontmoeten. Hier bevond zich ook een restaurant voor 550 mensen dat zich over de gehele breedte van het schip uitstrekte. Passagiers in eerste klasse konden voorts genieten van een Turks bad en allerlei wellness-faciliteiten. Tot slot pakte de Titanic uit met een volledige tennisbaan en een handbalveld.
Hoe indrukwekkend de faciliteiten aan boord van het kolossale schip ook waren, heel wat passagiers gingen ongerust aan boord van de Titanic. Joseph Scarrott had al op verschillende schepen van White Star Line gediend, maar toen hij zich opgaf voor de Titanic voelde hij zich voor het eerst niet op zijn gemak. "Toen ik die dag naar de haven ging, had ik niet echt de intentie om me voor de Titanic in te schrijven. Het was als een droom voor mij en ik kon niet geloven dat het uiteindelijk gelukt was", aldus Scarrott. De eerste reis van de Titanic zou een supersnelle trip worden. In New York moest het schip meteen uitgeladen en weer ingeladen worden om terug te varen. Op die manier moest de Titanic al na zestien dagen weer 'thuis' zijn. Veel bagage had Scarrott dus niet nodig, maar om de ene of de andere reden waren dat knopen die hij de dagen voor de trip maar niet kon doorhakken. "Ik bleef maar twijfelen of ik moest meereizen of de boot missen. In mijn 29 jaar op zee heb ik dat gevoel nooit gehad, behalve op de Titanic." Nochtans had hij de eerste reis van de werf naar Southampton al meegemaakt en mocht hij het hele schip op voorhand inspecteren. "Zonder twijfel was dit het beste schip dat ik ooit gezien had." Op 10 april trok Scarrott thuis dan toch de deur achter zich dicht. Hij kuste zijn zus en zei "vaarwel". Daarop vroeg ze hem waarom hij dat gezegd heeft en niet zijn gebruikelijk "tot binnenkort". Scarrott had het niet eens gemerkt.
Eva Hart was zeven jaar oud toen ze met haar ouders inscheepte. In de cabine zei haar moeder plots tegen haar vader dat ze niet zou slapen op dat schip. "En ze hield woord, want ze bleef iedere nacht op." Zoals bij veel gezinnen overleefde de vader de ramp niet.
Soms hield een slecht voorgevoel mensen ook echt van het schip. Meneer en mevrouw Edward W. Bill verbleven in een hotel in Londen en hadden de intentie om met de Titanic naar New York te reizen. Maar mevrouw Bill had het gevoel dat het slecht zou aflopen en ze besloten de oceaan over te steken met de 'Mauretania'. In New York aangekomen reageerde haar echtgenoot op het vreselijke nieuws over de Titanic: "Ik had onze kamers op de Titanic al uitgekozen en vertelde mijn vrouw dat geweldig zou zijn om de eerste trip van het beste schip ter wereld mee te maken. Maar mijn echtgenote was niet enthousiast en smeekte me om niet te gaan toen ik de tickets wilde gaan kopen bij White Star Line. Ze kon me niet uitleggen waarom, maar ze wou niet meereizen met de Titanic. Nooit eerder had ze bezwaar gehad tegen mijn reisplannen, maar nu hield ze voet bij stuk. Daarom besloot ik met tegenzin haar wens in te willigen."
Nog een voorbeeld van hoe het noodlot sommige zielen al dan niet goed gezind was, horen we van John Podesta. Hij ging aan de slag in de stookruimte van het schip en trok de uren voor het vertrek met andere bemanningsleden naar de lokale pubs. Enkele minuten voor 12 uur, vlak voor het vertrek van de Titanic, snelden ze naar het schip. "Ik ging samen met een vriend en drie broers genaamd Slade. Aan de overweg zagen we een trein naderen en de broers riepen ons toe even te wachten. Wij deden dat niet en bereikten de boot net op tijd. Toen de Slades de kade bereikten, was de brug al opgehaald. Zij hadden de Titanic gemist."
De Slades behoorden zo tot het dertigtal mensen dat getekend had voor de Titanic, maar nooit kwam opdagen. Achteraf bleek dat hun leven te hebben gered. Met meer dan 2.200 passagiers aan boord begon de Titanic na een tussenstop in Queenstown aan zijn eerste en enige reis. Veel gezinnen zouden enkele dagen later verscheurd worden. We laten de overlevenden de komende dagen getuigen over de noodlottige nacht.
