'The Evil Within' is misschien wel zieker dan je aankunt
In de jaren '70 werden er aan de bioscoopingang kotszakjes uitgedeeld aan kijkers die naar films als 'Mark of the Devil' gingen kijken. Hetzelfde zou gameuitgever Bethesda misschien moeten doen met 'The Evil Within', een horrorgame die het bedrijf in oktober in de winkelrekken doet landen. Bepaalde sequenties in de game, zoals een van de twee die we alvast konden spelen, stellen je zenuwen en maag stevig op de proef.
De naam Shinji Mikami zegt je wellicht niets, maar de titel 'Resident Evil' doet wellicht wel een belletje rinkelen: Mikami's game uit 1996 vormde het uitgangspunt voor een hele reeks blockbustergames en -films, en zette in zijn tijd meteen ook de toon wat horror in videogames betreft. De game dicteerde bijvoorbeeld dat de speler in een goeie horrorgame liefst zo weinig mogelijk wapens en munitie tot zijn beschikking heeft, zodat de dreiging van het kwaad dat op hem af komt - vooral zombies, in het geval van deze klassieker - extra wordt uitvergroot. Die kenmerken zag ondergetekende nog steeds in 'The Evil Within', een nieuwe horrorgame die de ontwerper momenteel aan het afwerken is voor het Amerikaanse gamehuis Bethesda.
De 'gore' is wat heftiger (dat laat de nieuwe generatie gameconsoles uiteraard toe) en er heerst een constante dreiging door het feit dat de schijnbaar onklopbare vijand Ruvik plotseling kan opduiken en je - als je niet snel vlucht - naar een nieuw oord kan transporteren dat zich blijkbaar in je eigen hoofd bevindt, en waar Ruviks geliefde - een nauwelijks nog mensachtig te noemen monster met armen en benen als tentakels en lange zwarte lokken die over haar misvormde gezicht hangen - je opjaagt. Ondergetekende kreeg een deel van hoofdstukken vier en acht uit de game te spelen, en het eerste deed gewoon denken aan 'Resident Evil' of andere overlevingshorrorgames: je hebt als detective Sebastian Castellanos, die in het begin van de game een moordzaak onderzoekt en gaandeweg verder zakt in parallelle werelden van bloed en verderf, de beschikking over een pistool en een shotgun en kunt ook in beperkte mate hakbijlen en andere slagwapens gebruiken, maar evengoed kun je de confrontatie met ondode tegenstanders in de level gewoon mijden. Op een bepaald moment kom je wel terecht in een grote poel met bloed en lichaamsdelen van overledenen, en word je verplicht om een gewelddadige confrontatie aan te gaan, maar deze level was nog doodgewone horrormeuk.
Dat veranderde echter in hoofdstuk acht, dat zich afspeelt in een verlaten landhuis en waarin ik bij bepaalde momenten - voor het eerst in een horrorgame - de neiging om te kokhalzen moest onderdrukken. Het verschil zat hem opnieuw niet in de confrontaties met ondoden die over de level verspreid zaten, maar wel - gek genoeg - in de puzzelsequenties: die bestonden uit drie hoofden waarvan de hersenpan gedeeltelijk verwijderd was en de hersenen dus voor een stuk ontbloot, en waar je met een naald de juiste hersenlob - degene die volgens het onderzoek van de dader staat voor hoop, boosheid en andere emoties - moet zien te prikken. Het vereist een geconcentreerde kijk op een tafereel dat op zich al onprettig om naar te kijken is, en dat werkt op je gestel. Als deze level een indicatie moet geven van hoe ziek de game zal worden, is de missie alvast geslaagd. Maar ook over het algemeen is 'The Evil Within' een horrorgame in de overtreffende trap: veel schrikeffecten, een constante dreiging, en dus ook dit soort sequenties, waarin de maker pas écht zijn zieke geest laat zien.
