Gamereview ‘Super Mario Party’: heerlijk absurde zotternijen in goed gezelschap
Partygames komen in alle vormen en maten. Sommige zijn gewoonweg repetitief en saai, andere zijn zo competitief dat spelers echt kwaad worden op elkaar. De beste, die laten jou en je vrienden vooral veel samen gieren en brullen. Met de nieuwe Super Mario Party voor de Switch hebben we dat laatste alvast veel gedaan.
De game bevat 80 minigames die je op verschillende manieren kan spelen, los maar ook als onderdeel van een groter geheel, zoals een bordspel. Tot vier spelers kunnen tegelijk aan de slag, maar ze hebben wel allemaal een joy-con nodig, de kleine joypads waarvan elke Switch twee bevat. Met een pro-controller lukt het namelijk niet. Een bordspel kan je desgewenst in teams van twee spelen, en de game bevat ook een online multiplayermodus.
Voor enkele speciale games kan je het scherm van de Switch-console ook op tafel leggen en die linken aan een tweede Switch. Zo kan je bijvoorbeeld in een spelletje met tanks twee speelvelden doen samensmelten zodat de tanks van het ene naar het andere scherm kunnen rijden, zoals je ziet in bovenstaande video. Mogelijkheden genoeg!
Zwaaien en trillen
Bij de ‘normale’ minigames is het afwisseling troef, zowel qua opzet als de interactie tussen de spelers. Soms is het ieder voor zich, soms is het twee tegen twee en soms is het één tegen drie.
De games maken handig gebruik van de technologie in de joy-cons, zoals de trilfunctie in de bewegingssensor. Zo trilt de controller wanneer je tijdens het graven naar goud boven een munt staat, of moet je figuurtjes herkennen puur op basis van de soort trilling die ze maken. De bewegingssensor komt van pas om via rollende bewegingen een voertuig te laten rijden, een tafellaken onder glazen uit te trekken of met een baseballknuppel te zwaaien. Nergens komen de snufjes geforceerd over, alsof de makers je per se wilden tonen wat hun hardware allemaal kan. Sterk!
Afwisseling troef
Geen enkele minigame is hetzelfde. Toegegeven, het zijn niet allemaal hoogvliegers, maar de grote meerderheid is plezant. Nintendo zou Nintendo ook niet zijn als die games niet gekruid waren met die typische Mario-charme. Dat uit zich bijvoorbeeld in aandacht voor details, zoals een Toad die grappig opzij springt wanneer je de bal tijdens een baseballwedstrijd in zijn richting mept.
Tijdens het bordspel hebben personages ook eigen dobbelstenen die bijvoorbeeld meer kans bieden op een hogere uitslag, weliswaar met het risico om munten te verliezen en te blijven staan. Maar vooral merk je het aan het superverzorgde uiterlijk van de spelwereld, vol met figuurtjes en achtergronden die je kent uit de Mario-games. De redelijk irritante gilletjes en kreetjes moet je er wel bijnemen.
Enkele minigames zijn echte pareltjes met veel lagen, zoals eentje waarbij je andere spelers moet verdringen om centraal op een foto te staan. Dat is op zich al een leuk idee, maar dat je de anderen uit de weg kan meppen, maakt het pas echt tof. Hélemaal hilarisch wordt het echter wanneer je dan die foto’s te zien krijgt waarop Yoshi, Toad of Mario net uit beeld vliegen na een vuist in hun gezicht.
Sommige games zijn ook heerlijk van de pot gerukt, zoals die waar je om beurt een gigantische slapende rups moet strelen. Héél zachtjes, want als ze wakker maakt, stapt ze duidelijk met de verkeerde poten uit bed. Wie verzint zoiets? En onder invloed van welke drugs?
Niemand blijft stil
Het zijn alleszins uitstekende voorbeelden van games waarbij sowieso heel hard gelachen wordt, eender wie wint of verliest. Laat enkele spelers hun joy-cons samen bewegen als individuele roeiers in een boot, en niemand blijft stil, zelfs toeschouwers niet.
Of wat dacht je van een minigame waarin spelers in een soort estafetterace over een smal kronkelig paadje naar elkaar moeten wandelen? Op zich is het banaal, maar in gezelschap wordt gegarandeerd gesupporterd, gekird en gejoeld wanneer iemand in de afgrond dondert. En net dàt is de charme van een uitstekend uitgewerkt feestspel als deze Super Mario Party. Aanrader!
Lees ook:
