Beste Songs van 2012, deel 3: something old, something new & something ... dead
In deel 3 van onze Beste Songs van het Jaar tellen we af van 125 naar 101. U mag van ons zo luid u wil roepen (en reageren) dat we er niks van kennen, maar in dat geval dagen we u wel uit om via de reageerknop uw lijstje en/of suggesties te doen. Dat lijkt ons fair. Here we go:
125. Randy Newman: I'm Dreaming
Newman zal in april toegevoegd worden aan de Rock and Roll Hall of Fame en da's geen jaar te vroeg. 69 nu, maar nog altijd zijn cynische zelf, ondanks al jaren huiscomponist van Disney. Dit was zijn bijdrage aan de herverkiezing van Barack Obama: "I'm dreaming of a white President/Just like the ones we've always had/A real live white man/Who knows the score/How to handle money or start a war".
124. Baroness: Take my Bones Away
De heavy sludge is na pakweg tien jaar aanmodderen overboord gekieperd door deze Southern Metallers uit Savannah, Georgia, en het resultaat was zowat de beste metalrelease van 2012.
123. Peace: Bloodshake
Genomineerd door de BBC voor hun Sound of 2013, dit viertal uit Birmingham, een Brits antwoord op Vampire Weekend zo je wil.
122. First Aid Kit: Emmylou
Je zou iemand kunnen wijsmaken dat Johanna en Klara Sodenberg uit de hilbilly backwoods in Virginia komen, zo authentiek is hun country-folk. Maar het eerste couplet ("Oh the bitter winds are coming in/And I'm already missing the summer/Stockholm's cold but I've been told/I was born to endure this kind of weather") verraadt dat het hier gaat om een Zweeds product, zij het ondertussen geborgen onder de vleugels van de heren Jack White en Conor Oberst.
121. Katy Perry: Part of Me
"You chewed me up and spit me out/Like I was poison in your mouth": Er zit behoorlijk wat vergif in dit catchy, door hitmeisters Max Martin en Dr. Luke in elkaar gestoken break-up-anthem. Volgens Perry ging het niet over Russell Brand. Mja.
120. Donald Fagen: Weather in My Head
Gesofistikeerde, nostalgische, groovy jazz-funk van de ondertussen 64-jarige Steely Dan-supremo en übercynicus Donald Fagen. "Here comes my own Katrina - the levee Comes apart/There's an ocean of misery floodin' my heart/They may fix the weather in the world/Just like Mr. Gore said/But tell me what's to be done Lord - 'bout the weather in my head." We klasseren het onder booby-trapped boutique-pop.
119. Little Big Town: Pontoon
"Get yourself a coozie/Just don't rock the boat while I barbeque" zingt Karen Fairchild op de eerste Amerikaanse nummer één - eindelijk, na 15 jaar, van het viertal uit Homewood, Alabama. Een coozie is Down South zo'n kunstof ding waar je een blikje bier in fris houdt. In 't noorden van de VS is het slang voor vagina. 2012 Single Of The Year by the Country Music Association, dit.
118. Macklemore & Ryan Lewis (featuring Mary Lambert): Same Love
Eerst was het gewoon een bijzonder goed nummer over een homoseksuele man die terugkijkt naar zijn jeugdjaren, sinds 1 december is het veel meer dan dat. Toen schorste de directie van een school in Detroit lerares Susan Johnson omdat ze op verzoek van één van haar leerlingen in het tweede middelbaar "Same Love" had laten horen in de klas.
117. The Cribs: Come-on, Be a No-One
Al tien jaar bezig en nooit echt cult-status ontgroeid, dit drietal uit West-Yorkshire. Ze maken nochtans consistent van de beste indie-rock, zoals dit, met de momenteel als producer erg hotte Dave Fridmann van The Flaming Lips aan de knoppen.
116. Chromatics: Kill For Love
Of hoe mooi synthpop kan zijn. Chromatics komen uit Portland in Oregon en, hoewel 10 jaar bezig al, voorspellen we dat ze één van de absolute hot bookings zijn voor de volgende festivalzomer. Dat ze door Karl Lagerfeld en Chanel gekozen werden om live te spelen bij de presentatie van de lentecollectie zegt al veel. Het doet denken aan New Order en Joy Division dit Kill for Love, maar is tegelijkertijd très 2012.
115. Nari & Milani: Atom
Absoluut één van de leukste club-anthems van 2012, dit twee-in-één-beats van het Italiaans deejay-duo. Het is borderline kitsch en wellicht onbedoeld en accidenteel clever qua opbouw. Who cares!?!
114. Low Cut Connie: Boozophilia
Ouderwetse piano- rock & roll met een punk-attitude. Ook live absoluut een sensatie dit ensemble uit Philadelphia.
113. Hospitality: Friends of Friends
Schattig is het eerste woord dat Hospitality-zangeres Amber Papini oproept. Het bandje uit New York maakte één van de leukste indiepop-platen van 2012.
112. Sharon Van Etten: Give Out
Wondermooi, deze eerste echte hit voor de New Yorkse Sharon Van Etten. Ontdekt door de mannen van TV On The Radio in een koffieshop, en ondertussen in recordtijd al drie mooie langspelers gemaakt.
111. Killer Mike: Reagan
Niet de jongste onder de posse hiphoppers die dit jaar doorbrak, Killer Mike (Michael Render) was erbij toen Outkast big werd, maar sindsdien was het allemaal maar zo-zo. Maar in 2011 zag de toen 36-jarige uit Atlanta het licht: met zijn Shana opende hij een kapperszaak, specifiek voor zwarte mannen en met een nobele bedoeling: streetkids aan werk helpen. Mike wil zo 150 kapperszaken openen in de VS. Van het één kwam het ander en hij strikte één van de hotste hip hop-producers van het moment, El-P, om zijn nieuwste plaat te producen. Het werd één van de beste releases van 2012.
110. Torche: Kiss Me Dudely
Stoners uit Miami, zelf willen ze het geen metal noemen, whatever, ze hebben in elk geval het vertrek van gitarist Juan Montoya formidabel verteerd. Voor mij één van de beste metalplaten van 2012.
109. Ryan Bingham: Heart of Rhythm
Een scorcher van één van de grootste rootsrocktalenten van het moment. Bingham was ooit, in een vorig leven, nog een rodeorijder in zijn thuisstaat Texas. Wie zijn americana graag vinnig heeft kan met Tomorrowland, Binghams jongste plaat, niet misgaan.
108. Craig Finn: Rented Room
Eén van de beste storytellers/songwrtiters van zijn generatie deze Craig Finn. Met The Hold Steady kwam dat nooit ten volle tot z'n recht.
107. Numbernin6: Where's the drop
Eentje om uw subwoofer te testen, echte old skool dub, hoewel het nu als dubstep staat geklasserd. Slaapkamermuziek, maar niet om bij te slapen.
106. Joey Ramone: New York City
Joey is nu al meer dan 11 jaar dood, en niemand had nog enige hoop gevestigd dat er nog iets zinnig met de demo's zou gebeuren die één van de sympathiekste rockers ooit achterliet. Maar; karma comes around, en Joey, die altijd zo gul was naar vrienden toe, kreeg in de lente van dit jaar posthuum toch zijn tweede soloplaat. Daarop staan verdomd goeie songs, zoals dit catchy New York City. Er ontstond bij recensenten weer een hoop heisa met als inzet of dat wel kon, op deze manier Joey weer tot leven wekken. Maar niemand leek te luisteren naar de songs op de plaat. Het is altijd het trauma van The Ramones geweest, nooit ernstig genomen en ingeschat naar waarde.
105. Twin Shadow: Five Seconds
Speciale kerel, deze George Lewis Jr. aka Twin Shadow. Slaagt erin om het beste van de 80s op z'n 2012s te brengen.
104. Deap Vally: Gonna Make My Own Money
Twee California Girls die een White Stripes meets Led Zeppelin-ding doen. Als je dit gehoord heb, kan je moeilijk geloven dat ze elkaar ontmoet hebben op een cursus om te leren breien.
103. High on Fire: Fertile Green
Een ferm stukske trash van deze drie stoners uit San Francisco. Het gaat over - en we quoten maar meteen frontman Mike Pike: "the story of Balteazeen, the Christ Twin, who sacrificed himself to give Jesus life. Forever hunted, he roams the slaughterhouse of Time, searching for answers to the riddle of his own existence..."
102. Melody's Echo Chamber: I Follow You
Dit is de single uit het dreampopproject van Melody Prochet en Kevin Parker, de man achter onder meer Tame Impala.
101. Joe Walsh: Analog Man
Twintig jaar sinds Walsh nog een soloplaat uitbracht, en, zoals deze song, de leukste uit de door Jeff Lynn geproduceerde langspeler, getuigt: de wereld is nog geen klein beetje veranderd. Grappig, maar ook een geweldige rocksong, van het soort waar stielmannen zoals Walsh een patent op hebben.
ALLE SONGS HIERBOVEN IN 1 LIJSTJE
