‘Call of Duty: Modern Warfare 4’ neemt afscheid van een tijdperk

KIJK. De verhaaltrailer maakt indruk met zijn realisme en beklemmende sfeer

Singleplayerdrama

De campagne verdeelt de aandacht tussen een voortvluchtige Captain Price en jonge Zuid-Koreaanse militairen die een Noord-Koreaanse invasie over zich heen krijgen. Gekende ijzervreters spelen een geopolitieke stoelendans terwijl de sympathieke nieuwkomers vooral heelhuids de volgende straathoek proberen te halen. Het gaat naar goeie gewoonte aan 200 km per uur, met veel filmisch spektakel en net genoeg ‘kleine momenten’.

Aan de kant van de oudgedienden incasseren ‘Modern Warfare’-veteranen een paar schokkende ontwikkelingen die een misschien wel passend, roemloos sluitstuk spijkeren op de intussen net geen twintig jaar oude saga. Oh ja, en de bad guy van dienst wordt gespeeld door Mads Mikkelsen, die naar de iets minder goeie gewoonte van ‘Call of Duty’-games schaamteloos ondergebruikt wordt.

Even van de leiband

Aan indrukwekkend geregisseerde vuurgevechten geen gebrek. Aan nekbrekende achtervolgingen ook niet. We krijgen ook de bruutste, meest overtuigende lijf-aan-lijfgevechten ooit in een firstpersonshooter opgevoerd. Eén keer mag de versnelling naar neutraal: in de openwereldmissie ‘Stranded’, waar je achter vijandelijke linies je materiaal bij elkaar sprokkelt en zelf bepaalt hoe en wanneer je de verschillende einddoelen aanpakt. We zagen dit al eerder in een ‘Call of Duty’-campagne, maar nog nooit zo strak en geslaagd als hier. Daarna gaat het wel weer gewoon verder in deze vaak net-niet-on-railsknaller.

Minder turnles

Voor de overgrote meerderheid van de ‘Call of Duty’-spelers blijft de competitieve multiplayer het onderdeel waar ze het meeste tijd in zullen doorbrengen. Die multiplayer schroeft de bewegingsacrobatie terug naar een meer acceptabel niveau. Begrijp ons niet verkeerd, er mag nog steeds geklommen, geslidet en gedoken worden, maar het oogt en voelt niet langer als een absurd feestje, exclusief voor hyperkinetische vingerkunstenaars. Alles voelt wat zwaarder of beter nog: meer verankerd.

Deze jongens wisten al hoe ze het overhalen van een virtuele trekker haast voelbaar konden maken, maar hebben die vaardigheid toch weer iets scherper gesteld. Twaalf maps voor de klassieke zes-tegen-zesgevechten garanderen genoeg variatie bij de aftrap. Ligt het tempo je daar nog te hoog (of het aantal seconden tussen twee respawns te laag), dan raden we je de ademruimte en toch iets meer tactische beleving van de meer uitgestrekte Ground War aan. Al is het ook daar met z’n 32-tegen-32 nooit lang zoeken naar een doelwit of dekking. Ergens daartussenin ligt Kill Block, een modulaire, altijd weer anders geconfigureerde map, waarop twee keer tien spelers allemaal hetzelfde, willekeurig gekozen wapen meekrijgen.

KIJK. Een knallend voorproefje van de multiplayer

Nog één keer binnen en buiten

Ietwat onverwacht is dat ‘Modern Warfare 4’s grootste groeischeut in de extractiemodus DMZ zit. Hierin trek je in je eentje of met twee andere spelers een uitgestrekte zone in om opdrachten af te werken, spullen te verzamelen en daarmee levend weer te vertrekken. Lukt je dat niet, dan verlies je alle gaandeweg alsmaar kostbaardere uitrusting.

In typische PvE-PvP-stijl krijg je computergestuurde vijanden én andere spelers tegenover je. Alles wat je naar buiten kan slepen, voedt je progressie, arsenaal en andere uitrusting alsook de opties van je uitvalsbasis. Geen wereldschokkende nieuwe modus, maar doordat niet alle vooruitgang verloren gaat, is deze DMZ minder genadeloos of ontmoedigend dan de meeste concurrenten. Dat het naar de vertrouwde vingermotoriek en gameplayconventies van een ‘Call of Duty’ luistert, helpt ook.

Voorzichtig positief

Over de hele lijn een sterke ‘Call of Duty’, al hebben we nog enige reserves die we alvast met een deel van de spelersgemeenschap delen. Zoals de onvermijdelijke onfortuinlijke momenten waarop je nagenoeg met je voorhoofd op de loop van een vijand respawnt. Of die matchmaking die in deze eerste weken zijn weg nog zoekt en de minder acrobatische mobiliteit dus niet automatisch in een meer casual avondje knallen transformeert.

En ook DMZ zal het vooral van een hopelijk breed spelersveld moeten hebben, zodat de instap voor nieuwkomers later geen onhaalbare drempel wordt.

Besluit: 8/10

‘Modern Warfare 4’ geeft liefhebbers van de meer militaire ‘Call of Duty’-aanpak opnieuw ruim waar voor hun geld. De campagne telt genoeg memorabele momenten om haast een spoileralert te verantwoorden. De multiplayer speelt intens lekker in plaats van alleen maar intens en DMZ zou best wel eens een vaste stek kunnen worden voor vriendengroepjes die een meer casual extraction-shooter zoeken.

Was je nooit een ‘Call of Duty’-fan, dan gaat deze je niet overtuigen, maar wie klaar is voor een nieuwe portie, mag aanschuiven.