GAMEREVIEW. ‘Horizon: Forbidden West’ is een wervelend scifi-kostuumepos

Voor zijn vervolg op het monumentale Horizon: Zero Dawn heeft de Nederlandse studio Guerrilla Games geen radicale veranderingen op het menu staan. Maar wel een verfijning op ieder denkbaar vlak, en een grootsere setting, die wat doet denken aan het videogame-equivalent van een kostuumepos à la Ben Hur. Verslag van een betoverende trip door Horizon: Forbidden West.

Na het einde van de mensheid zorgde een goedaardige artificiële intelligentie voor een reboot van technologie, natuur én mens, die voortaan harmonieus met elkaar samenleven in een wereld waarin de mens opnieuw als natuurvolkeren leeft, en – zeer kort door de bocht – robotdino’s over de planeet drentelen. Het overbekende Terminator-scenario, waarin de mensheid haar technologie te veel macht heeft gegeven en zichzelf te gronde heeft gericht door oorlogs- en hebzucht, maar dan met een positieve, optimistische, humanistische draai eraan gegeven. Dat was Horizon: Zero Dawn in 2017.

Die openwereldgame, een eigen creatie van PlayStations in Amsterdam gevestigde topstudio Guerrilla Games, kreeg weelderig en verdiend lof over zich heen, wat de game natuurlijk ook een tough act to follow maakte. Maar opvolger Horizon: Forbidden West is – zacht uitgedrukt – beter dan de eerste. Het is een triomf van de verbeelding. Een kostuumepos dat een beetje aan Ben Hur in sciencefiction doet denken. Een openwereldgame met een levendige, van tonnen relevante content en uitdagingen voorziene, goed gestructureerde landkaart. En bij momenten zelfs een filosofisch traktaat, vol mijmeringen over de mensheid en haar afhankelijkheid van technologie.

Gelaagd verhaal

Nog mooier is dat al die facetten van Horizon: Forbidden West elkaar op geen enkel moment in de weg zitten. Heb je geen zin in die zonet genoemde technologieparabel? Dan sla je de dialogen gewoon over, en ga je voor de actie: je krijgt sowieso genoeg mee van de vertelling. Horizon: Forbidden West vertelt een gelaagd verhaal, net als de betere romans: dieper onder de oppervlakte zitten optionele gesprekken en hackbare computerterminals vol metafysische anekdotes, die je begrip van deze wereld wat completer maken, maar wie liever voor het avonturenverhaal gaat kan die content vrolijk overslaan.

Ben je daarentegen iemand die graag iedere hoek van de wereld verkent, en de verhaallijn pas na een uur of dertig aanvat? Of ga je liever op robotbeestenjacht, of bouw je liever je personage zo diep mogelijk uit? Dat kan allemaal. En je zult door de overvloed aan zijmissies en plotse confrontaties in de wereld van de game nooit echt op een moment belanden waarop je niets omhanden meer hebt.

Viruskiller

Maar tegelijkertijd is het verhaal dwingend genoeg om toch nooit té ver van de verhaalmissies af te wijken. Hoofdpersonage Aloy moet in Forbidden West naar de wilde, gevaarlijke landen ten westen van haar eigen habitat reizen, om een einde te maken aan een mysterieus virus dat de genetische code van alle biologische leven aantast. Haar thuishonk is ergens in de Amerikaanse staat Colorado, zo ontdekte je in Zero Dawn, waardoor je ook meteen kunt raden waar die oorden ten westen daarvan je brengen. Inderdaad waar ooit Las Vegas en San Francisco zijn geweest, steden waarvan je, zo duizend jaar na de massa-extinctie-gebeurtenis die het einde van alle leven op de planeet inluidde, alleen nog de allerlaatste, overwoekerde of geërodeerde bouwsels herkent. De nieuwe wereld die je bereist is – net als in de eerste game - vergezocht maar donders uniek, en de stammen die je erin tegenkomt hebben allemaal hun eigen, solide bedachte culturele gebruiken en klederdracht. Alle nederzettingen zijn levende dorpen, die allemaal een gevoel van gemeenschap uitademen.

Plaatje

We speelden Horizon: Forbidden West op een PlayStation 5, en ontdekten een visueel verbluffende game, met vooral onwaarschijnlijk huidtexturen voor de personages, inclusief imperfecties als roodverbrande kaken van de zon. Wat ook helpt in de geloofwaardigheid van Horizon: Forbidden West als entertainmentproduct is dat de tussenscènes uitstekend geacteerd zijn, met acteurs – Ashly Burch als Aloy op kop, maar ook Lance Riddick als de schimmige figuur Sylens - die zich niet laten vangen aan de overgesticulering die de meeste MoCap-acteurs maar niet kunnen afleren.

Verder is het een kwestie van vele, vele details die één kloppend geheel vormen, zoals opspelende natuurkrachten, of de opzwepende soundtrack met knarsende techno-invloeden. En ook de luidspreker in de controller doet mee, met onder meer een episch zwiepend geluid wanneer je Aloy haar speer doet zwaaien.

Verfijning

Ook in Horizon: Forbidden West staat vechten, op metalen beesten jagen en exploreren centraal. En klimmen natuurlijk. Er wordt per definitie wat afgeklommen in PlayStation-games, en daarin is ook Horizon: Forbidden West geen uitzondering. Dat klauterwerk voelt iets minder geolied dan in de Uncharted-games of God of War, maar voor het aandeel dat het heeft in de gameplay (een handvol platform- en puzzelsequenties) is het prima. Aan de essentie die werd neergezet in Horizon: Zero Dawn werd niet geraakt, maar Forbidden West brengt op ieder denkbaar vlak een extra scheut verfijning. Die voel je onder meer in de dialogen en de afwerking in presentatie en spelmechanieken, waarbij er natuurlijk ook een paar pertinentere nieuwigheden zijn. Zoals de grijphaak, of het feit dat je bepaalde machinedieren nu kunt berijden om sneller grote afstanden af te leggen.

Er zijn upgrades mogelijk aan je vaardigheden en uitrusting, en je krijgt een ervaringsscore, maar Horizon: Forbidden West is een game die de achterliggende systemen ver ondergeschikt maakt aan de ervaring. Tout court biedt de game een ervaring die niet het minste rafeltje vertoonde toen we er ons ‘focus’-vizier over lieten schijnen. En dat is best uniek.