'Rainbow Six: Siege' dirigeert zijn spelers met zachte hand

De beste tactische schietgame voor meerdere spelers die dit jaar op de markt komt is zonder enige twijfel Ubisofts 'Rainbow Six: Siege'. Vooral omdat de makers goed doorhebben waar het om draait: als alle spelers niet strak in het spel worden gehouden, ontaardt het snel in een janboeltje.

Het online multiplayergedeelte van schietgame 'Battlefield: Hardline', eerder dit jaar, bewees het weer: een shooter voor meerdere spelers die rond samenwerking draait, maar die die iedereen te vrij laat, verpest meestal de ervaring. Je kunt namelijk onderling zoveel dingen afspreken als je wilt, vanaf het moment dat er eentje de 'lone wolf' gaat uithangen en snel als eerste het vijandelijke kamp binnenvalt om als een idioot in het rond te schieten, volgt de rest ook.

Dus, dachten ze wellicht bij de Franse gamegigant Ubisofts hoofdstudio in Montréal, laat ons dan voor 'Rainbow Six: Siege', onze eigen tactische shooter over speciale interventieteams over de hele wereld, de teugels maar strak in onze handen houden. En zo geschiedde duidelijk, want 'Rainbow Six: Siege' levert een game-ervaring af waarbij je er zelfs niet aan denkt om je groep of medestander in de steek te laten, of om eerst te schieten en dan pas vragen te stellen.

Zintuiglijke pret

Dat is nog het mooiste: dit is het soort games waarbij je het op de juiste manier wilt doen, ook al ben je een relatieve nieuweling in het genre. Er is bijzonder veel te zeggen voor de creatieve chaos van een 'Star Wars: Battlefront' of de onlinematches van 'Halo 5: Guardians', maar dat is een compleet ander soort vertier dan hetgene dat 'Rainbow Six: Siege' levert: het is een opzettelijk trage game, waarin strategie en tactiek een centrale rol spelen, en het schietplezier vooral zit in het slimmer zijn dan de tegenstander.

Waarna je hem natuurlijk nog altijd zonder al te veel compassie omlegt, natuurlijk, want uitschakelen gebeurt op een zintuiglijk rake manier: visueel zijn de verschillende omgevingen waarin 'Rainbow Six: Siege' je brengt, van een afgelegen landhuis tot een gekaapt passagiersvliegtuig, een plaatje, en het uitstekende geluid van de game draagt in niet geringe mate bij tot het plezier. De doffe tot trommelvliespriemende knallen die uit de verschillende uit te kiezen wapens komen, geven het audiovisuele universum van 'Rainbow Six: Siege' de juiste dosis authenticiteit.

Hulpstukken

Eveneens prettig is de manier waarop de makers van 'Rainbow Six: Siege' alles strak in de hand houden. Zoals de titel het wellicht al verraadt staat bestorming en verdediging centraal in de game, en dat houdt alles om te beginnen al mooi samen: de omgevingen zijn meestal vrij besloten.

En dan zijn er de hulpmiddelen die je vanzelf ertoe aansporen om het allemaal een beetje omzichtig aan te pakken. Het kogelwerende schild waarachter de eerste binnenvallende speler zichzelf - en zijn teammaats - kan verschansen. De rollende drones, waarmee je eerst de boel verkent voordat je binnenvalt. De EMP-granaten waarmee je machinerie uitschakelt.

Behoedzaam

Het feit dat je uitzonderlijk veel van het vernielbare decor kunt 'breachen', en dus quasi overal een doorgang voor jezelf kunt forceren. De boobytraps en verstevigingen die de verdedigende ploeg kan opstellen om een eerste en tweede verdedigingslinie te hebben. De explosievenexpert bij een gijzelingssituatie, die je dus eerst moet neerleggen. Het rijtje gaat nog wel eventjes door als we echt alles willen opsommen, maar je hebt het ondertussen wellicht wel al door: 'Rainbow Six: Siege' werkt vooral omdat je de game doordacht en behoedzaam moet spelen.

Een trage game, dus. En een menselijke, ook, waarbij er veel op het spel staat. Een raak schot van een tegenstander, en je moet de rest van het rondje door de ogen van een andere medespeler meekijken, en je team is een misschien cruciaal lid kwijt. De emotionele kracht van de game zit hem ook in de speelmodi waarin je een menselijk personage moet beschermen of ontvoeren.

Zo'n 'VIP' zit in wel meer games van dit slag, maar de uitingen van schrik die de makers het personage doen slaan geven die extra menselijke toets. Puur technisch gezien blijft het natuurlijk gewoon een vlaggetje, maar dat is het hem net: het voelt alsof je effectief een mens aan het beschermen dan wel ontvoeren bent.