Recensie 'Catherine': aparte game over vreemdgaan, bindingsangst en schapen
Een videogame over overspel en bindingsangst met puzzels en schapen, hoe verzin je dat in godsnaam? Het is alleszins een erg beknopte beschrijving van 'Catherine', een heel ongewone maar bijzonder intrigerende game die sinds vorige week in de winkels ligt.
Je kruipt in de huid van Vincent, een 32-jarige computerprogrammeur die met lede ogen de mensen rondom hem ziet trouwen en kinderen krijgen, kortom 'volwassen worden'. Ook zijn ietwat zeurende vriendin Katherine zit aan te sturen op een huwelijk, maar Vincent zelf houdt zijn zaakjes liever zoals ze zijn. Klinkt dat bekend in de oren? Dan ben je niet alleen, want het spel raakte duidelijk een gevoelige snaar bij een pak gamers in Japan en de Verenigde Staten, waar 'Catherine' al eerder verscheen.
De game wisselt puzzelfragmenten af met anime-animatie en situaties in een café waar Vincent kan babbelen met andere mensen. In die bar ontmoet hij op een zatte avond Catherine (met een C dus), een wulps meisje dat hem verleidt en bij hem in bed belandt. En dan zit het spel op de wagen. Vincent heeft zijn nieuwe vlam niet gezegd dat hij een relatie heeft, en belandt in allerlei situaties waarin hij keuzes moet maken die een moraliteitsmeter beïnvloeden.
Zware nachtmerries
Er is echter meer aan de hand, want Vincent kampt met zware nachtmerries waarin hij in de gedaante van een schaap enorme stapels blokken moet beklimmen. Tijdens zijn klimtochten ontmoet hij ook andere schapen, die kenmerken vertonen van mensen die hij in het echte leven heeft gezien in de bar. Met die lotgenoten kan je strategieën uitwisselen om beter te kunnen klimmen, want die puzzels kunnen verrekt moeilijk in elkaar zitten.
Tijdens de kwelling spoort een stem de schapen aan te klimmen, want als ze vallen of te lang wachten, sterven ze. Tegelijk overlijden in het echte leven veel jongemannen in hun slaap, waardoor de link al snel duidelijk is. Het is dus fout om 'Catherine' af te doen als een puzzelspel, want uiteindelijk blijf je spelen omwille van het verhaal. Intrigerend is ook dat je het plotverloop beïnvloedt door de keuzes die je maakt, waardoor het spel acht verschillende eindes heeft. Blijf je in de bar boemelen of ga je slapen? Beantwoord je de sms van je (over)bezorgde vriendin, en zoja, met welk van de beschikbare antwoordcombinaties? Daarnaast krijgt Vincent tijdens zijn nachtmerries ook enkele vragen over relaties voorgeschoteld, waarna je kan zien wat andere gamers daarop hebben geantwoord.
Psychologie
Uiteindelijk verdient 'Catherine' natuurlijk gewoon een dikke pluim omwille van het unieke concept. Alle onderdelen van de game vloeien prachtig samen, wat met de ambitieuze opzet gerust een huzarenstukje mag worden genoemd. Ook de overvloedig aanwezige symboliek rond het huwelijk en 'vastzitten' maakt 'Catherine' erg bijzonder. Daar is een ploeg psychologen vast wel even zoet mee geweest.
De keerzijde daarvan is dat 'Catherine' ook geen gemakkelijke kost is. De keuzes die je krijgt voorgeschoteld zetten je aan het denken, en het beklimmen van de blokken kan deksels moeilijk en frustrerend zijn. In de eerste klimlevels word je bovendien gebombardeerd met tips, wat het spelplezier niet echt bevordert. Het echte leven is ook een strijd, moeten de ontwikkelaars gedacht hebben. Wij hadden het vooral lastig bij de afsluitende onderdelen van de levels, waarin je wordt achtervolgd door een monsterlijke creatuur en je dus echt snel moet puzzelen. Wat dacht je van een soort achterwerk met ogen waar in de plaats van een vagina een walgelijke bek met vlijmscherpe tanden zit? Of een blèrende baby die je aanspreekt met 'daddy' en je toeschreeuwt hem niet te doden? Gelukkig win je veel extra 'continues' door goed te spelen, en wees maar zeker dat je ze nodig hebt. Zelfs op moeilijkheidsgraad 'gemakkelijk' donder je geregeld de dieperik in, ook al omdat de besturing wel eens hapert en Vincent een blok bv. verder duwt dan je bedoeling was.
Conclusie
'Catherine' is dus een van de vreemdste games van het jaar. Verplichte kost voor wie eens iets anders wil en niet vies is om zijn of haar grijze cellen te gebruiken. Wie graag zorgenvrij actiegames speelt, haalt beter iets als 'House of the Dead: Overkill' in huis. (sam)
