'Remember Me': Geleid bezoek aan psychedelische toekomst
Het uitgangspunt van 'Remember me' had van sciencefictionauteur Philip K. Dick kunnen zijn: in de nabije toekomst kunnen we elkaars herinneringen uploaden en vervelende zaken uit ons verleden wissen. Schimmige firma's halen de meest intense momenten uit ons geheugen en verkopen die vervolgens aan de meestbiedende. Terwijl de rijken der aarde zich in 'gated communities' te goed doen aan het herbeleven van momenten die ze zelf nooit meemaakten, trachten arme drommels in de sloppenwijken de laatste restjes geheugen van andere stumperds te bemachtigen.
Je speelt het spel in de gedaante van Nilin, een voormalige geheugenjaagster die wegens betrokken bij het verzet in ongenade viel bij haar voormalige broodheren. Die willen zich van de lastpak ontdoen door haar complete geheugen te wissen. Met mysterieuze hulp van buitenaf kan Nilin dat op de valreep voorkomen, en kan haar avontuur door het laat-21ste-eeuwe Parijs beginnen.
De wereld van 'Blade Runner'
De Lichtstad anno 2084 - Parijs heet dan Neo-Paris - ziet er bijzonder fraai uit, helemaal de verdienste van de onafhankelijke Franse game-ontwikkelaar Dontnod Entertainment. De kille, afgeborstelde hi-tech-omgeving van geheugengigant Memorize en haar fascistoïde stoottroepen staat in schril contrast met de mistroostige en door zieke junks bevolkte 'bidonvilles' in de onderbuik van de stad.
Het naargeestige toekomstbeeld dat hier wordt geschetst, roept sterke herinneringen op aan filmklassiekers zoals 'Blade Runner' (1982) of 'Minority Report' (2002) - twee films die niet toevallig ook allebei schatplichtig zijn aan het werk van Philip K. Dick.
Actie aan het handje
Sfeer en omgeving geven elke scifi-fan zin om er met twee voeten vooruit in te vliegen, alleen blijkt één en ander nogal tegen te vallen eens je in de actie belandt. Wie het gewoon is om te grasduinen in het gigantische open universum van pakweg ruimte-epos 'Mass Effect', zal moeten vaststellen dat hij in 'Remember Me' bij de hand genomen wordt als stapte hij mee in een geleide wandeling van de plaatselijke kleuterschool. Een kleuterschool zonder 'sandbox' welteverstaan. Het avontuur van Nilin biedt geen ruimte voor 'free roaming': de heldin moet een op voorhand vastgebetonneerd pad volgen.
Niet dat die route geen fijne momenten oplevert - op je weg moet je onder meer klimmen, klauteren, achterwaartse sprongen maken en dodelijke hindernissen bedwingen en kan je fijne verborgen items opsnorren. Alléén: het blijft sneu dat je losgelaten wordt in het Parijs van de toekomst en daarbij niet de kans krijgt om even op verkenning te gaan.
Knokken met de baas
Ook over de gevechtsscènes kan je niet onverdeeld euforisch zijn. Akkoord, het idee om je personage geleidelijk aan combo's te laten uitbouwen die steeds sterkere effecten hebben is op zich leuk. Het onthouden en uitvoeren van steeds langere knoppencombinaties heeft zelf iets heerlijk ouderwets arcade-achtigs. Dat je bovendien zelf kan kiezen of je aanvallende, genezende dan wel versterkende combo's uit je mouw schudt, is al helemaal veelbelovend.
Helaas levert het systeem in de praktijk te vaak steriele en monotone knokpartijen op. De 'boss fights' zijn dan wel weer uitdagend genoeg, en tonen dat het combatsysteem van 'Remember Me' wel degelijk potentieel heeft.
Deze game scoort dus een hoop punten dankzij de intrigerende verhaallijn en de zeer sterke graphics van Hollywood-niveau, maar toont zich veel minder creatief als het op bewegingsvrijheid of actie aankomt. Jammer, kortom, dat een game met de titel 'Remember Me' niet net dat tikje memorabeler is.
