Gamereview: Vampyr biedt een moreel dilemma om je tanden in te zetten
Koude rillingen op een bloedhete dag in juni: Vampyr pakt je bij je nekvel en dompelt je onder in een naoorlogs Londen waar de Spaanse griep heerst en vampieren de donkere steegjes onveilig maken. Jammer dat een frustrerend combatsysteem roet in het eten gooit.
Dontnod Entertainment, de ontwikkelaar achter Vampyr, zal je misschien wel herkennen van Life is Strange, de bevreemdend mooie adventuregame waarin je de tijd naar believen kunt terugdraaien. In Vampyr gooien de ontwikkelaars het over een heel andere boeg.
Vampyr ruilt het Amerikaanse ‘college’-schouwtoneel in voor de mistige straten van Londen in 1918. Je kruipt in de huid van Jonathan Reid, een gerenommeerd dokter die naar zijn thuisstad terugkeert om zijn zieke moeder te bezoeken. Op straat wordt hij echter aangevallen door – je raadt het al – een vampier. Hij bezwijkt aan zijn verwondingen en wordt later wakker in een massagraf met een nieuwbakken dorst naar mensenbloed.
Al snel wordt duidelijk dat Jonathan niet geboren is voor het vampierenleven. Hij neemt een job aan in het plaatselijke ziekenhuis, en besluit van daaruit zijn belager op te sporen, terwijl hij de bewoners van Londen probeert te behoeden voor de bloedlustige monsters die in de stad ronddwalen. Want oh ja, naast de Spaanse griepepidemie die in Londen een hoogtepunt bereikt, wordt de stad geplaagd door een troep loslopende vampieren.
Corrupte verpleegster
Een groot deel van Vampyr draait echter niet rond geweld, maar rond interactie. Als Jonathan trek je voortdurend heel Londen rond om met de bewoners te spreken. Door die dialogen leg je beetje bij beetje een groter verhaal bloot, terwijl je ook de nodige sidequests op je bord krijgt.
Zo is er het ziekenhuis waar Jonathan werkt. Het gebouw is bevolkt door een hoop personages met elk een eigen achtergrondverhaal: pakweg de geesteszieke die gelooft dat ze zelf vampier is, de oorlogsveteraan met fantoompijn of de verpleegster die geld aftroggelt van wanhopige patiënten.
Om te weten wat ze verbergen, kan je de personages ondervragen via een typisch dialoogsysteem. Je krijgt verschillende mogelijkheden waaruit je kan kiezen. Wees gewaarschuwd: zeg je het verkeerde, dan kan het zijn dat een personage weigert om verder te vertellen. Dat is des te vervelender aangezien je je vooruitgang niet manueel kan opslaan en je die tak van de dialoog zo onherroepelijk afsluit.
Detectivewerk
Het is echter ook ongelooflijk bevredigend als je erin slaagt het achtergrondverhaal van een personage volledig uit te pluizen. Daarvoor zal je wat detectivewerk aan de dag moet leggen. Speur naar brieven, luister vertrouwelijke gesprekken af of praat met de juiste mensen om te achterhalen hoe de vork in de steel zit. Het resultaat is altijd de moeite waard.
Bovendien loont het om op de hoogte te zijn van het reilen en zeilen van de buurt. Als Jonathan ben je verantwoordelijk voor het welzijn van vier stadsdistricten. Zijn de bewoners gezond en wel, dan is het rustig vertoeven. Zodra er mensen verdwijnen, ziek worden of overlijden, ontaardt het district langzaamaan in chaos. Lees: er verschijnen monsters in de straten, waaronder vele die zo de vloer met je aanvegen.
Zwakke veteraan
Jammer genoeg bewijst Jonathan zichzelf als een uiterst matige strijder, ondanks zijn oorlogsverleden. Zijn bewegingen zijn vrij log, en zeker bij meerdere vijanden is het makkelijk om snel overweldigd te worden. Bij momenten is de combat zelfs ronduit frustrerend. Dat is deels te wijten aan de stamina-meter. Uithalen, rennen, ontwijken: alles kost stamina en wanneer je voorraad op is, dan ben je tijdelijk zo goed als weerloos. In het begin is dat niet zo erg, maar de moeilijkheidsgraad in het spel gaat heel snel van comfortabel uitdagend naar onverbiddelijk hard.
Er is een systeem om Jonathans gevechtskunsten te upgraden, maar zulke upgrades betaal je met experience. En hoe verdien je het snelst experience? Jawel, door mensen te bijten en hun bloed te drinken.
Spinazie
En daarmee komen we bij de kern van de zaak. In Vampyr wordt de speler voor een verschrikkelijke keuze geplaatst. Offer je mensen op, en daarmee een deel van het verhaal, om sterker te worden? Of blijf je hameren op vijanden die bijna oneerlijk veel sterker zijn dan jij?
Maak je geen illusies: het zijn geen naamloze personages die je kan leegzuigen. Elke bewoner speelt een specifieke rol in het district. Bijt je een personage, dan betekent dat dat je actie ook de rest van het verhaal beïnvloedt. Bovendien gaan alle quests en de subplots rond het personage verloren. Maar daar staat tegenover dat de pay-off eveneens de moeite kan zijn: mensenbloed voor Jonathan werkt ongeveer zoals spinazie voor Popeye...
Welke keuze je ook maakt, er zijn altijd gevolgen. In een eerste playthrough kozen we ervoor om onze tanden te zetten in een onsympathieke bendeleider: iemand die volgens ons niet gemist zou worden. Het leverde heel wat experience op, maar verstoorde het evenwicht van het hele district. Plots werden mensen ziek en dreigden er monsters achter elke hoek, wat niet echt was waar we op gehoopt hadden. De keuze ongedaan maken, is niet mogelijk. Zoals hierboven al vermeld is, kan je het spel niet laden vanop een eerder savepoint. Wat je kiest is dus wat je krijgt. Altijd.
En zo kan Vampyr toch uitpakken met een donkere charme, ondanks de tekortkomingen. De morele dilemma's, het duistere sfeertje en de sterke dialogen maken het spel de moeite waard. Amper enkele dagen na de lancering is Vampyr door sommige media al meteen uitgeroepen tot potentiële cultklassieker. Zoals het cultklassiekers betaamt, is de game verre van perfect, maar zal het ongetwijfeld een bende loyale fans achter zich kunnen scharen.
Vampyr is nu beschikbaar voor PlayStation 4, Xbox One en Microsoft Windows.
