GAMEREVIEW 'Streets of Rage 4': meppen verkopen alsof het weer 1994 is
Maak een vervolg op een meer dan een kwarteeuw oude reeks 2D-vechtgames, laat een roedel striptekenaars op de graphics los, en je krijgt iets als ‘Streets of Rage 4'. Maar de gameplay van dit nakomertje is misschien net iets té oubollig voor een modern gamerpubliek.
Iedereen die rondloopt op het scherm een flink pak rammel geven, doorlopen naar het volgende scherm, repeat: dat was een dikke kwarteeuw geleden het doodeenvoudige maar winnende concept van de tweedimensionale brawler. In videogameklassiekers als ‘Double Dragon’, ‘Battletoads’ en ‘Final Fight’ timmerde je hele straten vol vechtgrage margi’s in elkaar. Niet lang na die succesperiode namen videogames resoluut de afslag naar 3D-actie, en geraakte het genre in onbruik. Tot er de afgelopen jaren ineens weer nieuwe games in uitkwam. We zagen zo al kleine parels als ‘Mother Russia Bleeds’ verschijnen, die erg schatplichtig waren aan die succesgames van weleer. En met ‘Streets of Rage 4' wordt er nu zo’n gamereeks uit die magische vroege jaren 90 - met een kwarteeuw vertraging - gewoon verdergezet met een late sequel.
Oud en nieuw
Wat helpt om optimaal te genieten van ‘Streets of Rage 4', is je niet al te veel illusies maken. Het blijft een tweedimensionale game in een wereld waarin massieve, verkenbare 3D-gamewerelden allang de standaard zijn. Sommige dingen in de game voelen daardoor oubollig en stremmend aan, zoals - om het belangrijkste te noemen - het feit dat je eerst op dezelfde lijn in het beeld moet gaan staan waar een tegenstander zich bevindt voordat je hem de nodige lappen kunt verkopen. Het blijft een drempeltje, zeker voor jonge spelers die zijn opgegroeid met 3D-games en dit soort beperkingen nooit hebben moeten leren accepteren.
Maar tegelijkertijd zijn games uit dat tijdperk ontzettend moeilijk na te maken: ze wérkten gewoon, ondanks de nog zware beperkingen waaraan ze onderhevig waren door de nog zwakke hardware. De makers van ‘Streets of Rage 4' wisten die oude magie naar moderne consoles en pc’s te brengen. Maar ze serveren ook een geslaagde mix van moderne gameplaytweaks (je kunt bijvoorbeeld snel een mep achter je verkopen, om te voorkomen dat je je rug vol krijgt terwijl je je aandacht vestigt op de knakker vóór je) en oude gimmicks (tegenstanders die je verslaat botsen nog eventjes weer omhoog wanneer ze de grond raken).
Klare lijnen
‘Streets of Rage 4' is een game die qua concept uit een tijdscapsule lijkt te zijn ontsnapt. Daar draagt ook de muziek toe bij, een set van pompende Aziatische technodeuntjes waarvan vele een remix zijn van de originele muziek (de credits van de game tellen liefst élf muzikanten). Maar visueel zit hij in een iets moderner jasje. De studio erachter, het Franse Lizardcube, stak hem in fenomenale graphics die hun invloed vonden bij de rijke traditie van de Frans-Belgische strip, met klare zwarte lijnen rond ieder personage, grote gekleurde vlakken, en uitstekend schaduwwerk. Behalve wanneer je een van de personages uit voorgaande ‘Streets of Rage’-titels (verschenen tussen 1991 en 1994) ontsluit door te scoren in de game: die keren terug in hun blokkige glorie van toen.
Bekijk de lanceertrailer:
‘Streets of Rage 4' is uit voor PlayStation 4, Xbox One, Nintendo Switch en pc.
