Overlevenden Sabra en Shatila laten geen traan om Sharon
Overlevenden van de bloedbaden in 1982 in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila zijn niet rouwig om de dood van de Israëlische oud-leider Ariel Sharon. "Ik zou willen dat hij had geleden zoals wij hebben geleden. Wij lijden al 32 jaar", zegt de 70-jarige Milany Boutros Alha Bourje gisteren.
Haar man en zoon werden doodgeschoten. Bourje is te zien op een iconische foto, terwijl ze het uitschreeuwt bij een rij lijken. Ze heeft de foto's van haar afgeslachte familieleden nog aan de muur hangen in haar huis, niet ver van het massagraf.
De dood van Sharon maakt haar niet optimistischer over de toekomst. "De situatie waar we in leven verandert niet", zegt ze.
Ook Abu Jamal herinnert zich de dag nog als gisteren dat hij met zijn hele familie door Libanese soldaten midden in de nacht uit zijn huis werd gesleurd. De mannen werden gedwongen op een rij te gaan staan, waarna de jonge jongens eruit werden gehaald en werden vermoord. Zijn 19-jarige zoon was één van hen.
Israelische troepen deden niets tijdens het bloedbad, dat de geschiedenis inging als een van de ergste gruweldaden tijdens de Libanese burgeroorlog. Sharon was destijds minister van Defensie van Israël en vele Palestijnen hebben hem dat nooit vergeven. Volgens een Israëlisch onderzoek in 1983 was hij "persoonlijk verantwoordelijk", omdat hij het bloedbad niet had voorkomen.
