Gamereview: 'Far Cry 5', metaalmoeheid in bloed gesmoord
Wie dacht dat de rek er zo ondertussen wel uit was voor de Far Cry-games, denkt beter opnieuw. Nummer 5 van deze openwereldactiegame neemt geen risico met de beproefde formule maar laat het aan de nieuwe setting om er ook deze keer weer een bevredigend lang, intens en brutaal feestje van te maken.
Welkom in Hope County, Montana
De truc van de Far Cry-games is sinds die tweede in de reeks niet fundamenteel veranderd. Ook deze nummer 5 dropt je in een uitgestrekte fraai vermomde arena, waarin jij de dappere weerloze burgers bijstaat in hun aanvankelijk hopeloze strijd tegen een meedogenloos gewelddadige overmacht. Dat deden de fans ondertussen al in Afrika, ergens op een tropisch eiland en in het Himalaya-gebergte. Far Cry 5 kiest voor minder exotische oorden en dropt de speler in het fictieve Hope County, een ogenschijnlijk slaperige provincie in de allerminst fictieve Amerikaanse staat Montana.
Moorddadige sociopaat? Check!
Ogenschijnlijk, want wanneer jij als de kersverse hulpsheriff in Hope County arriveert, zit nagenoeg de hele regio in de maniakale greep van ene Father Joseph. Een religieus geïnspireerde fanatiekeling die het einde der tijden eerder morgen dan overmorgen ziet. Gesteund door zijn moorddadige sekteleden dringt deze zelfverklaarde messias iedereen in Hope County willens nillens zijn idee van een definitieve ‘verlossing’ op. Far Cry heeft de gewoonte een sterk uitgewerkte psycho- en/of sociopathische ubervijand neer te zetten, en Father Joseph Seed kan zich op dat terrein moeiteloos met zijn illustere voorgangers meten.
Vliegende start
Naar even goeie gewoonte neemt de game een vliegende start, die je in geen tijd vertrouwd maakt met de spelwereld en de voornaamste spelers. Hoewel je de hele game lang afwisselend met ‘rookie’ (groentje) en deputy zal worden aangesproken, ben jij de man – of vrouw, want de game laat je kiezen – die de bevolking van Hope County tot een alsmaar slagkrachtiger verzet tegen Father Joseph en zijn doomsdayproject kneedt. Hoe je dat doet, dat laat de game grotendeels aan jou over. Net zoals deze uitgestrekte open wereld smeekt om op eigen initiatief en risico verkend te worden, geven zowel de gameplay als de plot je voldoende bewegingsruimte om er je eigen pad in te kerven.
Actie achter elke bocht
Kort door de bocht is Hope County verdeeld in drie zones en over elk daarvan heerst een van Father Josephs kinderen. De ene al wat gestoorder dan de andere. Hun handlangers zijn overal. Je kan geen vijfhonderd meter lopen, rijden, varen of vliegen, voor je op een opportuniteit botst om de vijandelijke rangen wat uit te dunnen. Je doel is echter om dat verzet te doen groeien en dat doe je door onschuldige burgers te redden, Josephs schimmige handeltjes te saboteren en zijn lokale vestigingen over te nemen. Nog harder gaat het wanneer je optionele en plotvoortstuwende missies voor belangrijke inwoners van Hope County uitvoert.
Bazooka’s en vishengels
Hoe meer de verzetsmeter zich in een van de drie zones vult, hoe meer en krachtiger de verzetsleden die je in heikele situaties te hulp kan inroepen. Dat gaat van oorlogsveteranen over piloten tot minder geloofwaardige maar tactisch interessante honden, beren en poema’s. Maar ook: hoe harder de plaatselijke nakomeling van Father Joseph zal trachten terug te slaan. Blijf je echter doorzetten, dan loop je gaandeweg meer vriendelijke gezichten tegen het lijf dan vijandige. Je kan echter op elk moment een missie onderbreken om je een halfuurtje bezig te houden met vissen, jagen, wingsuitafdalingen, stuntraces of gewoon doelloos rondkarren in deze overtuigend levendige en over het algemeen bloedmooi neergezette wereld. Dreigt het repetitieve? Dan doe je in deze game gewoon even wat anders.
Controversieel? Ach…
Reviewers wereldwijd bezigen nogal veel het woordje controversieel wanneer ze het over het religieuze fanatisme hebben dat in deze game vanuit een ietwat creatieve interpretatie van de Bijbel komt, maar geen gamer ziet daar meer in dan een vermakelijk karikaturaal vijandbeeld dat voor de verandering eens geen tulband draagt, met een Russisch accent spreekt of zijn loon van een of andere Noord-Koreaanse Kim trekt. Nee, dan was de immorele mindfuck van Far Cry 3 naar onze mening veel controversiëler. Al wat hier op te merken valt, is dat het soms lijkt alsof de makers iets te geforceerd en gratuit de brutaliteit van de voorgangers willen overtroeven. Maar geen 18+ gamer die daar om maalt.
Besluit
Far Cry 5 doet wat de fans ervan mochten verwachten. Het verfijnt een beproefde openwereldshooterformule, geeft je tonnen bewegingsruimte in zowel route, plotvolgorde als gekozen tactieken én laat toe om samen met een vriend door de hele game te ploeteren. De spelwereld is gevarieerd, de setting is verfrissend boeiend en het acteerwerk sommige personages haalt bij momenten het niveau van Grand Theft Auto. Kortom: een uitstekende Far Cry en een uitstekende game.
Far Cry 5 is geschikt voor spelers vanaf 18 jaar en is er in versies voor pc, PS4 en Xbox One.
