'Ni no Kuni': Een game die speelt als een mooie film
Onder de eerste gametoppers van 2013 zit een vreemde vogel. 'Ni no Kuni: Wrath of the White Witch' is een Japanse RPG die een sprookje vertelt over een jongen die zijn moeder verliest en naar haar op zoek gaat in een andere wereld. Het spel doet aan andere gameklassiekers denken, zoals Pokemon en zelfs een vleugje Zelda. Maar toch heeft het spel vooral een eigen identiteit die bij jong en oud kan aanslaan.
Is het een game of een film? Die vraag stel ik me gedurende de eerste minuten van dit spel. Stilaan word ik als speler meegetrokken in het verhaal. Oliver is een jongen die een probleemloos leven lijkt te leiden. Samen met een vriend is hij goed voor de nodige kwajongenstreken en thuis heeft hij een lieve moeder die alles met de mantel der liefde bedekt en haar zoontje vertroetelt. Tot hij zijn moeder op een dag na een hartaanval verliest. Het was een kronkel in het verhaal die ik niet zag aankomen. 'Ni no Kuni' is dan ook geen sprookje dat enkel de jongste gamers zal aanspreken. Ook volwassenen moeten niet veel moeite doen om hun fantasie aan de makers van het spel over te dragen.
Het kinderlijke neemt weer de bovenhand wanneer een pop die Oliver ooit van zijn moeder gekregen had, tot leven komt. Mr. Drippy is de naam van rare wezentje. Hij spreekt met een vreemd accent, dat een beetje aan Shrek doet denken. Oliver leert dat er naast zijn wereld nog een andere wereld bestaat en dat alle levende wezens in beide werelden iemand hebben waarmee ze verbonden zijn. Ook de moeder van Oliver heeft dus nog iemand in de wereld van Mr. Drippy rondlopen.
De manier om tussen twee werelden te bewegen is magie. Daar zit wel een knipoogje naar 'Harry Potter' en andere populaire tovenaarsgames. Onderweg leer je verschillende spreuken kennen om deuren te openen, vuur te stoken, jezelf te genezen, vijanden te verslaan, etc. Het spel beschikt over ontzettend veel mogelijkheden en die moeten ook uitgelegd worden. Bijgevolg zit je gedurende de eerste twee speluren vaak naar eindeloos lange instructies te luisteren. De meeste ben je zo weer vergeten en het spel hamert nadien te weinig op de zijkantjes.
Pokemon
Je maakt onderweg nieuwe vrienden die je helpen in de strijd tegen vijanden. Die wezentjes doen ervaring op en worden sterker. De gevechten werken met een gezondheidsbalk en een magiebalk, waarbij we moeten kiezen tussen aanvallen en verdedigen. Niets nieuws op dat vlak dus en een genre waar ik persoonlijk helemaal geen fan van ben. Toch werkt het systeem hier heel goed. De wezentjes doen een beetje denken aan de gevechten in Pokemon. Je moet hen ook trainen en kan hen zelfs vertroetelen met extraatjes. Dat is echter allemaal niet noodzakelijk en zo dreig je een leuk aspect van het spel te mislopen.
Neem dus rustig je tijd om deze game te verkennen. De combinatie van een avontuur met veel zijtakjes, mooie muziek, emoties en veel fantasie roept de gelijkenis met Zelda op. Niet dat ik dit spel in dezelfde categorie als Zelda zal plaatsen, maar ondanks al die knipoogjes naar andere games verdient 'Ni no Kuni' toch een eervolle eigen vermelding tussen de toptitels. Afhankelijk van de moeilijkheidsgraad kan je bepalen of de nadruk op het verhaal ligt. Bij een eenvoudige moeilijkheidsgraad zijn de gevechten niet zo moeilijk en kan je het verhaal sneller vervolgen.
Na een ietwat langdradige start komt 'Ni no Kuni' helemaal op gang. Je bindt de strijd aan met een witte heks, maakt kennis met een koning die eigenlijk een grote kat is, ontmoet een pratende boom en zo kunnen we wel nog even doorgaan. Laat je dus niet afschrikken door de kinderlijke beelden die je op de foto's ziet. Wanneer je eraan toegeeft, begint een mooi en ontroerend avontuur dat je van begin tot eind helemaal opslorpt.
