GAMEREVIEW. ‘Sifu’ is niet bepaald de vechtgame die je had verwacht

Wanneer er zich een nieuwe beat ‘em up-game aandient, denk je automatisch in termen van ‘Street Fighter’ of ‘Mortal Kombat’. Maar dit is, op zijn zachtst gezegd, een heel ander beestje.

Al sinds vroege exploten als ‘Yie-Ar Kung Fu’ halfweg de eighties, en zeker na de doorbraak van ‘Street Fighter II’ en ‘Mortal Kombat’ dertig jaar geleden, zijn beat ‘em ups niet meer weg te – heu – slaan uit het videogame-aanbod. Wel is het ondertussen een hermetisch genre geworden, waarin vooral nieuwe genummerde delen van klassieke reeksen de dienst uitmaken: we zitten ondertussen aan ‘Street Fighter V’ en ‘Mortal Kombat 11', en volgende week mogen we ons aan ‘The King of Fighters XV’ verwachten. In zo’n klimaat mag je blij zijn dat er iemand nog eens met een compleet nieuwe vechtgame komt aanzetten. Maar voor wie tegenstanders aflappen in een van die grootheden gewend is, tapt Sifu uit een heel ander vaatje.

Ouder en ouder

Vergis je niet: er kan lelijk geknokt worden in ‘Sifu’. De gevechten voltrekken zich in 3D, waardoor je ze eigenlijk beter kunt vergelijken met de knokpartijen uit de ‘Yakuza’-games of ‘Sleeping Dogs’: de tegenstanders komen vaak in drommen tegelijkertijd op je af, en ze gaan niet braafjes in de rij staan om klop te krijgen. Hun front doorbreken en ze op die manier één voor één uitschakelen: dat is de boodschap.

‘Sifu’ levert wonderlijk geanimeerde knokpartijen op, mede dankzij het feit dat er motion capture-werk van een echte kungfumeester achter zit. Ieder personage heeft meer dan 160 verschillende moves, wat de gezwindheid van de actie natuurlijk flink ten goede komt.

Maar dan word je, veel sneller dan je had verwacht, in elkaar getremd. En sta je vervolgens weer op, je meteen enkele jaren ouder voelend. Dat laatste letterlijk, want de game gooit na ieder verlies in de strijd enkele jaren bovenop je leeftijd, wat ook fysiek te merken is aan het personage. Tot je als krasse zeventiger niet meer kunt, en de Game Over dreigt.

Retemoeilijk

Het is een origineel alternatief voor het klassieke concept van een beperkt aantal levens, dat in de meeste games van dit slag geldt: ook al omdat je het aantal jaren dat je ouder wordt nadat je uitgeteld ligt weer naar beneden kunt halen, heb je wat invloed op hoe lang je het uithoudt in deze game. Maar toch zul je de hele rimram een paar keer opnieuw moeten doen.

Waarom? Omdat je, als je niet bovenmatig geconcentreerd blijft en je de knoppencombinaties voor speciale aanvallen niet goed onder de knie hebt, de eerste level al buitenkomt als een mens van gezegende leeftijd, en er dus geen marge overblijft voor de volgende, nog iets moeilijkere sequenties. Opnieuw beginnen dan maar, zodat je nog een jonge hinde bent aan het einde van die eerste level. Maar dan laat je jezelf weer te oud worden in de volgende, waardoor je wéér opnieuw moet. Enzovoort.

Doorzetters

‘Sifu’ is een game voor doorzetters. Voor het soort spelers die er niet voor terugdeinzen om de game zélf te herstarten wanneer ze een bepaalde vijand niet foutloos hebben omgelegd. Voor zij die iedere finesse van een game willen kennen en in de vingers hebben. Dat is het soort spelers waarop ‘Sifu’ mikt: er zit een solide systeempje van bij te leren combo’s (sequenties van snel na elkaar aangetikte knoppen geven nieuwe superaanvallen) in, die je keihard onder de knie moet hebben om ergens te geraken. Minder bedreven spelers, of spelers die minder bereid zijn om tijd te steken in de leercurve van een game, zullen worden verbluft door de visueel potente omgevingen, maar hun bewondering zal helaas van korte duur zijn.