'Dead Kings'-DLC brengt geen redding voor 'Assassin's Creed: Unity'
Een korte extra campagne, een overbodige verhaalepiloog, een bekrompen nieuwe omgeving, en één nieuw wapen: dat is zo ongeveer het conto dat 'Dead Kings', de eerste, als gratis toegift gelanceerde brok downloadbare content voor 'Assassin's Creed: Unity', toevoegt aan de game.
Als je weet hoe futiel de meeste zijmissies ineens zijn geworden nadat je de centrale queeste in een willekeurige game hebt doorgespeeld ("Nee klojo, ik wil me niet aansluiten bij je bende: ik heb net de wereld gered"), weet je ook dat het zelden een goed idee is om gewoon wat van die extra missies toe te voegen als downloadbare content. Maar dat is precies wat 'Dead Kings' je levert, een brok teleurstellende DLC bij het al even tegenvallende 'Assassin's Creed: Unity'. De 'Assassin's Creed'-reeks heeft in het verleden al wat prima DLC gekregen, maar die schitterde vooral door een nieuw hoofdpersonage naar het voorplan te trekken (zoals Adéwalé in 'Freedom Cry', de enige DLC bij 'Assassin's Creed: Black Flag'), of een alternatief verhaal te vertellen (zie 'The Tyranny of King Washington' bij 'Assassin's Creed III'). 'Dead Kings' is geen van beide: het is een doodgewone verlenging voor een game die op zich al lang genoeg duurde.
In alle eerlijkheid: de makers van 'Dead Kings' deden tenminste de moeite om de setting te veranderen. Het verhaal brengt hoofdpersonage Arno Dorian naar de Parijse voorstad Saint-Denis, waar alle koningen tot aan de Franse Revolutie systematisch werden begraven, en waar er vlak na de Revolutie een massale golf van grafschennis plaatsvond, voordat de meeste lichamen in een massagraf werden gedumpt. Het verhaal van 'Dead Kings' brengt Arno ter plaatse na de gebeurtenissen in de grote game, in een queeste om de grafschenners voor te zijn en een goudschat te vinden die hem in staat stelt om te vluchten naar Egypte. De nieuwe setting brengt naast de centrale minicampagne ook een aantal nieuwe openwereldelementen met zich mee (er zijn vier synchronisatiepunten om de volledige kaart voor je open te leggen), zoals nieuwe zijmissies en een nieuw wapen: de explosieve Guillotine Gun. Ook zijn er nieuwe vijanden met de 'Raiders', grafrovers die zelf op de kostbaarheden azen.
Geen van die toevoegingen slaagt er echter in om van 'Dead Kings' een dwingende extra episode bij 'Assassin's Creed: Unity' te maken. De scenaristen probeerden nog om hoofdpersonage Arno Dorian wat meer 'grain' te verlenen door hem na de gebeurtenissen in 'Unity' te veranderen in een gedesillusioneerde eenzaat, maar dat is schromelijk te laat: na zestien uur de persoonlijke queeste van het bij verre minst interessante personage uit de hele 'Assassin's Creed'-reeks te hebben uitgezeten, is de nieuwe richting die de makers ermee inslaan vooral erg artificieel. Ook doet de nieuwe episode niets af aan de ongebalanceerde gameplay uit 'Unity': de nog iets grotere focus op combat maakt het zelfs nog een beetje erger, aangezien de nieuwe besturing van de game er vooral op gericht is om je te bestraffen wanneer je naar een lijf-aan-lijfgevecht moet overschakelen. Het enige wat we nog kwijt willen over 'Dead Kings' is dat het op zich wèl goed genoeg is om als betalende DLC te kunnen doorgaan, en het dus wel degelijk een ordentelijke compensatie is voor de geplaagde lancering van 'Unity'. Het is niet dat ze er gewoon een paar nieuwe maps en wapens tegenaan gooien: 'Dead Kings' is wel degelijk een brok gloednieuwe content. Maar de uitbreiding toont evengoed aan dat de talrijke bugs die in de initiële game zaten, en die ondertussen moeten weggewerkt zijn, nooit het primaire probleem van 'Assassin's Creed: Unity' zijn geweest.
