GAMEREVIEW. ‘Far Cry 6’ blijft bij het oude regime

Het verhaal van Far Cry 6 gaat over een revolutie, maar als videospel blijft deze langverwachte first person-actiegame nogal strikt in het ancien régime hangen. Onze review van de grote najaarsblockbuster van 2021.

Episch, tropisch, waanzinnig: meer woorden vallen er eigenlijk niet vuil te maken om Far Cry 6 samen te vatten. Maar op misschien ‘tropisch’ na (afleveringen 4 en 5 zochten, met achtereenvolgens het Himalayagebergte en de Amerikaanse staat Montana, iets guurdere oorden op) kan die bondige beschrijving op eender welke game uit de inmiddels zeventien jaar oude reeks slaan. Viva la revolución? Niet bepaald, dus. Maar je zult je tegelijkertijd geen minuut vervelen in de 30 à 40 uur die je doorbrengt in Far Cry 6, alleen al om het verhaal rond te spelen.

Alle vakjes afgevinkt

Je spelerpersonage Dani Rojas (M/V, naar keuze) begint, zoals bij iedere Far Cry, als een nobody met een pistooltje, en herovert tijdens de tientallen uren die volgen stuk voor stuk het fictieve Caraïbische eiland Yara op de troepen van tiran Antón Castillo. Het is natuurlijk opnieuw een first person-actiegame waarin je checkpoints bevrijdt, een hinderlaag opzet, stilaan terrein wint, en na de volledige verovering van een van de vijf delen van de landkaart een bossfight of minstens een bikkelharde confrontatie aangaat met een van de luitenanten van de despoot. Voor fans van de serie zal Far Cry 6 netjes alle vakjes afvinken. Iets tè netjes, dus. Maar die vertrouwde formule wordt op een zeer solide manier ingevuld: ik merkte bijvoorbeeld dat de game je op bijna geen enkel moment – op een korte grind tegen het einde na – tegenhoudt om een volgende verhaalmissie aan te vangen omdat je ‘guerrillarang’ (lees: je level) nog niet hoog genoeg is.

De grote nieuwigheid die Far Cry 6 op tafel wilde brengen, zogeheten Resolver-wapens, verdween tijdens ondergetekende zijn speelsessie behoorlijk snel alweer uit de uitrusting. Een vlammenwerper uit de Brico (El Tostador) of een geweer dat cd’s afschiet (Discos Locos) doen je een paar keer grinniken terwijl je ze loslaat op het vege lijf van Castillo’s soldados, maar ze missen de impact om tientallen uren lang in gebruik te worden gehouden. Ook de dierlijke compagnons zijn enorm fijne vondsten van de makers, met onder meer het andersvalide hondje Chorizo (zijn kracht: tegenstanders vertederen!) en de vechthaan Chicharron, maar ik betrapte mezelf erop dat ik de meeste missies gewoon met Guapo aanving, de ouwe vertrouwde krokodil die al tijdens het eerste uur van de game m’n maat werd.

El Presidente

Far Cry 6 zijn kracht schuilt ook in zijn wereld: het Caraïbische eiland (dat natùùrlijk zeer sterk op Cuba lijkt) is een sfeervol oord, met stoffige provinciestadjes, bosrijke gebieden en lekker veel reliëf, zodat je minstens een deel van je verplaatsingen kunt maken met een wingsuit. Alle Far Cry-games gaan natuurlijk in essentie over een guerrillastrijd, maar deze keer is de hele game doordrongen van dat idee, en dat merk je onder meer aan de kleurrijke figuren onder zowel je mede- als je tegenstanders. Het verhaal van Far Cry 6 springt, net als de gameplay, nergens écht uit de band wanneer je het vergelijkt met dat van voorgaande games uit de reeks, maar ik trof er wel een aantal zeer memorabele momenten in. Niet in het minst dus dankzij acteur Giancarlo Esposito (bekend als drugkoning Gus Fring uit tv-reeks Breaking Bad) die met een sinister aplomb de rol van de dictator op zich neemt.

Zeggen dat Far Cry 6 iets als een politieke boodschap heeft zou véél te ver gaan, maar in de dialogen borrelt er toch af en toe iets van een eerlijke opinie van de scenaristen op. Ik herinner me bijvoorbeeld een verplicht boottochtje aan het begin van een missie, waarin een medestrijder een conversatie met Dani voerde over hoe populisme de belangrijkste voedingsbodem is onder een regime dat naar tirannie afglijdt. Het blijft wat bij dooddoeners, maar het punt is dat de cultuur van Ubisoft, de Franse blockbusterfabriek achter de Far Cry-reeks, tot nu toe belette dat zelfs zo’n heel basale maatschappelijke ideeën in het verhaal terechtkwamen - stel je namelijk voor dat het spelers aan een bepaalde buitenkant van het politieke spectrum, die natuurlijk òòk gewoon gamen, tegen de borst stuit. Wat dat éne ding betreft heeft het verder strikt bij de klassieke formule blijvende Far Cry 6 dan toch een steentje in de rivier verlegd. Volgende keer mag het wel een iets grotere zijn.