Recensie 'Lone Survivor': sfeer heeft niets met graphics te maken
Een horrorgame met 'pixel graphics' die doen denken aan videospellen van vijfentwintig jaar geleden: het klinkt veel te cartoonesk om écht angstaanjagend te zijn. Maar dan begint, na een half uurtje in het spel, uw hart ineens onbedaarlijk te bonzen. Maak kennis met 'Lone Survivor', de eenvoudigste maar tegelijkertijd misschien wel memorabelste zombiehorrorgame die u in lange tijd in de vingers hebt gehad.
Pixelgraphics, waarmee de stijl van klassieke games uit de jaren '80 wordt gesimuleerd, geraken stilaan een beetje belegen: er zijn de afgelopen jaren namelijk iets teveel games van dat slag op de markt gekomen. Maar wanneer blokkige beelden op zo'n sympathieke manier worden aangewend als in 'Lone Survivor: The Director's Cut', kunnen we moeilijk anders dan de game aanprijzen. De originele 'Lone Survivor' werd begin 2012 al in mineur gelanceerd, maar de Britse ontwikkelaar Jasper Byrne breidde het uit naar deze versie, met onder meer een nieuwe soundtrack, nieuwe locaties en alternatieve eindes. De game komt nu ook uit op consoles: Sony wilde hem doodgraag als downloadtitel voor de PlayStation 3 en PS Vita, waarop hij nu de rangen van 'indie'-titels als 'Journey' en 'Rain' vervoegt.
De oudjes onder ons zullen in 'Lone Survivor' zeker de sfeer van de klassieke LucasArts-games herkennen (denk 'The Secret of Monkey Island'), want ook in deze game valt er - naast de actie met een pistool en een verzameling rot voedsel om de monsters af te leiden - ook een hoop elementen op het scherm aan te duiden. 'Lone Survivor' werd gemaakt met een piepklein budget en moest dus noodgedwongen in deze eenvoudige vorm worden gegoten. Maar de game maakt zijn schamele visuele presentatie goed met een hoop sfeer: daar zorgen onder meer het geluid (echt, draai dat naar het maximum als het kan), het groezelige kleurgebruik, en de al snel onverklaarbare link tussen objecten in het decor voor. Spiegels zijn bijvoorbeeld portalen naar een andere ruimte, en een donker gat brengt de speler via een onnoembare omweg gewoon naar een appartement in een ander deel van het gebouw.
Voor het kleine sommetje dat u neerlegt voor 'Lone Survivor: The Director's Cut' krijgt u een verdraaid huiveringwekkende horrorgame met zombies, die u meer speelplezier oplevert dan zijn nuchtere beschrijving (of de screenshots bij dit artikel) doet vermoeden. Maar laat ons tegelijkertijd eerlijk blijven: een 'indie'-klassieker wordt deze game niet als u hem naast de grootheden uit dat genre, zoals 'Braid' en 'Limbo', zet. En als we hem vergelijken met de klassieke adventuregames uit de jaren '80 en '90, waaraan hij openlijk refereert, valt hij al helemaal te plat uit: daarvoor zijn de logische puzzels een tikkeltje te simpel.
