Wat is ‘Elden Ring’, en waarom is het zo’n hype onder gamers?
Spelers die hun game graag toegankelijk willen, laten Elden Ring begin volgend jaar beter in het winkelrek liggen: zelfs de miniemste vijanden die de speler te lijf moet met het zwaard zijn belachelijk moeilijk neer te krijgen. En toch is de game, zeker nu sommige bevoorrechte spelers hem een paar tientallen uren onder handen hebben mogen nemen, een zware hype onder gamers. Hoe komt dat?
In Elden Ring ga je dood. En nog eens dood. En daarna nog eens. Vervolgens nog een keer of twintig, tot je dat ene monster hebt verslagen. Om die hele lijdensweg nog een paar honderd keer opnieuw te ondergaan. Is dat leuk? Miljoenen gamers vinden van wel. Dat bleek afgelopen week nog maar eens toen videogamehuis Bandai Namco een gesloten netwerktest uitvoerde voor de onlinemogelijkheden van de game, en daarbij videogame-influencers en de gespecialiseerde videogamepers uitnodigde om er een paar tientallen uren in door te brengen.
Soulsborne
Het enthousiasme was enorm, zo bleek meteen op YouTube en social media: iedereen is weer tuk op de nieuwe duistere, barokke fantasywereld die de Japanse videogamegrootmeester Hidetaka Miyazaki heeft neergezet voor de game, en de masochistische moeilijkheidsgraad die ook deze game weer heeft.
Miyazaki startte zijn Souls-reeks, die eigenlijk vooral in de harten van spelers ondertussen als een ‘reeks’ wordt gezien, in 2009 met het aanvankelijk eerst op de Japanse markt gerichte Demon’s Souls. Die game kwam druppelsgewijs naar de V.S. en Europa, waarna er een kleine hype rond ontstond: opvolger Dark Souls (2011) werd meteen wereldwijd uitgebracht door Bandai Namco, en zeker met Dark Souls II (2014) werd de hype compleet.
Ook andere gamehuizen wilden zo’n extreem uitdagende Miyazaki-game, waardoor de gamemaker ook een paar zijstapjes maakte. Met Bloodborne (2015) maakte hij voor Sony een exclusieve game voor de PlayStation 4-console, op dezelfde leest als zijn Souls-games geschoeid. Daarna volgde voor Activision ook nog Sekiro: Shadows Die Twice (2019), een Japans samoeraiverhaal ontwikkeld volgens het ondertussen beproefde stramien.
Allemaal zielen
Met Elden Ring, net als het onvermijdelijke Dark Souls III (2016) weer bij Bandai Namco, keert hij echter terug naar de donkere fantasyroots van de Souls-games, maar dan in een game die er veel en veel duurder uitziet, met een achterliggende vertelling die mee werd gepend door George R.R. ‘Game of Thrones’ Martin, en een gamewereld die volledig open is voor de speler.
Opnieuw centraal daarin is het beheren van Souls: die verdien je bij iedere overwinning om je personage een hoger niveau te doen krijgen of bepaalde items te kopen die je kunnen helpen in je strijd. Maar wanneer je sterft voordat je ze opsoupeert, moet je ze in een volgend leven eerst gaan terughalen, en vaak dus op plaatsen waar onverslaanbare vijanden zijn. Sterf je opnieuw, dan zijn die zielen verbeurd, en moet je opnieuw gaan knokken voor verse.
Het klinkt allemaal heel streng, maar gamers met een voorliefde voor die Soulsborne-games, zoals men ze tot een genre is gaan opwaarderen, blijven er gek op. Net als op die tot op bijna moleculair niveau gebalanceerde moeilijkheidsgraad, die niet alleen stalen zenuwen van de speler vereist, maar ook een flukse behendigheid met de knoppen.
