‘Echoes of the End’ blijkt ideaal zomers tussendoortje
De trailers van ‘Echoes of the End’ ontlokten veel vergelijkingen met de laatste twee ‘God of War’-games. En toegegeven, ze deden ook wel uitschijnen dat deze game een doorslagje zou worden van de avonturen van Kratos. Nu ‘Echoes of the End’ ook echt verkrijgbaar is, kunnen we gelukkig zeggen dat die vergelijking veel minder steek houdt dan gevreesd.
KIJK. De beelden zijn indrukwekkend voor het bescheiden team van ontwikkelaars
‘Echoes of the End’ speelt zich af in een fantasiewereld waarin hoofdpersonage en magiegebruikster Ryn tijdens een patrouille met haar broer wordt aangevallen. Gevolg: broerlief wordt ontvoerd, en zus moet op queeste om hem te redden en onderweg meer te leren over de mysterieuze herkomst van haar krachten.
Niet het meest originele verhaaltje, en bovendien eentje dat heel lang heel vaag blijft. Het is pas tegen de finale dat je eindelijk weet wie, wat, waar en waarom. Tot die tijd duren de tussenliggende uren lang, gevuld met filmpjes die ervan uit lijken te gaan dat je de volledige geschiedenis van de spelwereld vooraf hebt bestudeerd, voordat je eindelijk doorhebt waar het verhaal nu eigenlijk om draait.
Vechten en puzzelen
De gameplay tussen die filmpjes door bestaat enerzijds uit gevechten en anderzijds uit omgevingspuzzels, waarvan er naarmate het spel vordert veel meer zijn dan je in het meer op actie en platformen gerichte begin zou verwachten.
Het puzzelgedeelte van de gameplay leunt op het feit dat je steeds met twee personages op pad bent. Wanneer je de zoektocht naar je broer aanvat, ontmoet je namelijk Abram. Hij vergezelt je voor de rest van het spel, en zijn speciale kracht is dat hij vijanden, maar ook objecten in de spelwereld, kan bevriezen. Het merendeel van de puzzels bestaat dan ook uit het manipuleren van de omgeving, zodat je door de juiste dingen op de juiste plaats te bevriezen een nieuw pad kunt creëren om weer verder te kunnen.
Extra laagjes
Het vechten verloopt zoals dat tegenwoordig in vrijwel elk actierollenspel verplicht lijkt: volgens de ‘Souls’-methode. Je hebt een normale aanval waarmee je snelle combo’s kunt aaneenrijgen, en een krachtige aanval die wat tijd nodig heeft om op te bouwen. Vijandelijke aanvallen kun je met de juiste timing pareren, of ontwijken als het niet anders kan. Niets speciaals dus, ware het niet dat de magische krachten van Ryn ook tijdens gevechten van pas komen en de beproefde formule zo van een broodnodige frisse insteek voorzien.
Aanvankelijk kun je enkel vijanden wegduwen, uiteraard liefst tegen scherpe voorwerpen of elkaar. Maar gaandeweg leer je bijvoorbeeld hoe je hun gezondheidsbalk kunt leegzuigen om jouw eigen exemplaar weer aan te vullen. Het zijn deze leuke toevoegingen die een voorspelbaar systeem een extra laagje tactiek en vooral spelplezier bezorgen.
Budgetgame
Qua variatie in de gameplay zit het wel snor, maar aan de technische afwerking merk je dat dit een budgetgame is. Zo zijn de animaties van Ryn en de interacties met de wereld duidelijk niet op het niveau van een AAA-titel. Het springen van platform naar platform verloopt houterig, de camera werkt net zo vaak tegen als mee, en over het stemwerk valt ook maar enkel te zeggen dat het aanwezig is.
Maar als het goed is, zeggen we het ook: de omgevingen zien er steevast gedetailleerd en knap uit, en regelmatig trakteert het spel je op indrukwekkende panorama’s die grafisch wél de vergelijking met grotere titels kunnen doorstaan.
Conclusie: 7/10
‘Echoes of the End’ is de belichaming van een “goed genoeg voor wat het is”-spel. En voor een ambitieux eerste project van een kleinschalig team, is dat al heel wat. Het verhaal doet er lang over om op gang te komen en de technische presentatie heeft heel wat ruwe kantjes, maar door de clevere puzzels en gevechten, die toch weer net iets anders in elkaar zitten dan verwacht, is dit een ideaal zomers tussendoortje geworden.
