'Assassin's Creed' vindt zichzelf (deels) opnieuw uit op Caraïben
Wie een paar jaar geleden had voorspeld dat bijna de helft van een 'Assassin's Creed'-game zou bestaan uit zeegevechten in een piratensetting, zou smakelijk uitgelachen zijn. Want draaide de uitermate succesvolle reeks niet rond een sluipmoordenaar die je in derdepersoonsaanzicht bestuurt terwijl hij door nauwe straatjes, over gammele daken en langs vervaarlijke richels een doelwit besluipt in een historische setting, zoals het Italië uit de Renaissance? Inmiddels is 'Assassin's Creed' uitgegroeid tot een lucratieve franchise, waardoor Ubisoft elke herfst een nieuw avontuur op je bord tovert. En het is voor de gamesproducent een aartsmoeilijke klus de franchise tegelijk te vernieuwen en toch trouw te blijven aan het origineel, zonder te veel in herhaling te vallen. In deze game bestaat die vernieuwing voornamelijk uit zeegevechten. De uitdaging van Ubisoft is een beetje dansen op een slappe koord, en hier en daar duikelen de makers er bij 'Assassin's Creed IV: Black Flag' toch eens af. Maar wees gerust: ze vallen zacht.
Net als de vorige games speelt 'Black Flag' zich af in zowel het heden als het verleden dankzij het concept van 'DNA-geheugen', wat inhoudt dat in het menselijk genetisch materiaal de herinneringen van voorouders bewaard zitten. Dankzij een speciale machine (de Animus) kunnen die herinneringen bovengehaald en bewaard worden, wat mensen toelaat levens van hun én andermans voorouders te beleven. Als gamer speel je zo actief een episode uit iemands leven na.
Het bedrijf achter de technologie is Abstergo, dat in de vorige games werd 'ontmaskerd' als een hedendaagse dekmantel voor de Tempeliersorde, een organisatie die erop uit is de mensheid onder de knoet te houden. De aartsvijanden van de Tempeliers zijn de Assassins, een sluipmoordenaarsgilde die ijvert voor vrijheid. Die strijd was het overkoepelende verhaal in de voorgaande games, waarin niets minder dan het lot van onze wereld op het spel stond. Nu die hedendaagse verhaallijn werd afgerond in 'Assassin's Creed III', lijkt dat toch wel een gemis voor de nieuwe game, waarin je in het heden een werknemer van Abstergo bent die in het leven van piraat Edward Kenway duikt.
Vergelijkingen
Kenway is de grootvader van Connor, de achteraf bezien toch iets te weinig begeesterende hoofdrolspeler uit 'Assassin's Creed III'. Je volgt hem nadat hij rond 1715 Engeland tijdelijk wil verlaten om rijk te worden in de Nieuwe Wereld, waar hij in het Caraïbische gebied aan de bak komt als piraat en in de strijd tussen de Tempeliers en Assassins belandt. De makers doen hun best om Kenway karakter en uitstraling mee te geven, net als de prachtige omgevingen zoals Havana, Kingston, een reeks paradijselijke eilandjes of de piratenvrijstaat Nassau. Ze lukken daar beter in dan bij Connor, al slaagden ze er toch niet helemaal in ons betrokken te doen voelen bij het reilen en zeilen van de zeerot. En dan begin je natuurlijk te vergelijken met de vorige games, en denk je bijvoorbeeld aan de lading emoties die het verhaal in 'Assassin's Creed II' losmaakte toen familieleden van protagonist Ezio Auditore werden opgehangen. Of denk je aan de machtswellust van de gluiperige Borgia's, die in 'Brotherhood' zoveel aversie opwekten dat je ze zo snel mogelijk aan je uitschuivend mes wou rijgen. Het is wel lovenswaardig dat de producenten de personages complexer en gelaagder willen voorstellen dan enkel 'de goeie' en 'de slechte', maar dat helpt dan weer niet echt om de speler helemaal in het verhaal te zuigen.
En wanneer je niet helemaal opgaat in dat verhaal, vallen enkele minpunten in 'Black Flag' je meer op. Minpunten die we met name in de vorige game met de mantel der liefde bedekten omdat we enerzijds fan zijn van de reeks, en anderzijds omdat we de nieuwigheden veel belangrijker achtten dan de aspecten die ons minder konden bekoren. Maar in 'AC4', dat niet zo'n strak scenario volgt als de voorganger, valt het toch harder op dat het spelverloop vaak erg formulematig werkt: een achtervolging hier, een afluistersessie daar, een kampcommandant uitschakelen... Het lijkt alsof het spelverloop rond die activiteiten is gebouwd, eerder dan dat ze in de game zitten om het verhaal beter te vertellen. En ja, uiteindelijk hebben we het allemaal al eerder gezien. Oké, het 'arendsoog' waarmee de hoofdrolspeler extra visuele krachten krijgt is een beetje verbeterd, en het systeem om upgrades te verkrijgen is wat eenvoudiger geworden. Maar het vechtsysteem is nog altijd erg simpel, waardoor confrontaties wat ons betreft een stuk saaier zijn dan in de games voor 'Assassin's Creed III'. En onze Kenway probeerde tijdens looponderdelen toch weer té vaak allerhande objecten te beklimmen terwijl we er gewoon langs wilden rennen: een euvel waar ook de vorige game nogal wat kritiek op kreeg, en dat niet werd aangepast.
Zeegevechten
Maar laat onze aandacht voor enkele mindere punten je niet van de wijs brengen: natuurlijk is 'Assassin's Creed IV: Black Flag' geen slechte game, integendeel. Het is opnieuw een topper, die weliswaar wat in de schaduw blijft staan van enkele erg illustere voorgangers. Daar kruipt de game wel onderuit tijdens de zeegevechten, die stukken aangenamer bleken dan we hadden verwacht. Je kunt andere boten beschieten om ze dan te enteren en te beroven, maar je kan ook schatten zoeken of zelfs op haaien jagen. De vrijheid om het verhaal of zijmissies al dan niet te volgen, nog een van de grote kenmerken van 'Assassin's Creed'-games, vind je ook terug in de zeemissies. En de makers hebben een prachtprestatie neergezet bij de weergave daarvan, van de immense schepen tot de woeste golven.
Want laat ook daar geen misverstand over bestaan: visueel is de game opnieuw een absoluut pareltje, wat nog duidelijker werd in de Playstation 4-versie die we konden testen. Het weersysteem op land én op zee is indrukwekkend, en ook het geluid zit weer snor. Al waren we ook al gewoonweg opgelucht dat niet iedereen met zeebenen de hele tijd 'arrrr' liep te roepen, van die clichés waar piratenavonturen nogal snel in verzanden. 'Assassin's Creed 4' gaat daar op een vrij volwassen manier mee om, en laat naar goede gewoonte ook een hoop historische figuren, zoals Zwartbaard, opdraven. Maar historisch accuraat of niet, tijdens het te kaap'ren varen, misten we toch een rode draad die alles naar een hoger niveau tilde. Wat overblijft is popcornentertainment, waar op zich natuurlijk niets mis mee is.
Toch topper
Samengevat is 'Assassin's Creed' een beetje het slachtoffer van zijn eigen succes. Indien 'Black Flag' op de markt was gekomen als een piratengame buiten de franchise, had je waarschijnlijk enkel lof gelezen. Nu torst de game echter de erfenis van de vorige 'Assassin's Creed'-games mee, waardoor je sowieso zaken tegenkomt die je toffer vond bij eerdere episodes. Maar opnieuw: 'Black Flag' is een topper. Wie het verhaal zo snel mogelijk wil uitspelen zou zo'n twintig uur zoet zijn, maar wie een beetje tijd neemt om de open wereld te verkennen en zijmissies aan te gaan, mag zeker rekenen op minstens het dubbele. En voor wie nog meer wil, is er natuurlijk nog de onvolprezen multiplayermodus, waardoor je met deze game zeker waar voor je geld krijgt. Voor echte fans is ook 'Assassin's Creed IV: Black Flag' dus verplichte kost. Maar de beste game in de reeks is hij wat ons betreft niet.
