Hou het zere hoofdje erbij in 'EA Sports UFC 2' ***
Vuil straatvechten, maar dan voor een groot publiek, met de blote knuisten, en zonder schroom om wat bloed uit het zere hoofdje te laten druipen: dat is het oer-Amerikaanse succesrecept van Ultimate Fighting Championship of UFC. Gamehuis Electronic Arts bracht de sport voor een tweede keer naar de console met 'EA Sports UFC 2', een game die in evenredige van rauwe kracht als van strakke precisie getuigt. Maar je moet natuurlijk fan zijn van beide.
Twee vechtlustige, afgetrainde heren of dames met een gevaarlijke blik in hun ogen. Een achthoekige, afgesloten ring. Geen bokshandschoenen. Geen - of althans weinig - regels. Eén van de twee komt na afloop weer uit de netten gekropen met triomfantelijk opgeheven armen, de andere blijft liggen, verlamd van pijn en schaamte en druipend van het bloed. Ultimate Fighting Championship, de uitgesproken Amerikaanse vechtsport die de afgelopen twintig jaar uitgroeide tot een popcultureel begrip, is een uitstekende match voor gamehuis Electronic Arts' ongegeneerd schreeuwerige EA Sports-label.
De games die onder die vlag varen - zie ook 'Fifa', 'Madden', 'NHL' en 'NBA Live' - hebben vaak een veel te strenge focus op techniek, in die mate dat het vaak het plezier en de gameplay in de weg zit: gameplay moet meteen in de vingers zitten, daarna pas moet het in de diepte gaan. Met EA Sports' eerste UFC-game, twee jaar geleden, was dat een beetje een probleem: de game vergde zoveel precisie dat de toegankelijkheid helemaal werd vergeten. Opvolger 'UFC 2', die afgelopen vrijdag verscheen voor PlayStation 4 en Xbox One, breekt gelukkig vroeg in de reeks met dat stramien.
Van leek naar meester
Je bent, hoewel alle knoppen op de controller in gebruik worden genomen, relatief snel weg met 'EA Sports UFC 2'. Een kersverse speler die de game ter hand neemt, doorloopt een leercurve die in verschillende etappes loopt, van ongecontroleerd knoppenrammen tot een verfijnd, tactisch, technisch hoogstaand spel. De in het begin misschien ietwat vreemde knoppenstructuur, die het meteen op combo's gooit tussen de trekkers en de kleurenknoppen, geeft spelers de ruimte om constant hun spel te verbeteren, en faciliteert daardoor zowel toegankelijkheid als meesterschap.
De knoppenstructuur van 'UFC 2' is niet merkelijk veranderd ten opzichte van de eerste game, maar het verschil dat deze opvolger maakt zit in de verfijnde animaties van de speler die je bestuurt en het bijgewerkte gedrag van je computergestuurde tegenstanders. Het is een strakkere game, waarin ook de oefenrondes een duidelijkere functie hebben: doordat je het gedrag van je artificieel intelligente tegenstrevers kunt bijwerken (je kunt ze bijvoorbeeld feller of net minder fel doen aanvallen of verdedigen), is het een modus waarnaar ook ervaren spelers geregeld terug kunnen komen.
Een beetje fan
Het opzet van 'UFC 2' maakt ook dat een eventuele knockout een cadeau is, een toetje dat je gepresenteerd krijgt voor een geslaagde match. Want hoeveel toegankelijker 'UFC 2' ook is ten opzichte van zijn voorganger, het is nog steeds geen 'Street Fighter V': je moet op zijn minst een klein beetje fan zijn van dit soort sporten, en minstens op een bepaald moment bereid zijn om het boeltje tactisch aan te vatten, met inachtneming van je kracht- en uithoudingsmeter.
Net zoals alle andere EA Sports-games is 'UFC 2' erg gebaseerd op 'stats', met een achterliggend systeem van variabelen dat je keuze van vechter - uit het recentste rooster van UFC-vechtjassen - in niet geringe mate bepalend maakt voor je spel. Al laat hier ook het beest van de 'downloadable content' zijn lelijke kop weer zien: je kunt bijvoorbeeld met bokslegende Mike Tyson in de UFC-ring stappen, maar dan moet je de figuur wel even online kopen.
