'Churchill Solitaire': strategisch, maar enerverend spel met levenswaarheden
De Britse eerste minister Winston Churchill bedacht tijdens Wereldoorlog II een eigen variant op het bekende kaartspelletje Solitaire, bij ons vooral Patience genoemd. Zeventig jaar later werd het spelletje via een paar omwegen, waaronder voormalig Amerikaans defensieminister Donald Rumsfeld, in een videogame voor iPhones en iPads gedraaid.
Een spannende maar enerverende variant op Patience
Het verhaal van hoe 'Churchill Solitaire' tot stand kwam, een afgelopen weekend op iOS gelanceerde videogamevariant op het bekende kaartspelletje, neemt een onwaarschijnlijke zeventig jaar in beslag. Het begint bij Winston Churchill, die tijdens slapeloze nachten ten tijde van Wereldoorlog II een eigen variant bedacht op het aloude spelletje om zijn strategisch denkvermogen op scherp te houden. Toen de Belgische regering tijdens WOII in ballingschap verkeerde in Londen, introduceerde Churchill het spelletje bij de Belg André De Staercke, die toen kabinetschef was van eerste minister Huber Pierlot.
De Staercke, die later een lange carrière zou bekleden als Belgisch ambassadeur bij de Navo, leerde het spelletje in de jaren '70 vervolgens aan Donald Rumsfeld, die toen enkele jaren dezelfde Navofunctie bekleedde voor de Verenigde Staten en vervolgens viermaal in het kabinet van een Republikeinse Amerikaanse regering zou zetelen, de laatste maal als minister van Defensie onder George W. Bush. Rumsfeld liet vervolgens een videogameversie van Churchill's versie van Patience maken door Javelin, een Amerikaanse app-fabrikant, die het spelletje onlangs lanceerde.
Spannend maar enerverend
Wie 'Churchill Solitaire' naar zijn iPhone of iPad downloadt (een Androidversie volgt later, beloven de makers op hun website), ontdekt een game die de moeilijkheidsgraad van het originele kaartspel een pak omhoog trekt. Een spel bestaat uit twéé pakken kaarten in plaats van één, en een extra rij van zes willekeurige kaarten uit de stapel die alleen maar naar de 'victorie'-rij bovenaan mogen gaan, die waar dus uiteindelijk kaarten in oplopende volgorde binnen dezelfde kleur - van de Aas naar de Heer - moeten terechtkomen.
'Je kan heel vroeg in het spel een fout maken, die je tegenhoudt om een winbare hand ook echt te winnen. Zo is het ook in het leven'
Die 'Devil's Row' verandert het oude kaartspelletje, dat traditioneel een redelijk saaie manier is om de tijd dood te slaan, in een redelijk enerverende maar spannende videogame, die van extra epiek werd voorzien door middel van foto's, opgenomen quotes en videofragmenten van Churchill. "Je kunt heel vroeg in het spel een fout maken, die je kan tegenhouden om een winbare hand toch te winnen", legt Rumsfeld uit tegen de Amerikaanse krant The Wall Street Journal. "Zo is het ook in het leven."
Harde waarheden
Een andere harde levenswaarheid waarmee 'Churchill Solitaire' zijn speler confronteert is het feit dat voor niets de zon opgaat. Na een aantal makkelijke testspelletjes in de gratis basisversie, moet de speler betalen voor nieuwe 'levels'. En die gaan meteen voor een stevige euro per pakketje van de hand. De game wordt volgens het zogeheten 'freemium'-model verkocht (basisversie gratis, maar om het echt interessant te maken moet er worden betaald), maar de meeste games van dit slag vragen iets minder geld voor extra content.
Een deel van de opbrengsten gaan naar Rumsfelds stichting voor Amerikaanse oorlogsveteranen en een geschiedkundige stichting van de erven-Churchill, maar toch: als 'Churchill Solitaire' vaste prik wordt tijdens je pendelritten en je wilt verder en verder gaan in de game, gaat het snel aan je portemonnee knabbelen. Volledig verstoken van programmeerfouten is de game op dit moment overigens ook niet: iets te vaak blijft een kaart ergens 'hangen' waardoor het spel onspeelbaar wordt, en bij sommige menuschermen is er zelfs geen 'terug'-knop voorzien.
