De vijf beste 'indie'-games van het moment

In februari kruipt de videogame-industrie weer langzaam terug uit haar traditionele winterslaap, en dat is ook dit jaar niet anders: we mogen ons de komende weken aan nieuwe commerciële kleppers als 'Total War: Attila', 'Evolve' en 'The Order: 1886' verwachten. Maar voordat die alweer je laatste minuut aan vrije tijd opslorpen, willen we je toch nog deze kleinere pareltjes voorschotelen. Al is het maar om de verveling te verdrijven nadat je de najaarstitels écht hartgrondig beu bent geworden.

Terwijl het aantal grote commerciële titels ieder jaar weer achteruitgaat, zagen we de afgelopen jaren een waarachtige 'boom' in het aantal door een onafhankelijke studio gemaakte 'indie'-titels. Die zien er niet zo 'duur' uit als een game waar een grote uitgever zijn schouders onder heeft gezet, maar de betere blinken wel uit in originaliteit, artistieke waarde en misschien zelfs plezier. Hier is een bloemlezing van het beste wat er momenteel op de markt is.

The Vanishing of Ethan Carter

Voorlopig alleen op de pc, binnenkort ook op de PlayStation 4 verwacht: 'The Vanishing of Ethan Carter', een lekker ouderwetse avonturengame waarin je de mysterieuze gebeurtenis uit de titel, rond een jongetje dat al voor zijn verdwijning iets teveel heeft gezien voor een kind van zijn leeftijd, moet zien op te lossen. Klinkt inderdaad als een crimiverhaaltje van dertien in een dozijn, en ook het genre waarvoor de makers kozen - een adventuregame, waarin exploreren en verbanden trekken de belangrijkste bezigheden zijn - is al bijna twintig jaar niet meer in de mode. Bovendien is daar het archetypische hoofdpersonage van de paranormaal begaafde detective weer, Paul Prospero, die bij het vastpakken van bepaalde objecten herinneringen kan oproepen van personen die het ding eerder in hun kladden hebben gehad. Het cliché viert hoogtij in 'The Vanishing of Ethan Carter', maar de makers kozen wellicht bewust voor die zeer canonieke genre-elementen om de focus volledig op het verhaal te leggen. En dat steekt een waarachtig eind uit boven dat van heel wat commerciële games. Het mysterie oplossen duurt een paar uur, maar je kunt in die tijd fors verloren lopen in de (kleine) open wereld van de game: de makers helpen je op geen enkel moment op weg. Op pc, binnenkort ook op PS4.

This War of Mine

De gruwelen van de oorlog werden vorig jaar al erg deftig onder de loep genomen in Ubisofts 'Valiant Hearts: The Great War', maar deze intrigerende titel pakt het nog nèt iets krachtiger aan. In 'This War of Mine' speel je namelijk eens geen koene soldaat die aan de frontlijn vecht tegen het oprukkende kwaad, maar een groep brave burgers die, in hun door oorlog verscheurde woonplaats, gewoon probeert te overleven. Je zou het schertsend 'The Sims: Oorlogstijd' kunnen noemen, maar dat is iets te oneerbiedig voor een game van dit kaliber. Je moet er, net als in EA's bekende buitenwijksimulator, voor zorgen dat iedereen in je gezelschap goed doorvoed, gezond en min of meer gelukkig is, maar de manier waarop je dat voor elkaar krijgt is de ware ster in deze game: door de stad trekken op zoek naar voedsel en voorraden, eventueel in andermans huis, zal je voor de meest hartverscheurende morele beslissingen zetten die je ooit hebt genomen in een game. Op pc en Mac.

Nidhogg

Ben jij die pixelgraphics in moderne games ook zo hartgrondig beu? Wij niet minder. Maar in 'Nidhogg', een zwaardvechtgame met graphics die al démodé waren in de late jaren van de Atari 2600, zit de opzettelijk over de game gegoten retrostijl niet in de weg. Dat komt vooral omwille van de bijzonder vlotte centrale gamemechaniek, die zo ingenieus in elkaar is gezet dat hij zelfs van de allermooiste plaatjes op het scherm alle aandacht zou afnemen. Het is bijna ontstellend hoeveel mogelijke 'moves' deze game je biedt met slechts twee actieknoppen (waarvan één ook nog eens gewoon voor 'springen' staat) en het juiste gebruik van de duimsticks, en al die bewegingen voelen nog intuïtief aan ook. De singleplayerstrijd komt slapjes op gang, maar in multiplayermodus - de ware ster van deze game - kent de lol geen einde. Op pc, PS4 en PS Vita.

80 Days

Schrijf je eigen Jules Verne-achtige avonturenroman door simpelweg een handvol reizen te boeken: als dàt geen ongewone propositie voor een videogame is. Met '80 Days' wordt Verne's 'Reis om de wereld in 80 dagen' op een verrassende manier herverteld vanuit het personage van Passepartout, wereldreiziger Phileas Foggs trouwe Franse assistent. Want Fogg kan nog de blits maken zoveel hij wilt: iemand moet ervoor zorgen dat hij, door de juiste reizen te boeken, op schema blijft, en ook het geld en de gezondheid van het hoofdpersonage moet worden beheerd. Dat is dus jouw taak in deze intrigerende mobiele game, die zijn verhaal vertelt met een minimum aan visuele verbeelding en het absolute maximum aan verhalend doorleesproza dat een videogame dragen kan. Om die reden is hij het best te spelen op een tablet. Op Android en iOS.

Never Alone

In de laatste dagen van 2014 bejubelden we 'Never Alone' in onze review nog als de ideale kerstgame, maar de houdbaarheid van deze knappe titel is veel langer dan de feestdagen. De kern van 'Never Alone' is niet wat je meemaakt in de game, want het is gewoon een 2D-platformspelletje met een paar puzzelelementen en extra obstakels - zoals plotse hevige sneeuwvlagen - die eigen zijn aan de omgeving waarin het spel je brengt. Maar het zijn de invloeden die de makers in hun game hebben geparkeerd - de geschiedenis, folklore en mythes van Eskimovolkeren uit de barste streken van de Amerikaanse staat Alaska - die het verschil maken. Ook het feit dat het verhaal uit de doeken wordt gedaan door een vertelstem die de speler in de lokale taal toespreekt, maakt hier een speciaal gevalletje van. De graphics zijn bovendien bloedmooi, en het hulpeloze maar dappere gedrag van het Eskimomeisje dat je bestuurt maakt je voorgoed verknocht aan deze game. Op PS4, Xbox One en pc.