Deze vijf kleinere titels geven extra zomers videogameplezier
De zomermaanden zijn typisch wat minder woelig wat videogames betreft, waardoor onafhankelijke gameontwikkelaars hun kans schoon zien om hun kleinere, creatief gedurfdere titels op de wereld los te laten. Hier zijn vijf van die ‘indie’-pareltjes die pas verschenen zijn, en die je zeker eens een blik waardig mag gunnen.
Backbone
Een point-and-click-adventure met mensachtige beestjes? Je voelt je met Backbone meteen alsof je een game uit de jaren 80 aan het spelen bent, ook al gezien de sfeervolle pixelgraphics. Maar thematisch duikt de game nog wat dieper in onze populaire cultuur: naar de jaren 30 tot 50 namelijk, toen de film noir hoogtij vierde. Die noir-invloeden zijn meteen al aan de oppervlakte te zien, met de wasbeerdetective-in-trenchcoat die de hoofdrol speelt, maar ze gaan nog veel dieper: je beestachtige protagonist behoort zelf tot de onderkaste van de samenleving, waardoor je de uitzichtloosheid van het leven der verschoppelingen ook voelt in de persoonlijke historie van je protagonist.
Het verhaal van de game, met verschillende diersoorten die ook verschillende rangen in de samenleving bevolken, is een bij momenten niet al te subtiele wenk naar racisme in de samenleving. Er zijn verder een paar rpg-elementen in het spel. En ook, ondanks de pluizigheid van de personages: ziek geweld!
Voorlopig alleen op pc, komt dit najaar naar de consoles.
Where the Heart Leads
Wat indie-gamemakers ook graag doen, is je in een surreële wereld droppen. Of een die, zoals in Where the Heart Leads, ineens surreëel wordt. Toegewijde vader Whit Anderson laat zich in een zinkgat zakken om de hond van het gezin te redden, geraakt niet meer via dezelfde weg terug naar de oppervlakte, en moet zich dan maar een weg door ondergrondse gangenstelsels zien uit te dokteren. Tijdens die tocht komt hij vervolgens – letterlijk – zichzelf tegen, en mag hij keuzes uit zijn verleden die hem hebben gemaakt tot wie hij is opnieuw maken. Een schilderachtige tocht door Absurdistan.
Op PlayStation 4 en 5.
Chicory: A Colorful Tale
Op de afgelopen digitale Electronic Entertainment Expo bejubelde PlayStation-veteraan Shuhei Yoshida deze game als een van de indietoppers die je – naast het grote commerciële geweld als Returnal en Ratchet & Clank: Rift Apart – òòk op de Playstation 5 vindt. Chicory: A Colorful Tale draait rond het inkleuren van je omgeving, waardoor je een doorbraak forceert in een aantal logische puzzels.
Dat inkleurconcept heeft inderdaad héél veel weg van dat van oudere toppers als Epic Mickey, The Unfinished Swan en The Last Tinker: City of Colors, maar met zijn betoverende handgetekende graphics (je protagonist is ook weer een hondje!) vindt Chicory toch zijn eigen dimensie. Niet moeilijk, want er zit volk achter dat ook al tekende voor indietoppers als Night in the Woods en Celeste.
Op PlayStation 4 en 5 en pc.
Emily is Away <3
Weet je nog, de tijd van het vroege Facebook? Toen je elkaar pokes stuurde en je met iedere post een zin afmaakte die begon met je naam? Dat is de spelwereld van Emily is Away <3, de derde game uit een reeks tekstadventures die menselijke verhoudingen exploreren via gesimuleerde internetcommunicatie.
In de eerste Emily is Away (2015) communiceerde je naamloze hoofdpersonage, de persoon achter het klavier, met de genaamde Emily via het oude ICQ. De game speelde zich rond het jaar 2000 af, het jaar waarin beide personages hogeschoolstudenten zijn, en het ondertussen wat in onbruik geraakte chatplatform de voornaamste online communicatietool onder het jonge volk was. Opvolger Emily is Away Too (2017) bleef in hetzelfde chatprogramma, en zette de adolescentenangst nog wat door naar de eerste dagen van YouTube.
En nu wordt er dus een sprong gemaakt naar early Facebook. Met het lijdend voorwerp van de serie, waarmee het hoofdpersonage ondertussen een woelig verleden heeft, wier profiel altijd in je buurt hangt, als een digitale fata morgana. Simpel maar doeltreffend, deze, voor de geduldige gamer.
Op pc.
The Longest Road on Earth
We sluiten af met nog meer beestjes in pixelgraphics met The Longest Road on Earth, ondanks zijn titel geen al te lange game (speelduur van nog geen twee uur), waarin er zich evenwel een wonderlijk universum van mensachtige beesten voor je wordt uitgespreid. Maar we zitten hier niet in Disney-territorium: de levens van de beestjes zijn even asgrauw als de graphics, en je leidt hen door vier lyrische taferelen (uitstekende muziek overigens!) waar je niet meteen vrolijk van wordt, maar die je misschien wel tot nadenken stemmen.
Op pc en Android.
