GAMEREVIEW AquaNox Deep Descent: knallen in de dystopische diepzee

AquaNox Deep Descent is een spel dat zich afspeelt in een dystopische toekomst waarin het aardoppervlak onbewoonbaar is. Alleen in zeeën en oceanen is nog leven te bespeuren. Het hele spel ben je dan ook onder water in ruimteschipachtige duikboten. De kleine beweeglijke tuigen zoeven door het water en de piloten maken elkaar het leven zuur met kogels, torpedo’s en nog meer van dat lekkers. Je volgt het verhaal van vier protagonisten die in deze wereld ontwaken na honderden jaren bevroren te zijn geweest. Goeiemorgen!

Het originele AquaNox verscheen in november 2001, met voorganger Archimedean Dynasty in 1996 en opvolger Revelations in 2003. De nieuwe telg liet dus zomaar eventjes 17 jaar op zich wachten. De Servische ontwikkelaar Digital Arrow ging ermee aan de slag na na een succesvolle kickstartercampagne van uitgever THQ Nordic die een dikke 95.000 euro opbracht. Dit lijkt misschien een hele brok, maar het is kleingeld als je kijkt naar de zogenoemde ‘triple A’-games. Zo kostte het populaire Battlefield V naar schatting 85 miljoen euro, om het verschil te illustreren. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat AquaNox Deep Descent geen fantastisch spel kan zijn. Maar is het dat ook? Na bijna 20 uur gameplay moeten we besluiten van niet.

Grafische pracht?

De tweede telg uit de serie was 17 jaar geleden een hoogstaand pareltje dat de kracht van de videokaarten uit die tijd volledig benutte. De grafische pracht was zelfs nog enkele jaren een benchmark voor je pc. Maar wat er nu op het scherm verschijnt, scheert helaas geen hoge toppen.

Uit de Unreal Engine 4 hadden de makers nochtans veel mooie dingen kunnen toveren, maar dat liet het budget natuurlijk niet toe, ook al deden ze er vijf jaar over. In de onderwaterwereld kan de zichtbaarheid gemakkelijkheidshalve wel zeer beperkt gehouden worden, en hoeft er niet al te veel tegelijk op het scherm te verschijnen. Hierdoor dachten de ontwikkelaars te kunnen verbergen dat er heel veel dezelfde texturen en objecten hergebruikt worden. Maar helaas, het wordt al snel duidelijk dat de speler zich constant in dezelfde, lichtjes variërende omgeving bevindt. Wat dit gevoel nog versterkt, zijn de verschillende basissen en vijanden die er nagenoeg allemaal hetzelfde uitzien. Enkel door op de kaart te kijken en het missiekompas in de gaten te houden, wist ik überhaupt waar ik was en waar ik naartoe moest. Wanneer ik niet in de zoveelste tunnel aan het varen was, toch.

Wat mij trouwens onmiddellijk opviel toen ik het spel startte, is het enorm saaie menustructuur. Ik hoop dat dit enkel in mijn reviewversie zo is, en dat er hier nog aan gewerkt wordt in de laatste dagen voor de release. Eenmaal in het spel is het overzicht wel aangenaam, doordat de cockpit letterlijk alles bevat wat je nodig hebt om de staat van je schip in een oogopslag te kennen. Eenmaal daarbuiten is alles saai en wankel.

Verhaal

Het verhaal is apart, met vier hoofdrolspelers die na een dutje van enkele honderden jaren ontwaken in een dystopische toekomst. In de singleplayercampagne neem je niet echt één personage over, maar je speelt ze eigenlijk allemaal tegelijk. Of anders gezegd, buiten het vechten ben je eerder een toeschouwer van het verhaal. Je hebt zelf geen enkele manier om echt te bepalen waar het naartoe gaat, wat ook betekent dat de interactie met andere personages er eigenlijk geen is. Je mag gewoon af en toe eens op een knop drukken om het gesprek te laten verdergaan. Wanneer je eens meerdere opties krijgt, monden die allemaal uit in hetzelfde resultaat. Hoezo, keuze?

Echt raar is dat de protagonisten een grote kennis lijken te hebben van de wereld, ook al hebben ze enkele honderden jaren gemist. Zo reageert iemand heftig op iets wat je als speler voor de eerste maal hoort, en waarvan je dus geen enkel idee van hebt waarom de reactie zo fel is. Het komt allemaal heel erg vreemd over, alsof je een aantal bladzijden uit een boek per ongeluk hebt overgeslagen.

Verder hoor je tijdens de hoofdmissie veel oude verhalen over de zee, uit onze echte wereld, bijvoorbeeld van Herman Melville en Jules Verne. Waarom is mij een beetje een raadsel, want het verhaal op zich is wel goed genoeg zonder deze mengelmoes van andere vertelsels. Het leidt de aandacht af en verhindert je inleving.

Semi-open wereld

De ontwikkelaars spreekt van een halfopen wereld. Dat wil zeggen dat de spelwereld is opgedeeld in afgescheiden zones, die wel met elkaar verbonden zijn en waarin je vrij bent om naartoe te gaan wanneer je wil. En inderdaad, je kan tussen de verschillende delen heen navigeren, naar believen. In de letter klopt dit dus, alleen valt er eigenlijk helemaal niets extra’s te beleven. Er zijn welgeteld 24 werelddelen, en in misschien vijf daarvan kom je meer dan eens - en dan meestal nog omdat je anders niet tot in een ander stuk geraakt. Een open wereld is maar zo handig als de openheid ook benut wordt. In dit geval had een lineair pad ook kunnen volstaan, iets wat me bovendien een tweetal uur reistijd had bespaard.

Onderwaterbesturing

Waar ik wel heel positief over kan zijn, is de besturing van je vaartuigen. Je start met het standaard vaartuig en kan verschillende andere vrijspelen door de hoofdmissie te volgen. Elk vaartuig heeft andere eigenschappen en vaardigheden, en dit merk je echt tijdens het spelen. Soms kan je met een klein wendbaar tuig een stealthmissie beter volbrengen dan die logge kolos die amper door een tunnel past. Die kolos is dan weer perfect om in te zetten tegen een zwerm vijanden, want die blijft de inslagen maar incasseren. Het gevoel dat je onder water beweegt, zit er echt in, je voelt bijna dat je het water opzij moet duwen. Het enige wat ik hier persoonlijk nog wil veranderen, is de draaibeweging met de muis. Ik heb de gevoeligheid ervan volledig opengezet, en nog draait mijn ‘speedduikboot’ als een slak om zijn as. Dit is alleen zo wanneer je volledig stilstaat, maar in de kleine hoekjes van een werelddeel kan dit wel eens meerdere keren voorvallen. Als je dan omringd bent door vijanden, en ettelijke seconden nodig hebt om je neus in de andere richting te sturen, dan is het wel snel game over. Een kleine domper, maar zeker niet nefast voor het plezier.

Naargelang de hoofdmissie vordert, of bij bepaalde zijmissies en speurtocht naar loot, ontgrendel je upgrades voor je vaartuigen, waardoor deze sterker, sneller of wendbaarder worden. Het arsenaal wordt ook stelselmatig uitgebreid tot je op den duur een grote verzameling met je meesleurt. Al deze upgrades en wapen kan je kopen met geld (credits) en/of met grondstoffen die je bemachtigt. Er zal nooit genoeg zijn om elke upgrade en wapen te verzamelen, dus kan je best wachten met de grote aankopen tot je zeker bent over welk tuig je het liefste rondvaart om dat volledig te kunnen uitbouwen. Of je maakt van al je schepen goede allrounders zonder dat eentje er bovenuit steekt. De keuze is volledig de jouwe.

Conclusie

Kan dit spel een waardige opvolger worden genoemd? Neen, niet echt. De game mist afwerking, het weinig originele verhaal rammelt, de personages zijn niet memorabel, grafisch loopt de boel tien jaar achter, de bediening in de menu’s zit stroef, en ga zo maar wat door. Indien je de zijmissies laat voor wat ze zijn - interessant zijn ze toch niet - kan je het op de normale moeilijkheidsgraad op een vijftien uur wel uitspelen. Misschien is AquaNox Deep Descent wél interessant in multiplayer of coöp, maar dat heb ik spijtig genoeg niet kunnen ervaren. Voor tien euro kan je er wel wat tijd mee doden. Meer zou ik er persoonlijk niet aan uitgeven.

AquaNox Deep Descent is beschikbaar op Steam.