De beste 'indie'-game van het jaar bestaat uitsluitend uit videofilmpjes
Als we dit jaar één videogame uit het 'indie'-circuit moeten noemen die je absoluut moet gespeeld hebben, is dat 'Her Story': een fascinerende duik in een op het eerste gezicht doodgewone Britse moordzaak uit 1994, die volledig uit korte videofragmenten bestaat.
Met recensiescores die gemiddeld in de 90 procent lopen en alvast een videogame-award op zak, geldt 'Her Story' nu al als een van de hoekstenen van het 'indie'-videogamecircuit, naast 'Braid', 'Limbo' en 'Superbrothers: Swords & Sworcery EP'. En dat voor wat in essentie een collectie van korte videofilmpjes is, met slechts één personage (Viva Seifert, toetseniste van de Britse rockgroep Bikini Atoll) dat een antwoord lijkt te geven op gerichte vragen.
Speel de game eventjes door, en het wordt al snel duidelijk dat je in het elektronische dossier van een moordzaak bent terechtgekomen, en de videofilmpjes deel uitmaken van de getuigenis van de vrouw wier man vermoord werd teruggevonden en die dus als hoofdverdachte wordt ondervraagd. De gebeurtenissen dateren van 1994, vandaar de oubollige computerinterface waaruit de game bestaat en de groezelige kwaliteit van de filmfragmenten.
Zoekbalkje
Het enige waardoor je 'Her Story' een game zou kunnen noemen, is het zoekbalkje van een primitieve zoekmachine waarmee je door de videofilmpjes kunt speuren: kwestie van namen en termen uit de getuigenissen te onthouden of te noteren, ze vervolgens in te voeren en daarna nieuwe filmpjes op te diepen. Zo puzzel je, fragment per fragment, 'Her Story' bij elkaar. Een verhaal dat niet eens begint of eindigt met het moordonderzoek. En waarin een aantal verrassingen zitten die je niet had zien aankomen.
Een twintigtal jaar geleden viel het wel vaker voor dat videogames echte videobeelden bevatten: games als 'Command & Conquer' (1995) onderbraken er geregeld hun actiesequenties mee, en 'Mad Dog McCree' (1990) werd zelfs gepresenteerd als een soort interactieve film.
Vandaag, met acteurs die via 'performance capturing'-technieken in een digitaal 3D-personage worden gegoten, is de techniek vooral oubollig. Maar voor ontwikkelaar Sam Barlow, die 'Her Story' in elkaar draaide aan zijn keukentafel, was het de perfecte manier om zijn verhaal vorm te geven.
Sfeertje
De gameontwikkelaar, die de afgelopen jaren onder meer verantwoordelijk was voor twee games uit de horrorserie 'Silent Hill', had voor zijn onafhankelijke passieproject namelijk niet het miljoenenbudget dat nodig is om een game met gecapteerde acteurs te maken, en opteerde daarom voor deze eenvoudigere vorm.
"Het concept dat ik aan het exploreren was, vereiste een niveau van visuele details dat niet mogelijk zou zijn met computergraphics tenzij ik een hoop geld te spenderen had", vertelde Barlow in juni, toen de op dat moment nog onbekende game werd gelanceerd, in MCV, een Brits vakblad voor de videogame-industrie. "Het gebruik van videobeelden helpt ook het concept te verkopen aan een breder publiek: het jaagt geen mensen weg die recentelijk geen videogames meer hebben gespeeld."
Minstens even belangrijk is het onheilspellende sfeertje dat de videobeelden oproepen. Daar hielp ook de soundtrack van de game aan, en het acteerwerk van Seifert, die ervoor met een beeldje voor 'beste acteerwerk' naar huis ging tijdens 'The Game Awards', de eerste prijsuitreiking voor de beste videogames van 2015, die op 5 december plaatsvond. Ze klopte daarin onder meer Mark Hamill als de Joker in 'Batman: Arkham Knight' en Camilla Luddington als Lara Croft in 'Rise of the Tomb Raider'.
Vandaag is de techniek vooral oubollig, maar voor ontwikkelaar Sam Barlow, die 'Her Story' in elkaar draaide aan zijn keukentafel, was het de perfecte manier om zijn verhaal vorm te geven
