Onze analyse: alleen maar verliezers bij dit akkoord

Voor de tweede keer op rij is de regering-Michel erin geslaagd om het hervormingswerk dat ze wel nog voor elkaar krijgt, te laten ondersneeuwen door haar eigen interne verdeeldheid. Wat overblijft na een week drama, zijn alleen maar verliezers. Een beschadigde premier, CD&V dat in de eigen voet en die van N-VA schiet én een bedrijfsleven dat voorlopig mag fluiten naar een lagere vennootschapsbelasting.

Toen vorige zomer de taxshift werd afgeklopt, zat Kris Peeters (CD&V) dagenlang zo hard te kniezen om de vernedering die hem was aangedaan na het niet aanhoren van zijn pleidooi voor meer fiscale rechtvaardigheid, dat pas achteraf bleek dat er eigenlijk wel een deftige deal was gesloten. Dat is nu niet anders. De begrotinginspanning voor 2017 is te klein om naar een evenwicht te gaan in 2019, maar de manier waarop 3 miljard gevonden is, oogt wel oké. Geen nieuwe ingrepen die de werknemer of consument treffen, wel veel besparingen in de sociale zekerheid die voor niemand aangenaam zijn, maar ook geen drama. En een verhoging van de roerende voorheffing: een vermogenstaks, zeg maar.

Voor het flankerende akkoord over de flexibilisering van de arbeidsmarkt geldt hetzelfde: geen revolutie, maar toch een niet-onbelangrijk pakket hervormingen. Van de 38-urenweek kan voortaan vlotter afgeweken worden in drukke tijden, in de e-commerce wordt eindelijk nachtwerk mogelijk en de wet die onze loonkloof met de buurlanden bewaakt, wordt aangescherpt. Niet zo slecht allemaal voor een regering waar vooraf allerlei zakken waren dichtgenaaid, maar toch gaat daar niet de aandacht naartoe. Met dank aan Kris Peeters en zijn late kruistocht voor een meerwaardetaks, ligt alle focus opnieuw op de heikele thema's waarover Michel I het niet eens raakte en dagenlang op haar grondvesten daverde. En vooral op de totale verdeeldheid én bijna virulente haat tussen de kopstukken van de drie Vlaamse meerderheidspartijen.

En wie is daar nu beter geworden? Wie komt als winnaar uit een beschamende boksmatch waar alle partijen alles of niks speelden? Niet de fiscale rechtvaardigheid alvast. Die kan CD&V opnieuw op haar buik schrijven. Daarmee heeft de partij voor de tweede keer haar eigen afgang geregisseerd, maar schijnbaar vindt ze dat deze keer minder erg dan vorig jaar. Want behalve Kris Peeters verliest hier ook Johan Van Overtveldt (N-VA) nog maar eens pluimen. De trofee die hij zo nodig had om zijn reputatie te herstellen - een verlaging van de vennootschapsbelasting - komt er al zeker volgend jaar niet. Je kan je zelfs afvragen of dat niet de eigenlijke agenda was van CD&V.

De liberalen komen er het minst slecht uit: een vermogenswinstbelasting is horror voor Open Vld en MR. Maar moeten ze daar blij mee zijn? Premier Michel komt zwaar beschadigd en verzwakt uit een bloedige strijd die over zijn hoofd werd gevoerd. En de relaties lijken zodanig op de proef gesteld, dat een droomcoalitie voor liberalen nu nog maar weinig klaar zal spelen, de komende jaren. Eigenlijk heeft de regering-Michel vrijdag alleen beslist om niet te vallen. Ze kiest voor verder strompelen.

De grootste verliezers zijn de bedrijven en onze economie. Of de lagere vennootschapsbelasting er hoegenaamd ooit komt, is hoogst onzeker. CD&V heeft er zijn meerwaardetaks aan vastgeklonken en die zal Open Vld altijd weer van tafel schieten. Het is het trieste orgelpunt van een dramatische periode voor onze economische uitstraling op het wereldtoneel. In één maand tijd zijn Belgische politici erin geslaagd om tegen Chinese investeerders te zeggen dat het ongewenste spionnen van Mao zijn, aan de Canadezen duidelijk te maken dat ze hun 'maple syrup' zelf mogen opvreten, en aan de rest van de wereld mee te delen dat die lagere vennootschapsbelasting maar om te lachen was.

Premier Michel vatte na de brexit het plan op om een campagne naar investeerders op te zetten onder de slogan 'Welcome to Belgium'. Ons advies: laat zitten.