'Syndicate' zet de 'Assassin's Creed'-reeks terug op de rails

We hadden geen goed oog in 'Assassin's Creed: Syndicate', de achtste aflevering uit de geschiedkundig verantwoorde reeks moordgames. 'Unity', de vorige aflevering, was een zware teleurstelling, en de nieuwe mogelijkheden die ons werden getoond tijdens korte demo's beklijfden niet. Maar de makers van de nieuwe episode kozen met het Victoriaanse Londen voor een verrassende, moderne setting én deden, wat spelplezier betreft, het enige juiste: ze keerden terug naar de puur escapistische kern van hun serie.

Ieder jaar, tijdens en vlak na het doorspelen van de nieuwe 'Assassin's Creed'-aflevering, mag ik in de oude provinciestad waarin ik residentie houd geen historisch gebouw passeren, of mijn brein maakt me héél eventjes wijs dat ik het pand wil beklimmen. De tientallen uren frenetiek op middeleeuwse of post-renaissantische daken en corniches klauteren in de game, jaar na jaar, moet toch iéts hebben achtergelaten, vrees ik. En met 'Assassin's Creed: Syndicate', het allernieuwste deel, heeft het zich uitgebreid naar het veel prominenter in ons straatbeeld vertoevende industrieel erfgoed.

De nieuwe aflevering speelt zich af in het Londen van 1868, aan het einde van de industriële revolutie en pal in het Victoriaanse tijdperk (geduldige spelers komen Queen Victoria ook effectief tegen in de game). Toen had de opkomst van de industrie Groot-Brittannië in een economische wereldmacht veranderd, maar die opkomst van de technologie deed binnen de grenzen van die 'fabriek van de wereld' ook op sociaal gebied dingen borrelen. Er ontstonden nieuwe klassen met de grootindustriëlen en de proletariërs die ze uitbuitten. En dat speelt weer precies in de kaart van de 'Assassin's Creed'-scenaristen: die vonden, net als bij de kruistochten, de renaissance en de Amerikaanse en Franse revoluties, weer een nieuw pivotaal moment in de wereldgeschiedenis om hun inmiddels al acht afleveringen durende schaduwstrijd tussen de Assassijnen en de Tempeliers in te situeren.

De tweeling Jacob en Evie

De makers van de game, een in Québec City gevestigde studio van het Franse videogamehuis Ubisoft, dumpten gelukkig de oersaaie hoofdpersoon uit 'Assassin's Creed: Unity', de tegenvallende vorige aflevering van de reeks. In de plaats zijn er twee hoofdpersonages, die allebei geloofwaardig zijn en meteen de sympathie van de speler voor zich winnen.

Jacob Frye is een charmante gentlemanboef die het liefst de frontale confrontatie kiest. Zijn tweelingzus Evie is eerder een getrainde, efficiënte spionne, die voor de slinkse methode gaat, en haar vijanden eerder besluipt. De vaardigheden van de twee kunnen tot op zekere hoogte door de speler zelf worden uitgebouwd, en in de disciplines 'vechten' en 'sluipen' kunnen respectievelijk Jacob en Evie slechts één niveau voorstaan op elkaar.

Maar de kracht van het verhaal dat de Ubisoft-scenaristen neerzetten doet je als speler automatisch voor Evie kiezen wanneer de tegenstand te moeilijk is en de beste methode dus bij een stille infiltratie ligt. Voor Jacob kies je wanneer er bijvoorbeeld een bendeoorlog moet worden uitgeknokt in de straten van Londen.

De verrassende setting en het complexe maar overzichtelijke verhaal vormen de grote kracht van 'Assassin's Creed: Syndicate'. Alle pijlers van de industriële revolutie - de opkomst van de medische wetenschap, de groei van de transportindustrie, kinderarbeid, het ontstaan van de financiële markten - zijn vertegenwoordigd. En op een bepaald moment komt er zelfs een onderhuidse referentie aan het monster van de globalisering: "Als we niet opletten, gaat alle productie naar Amerika", zegt een personage op een bepaald moment tegen Jacob Frye, die door een roekeloze actie bijna de Britse munt had gedevalueerd.

Verrassingen

Naast de historische setting - die onverwacht en uitstekend tot een levende gamewereld is uitgebouwd -  en het verhaal, dat naar de goeie traditie van de reeks diep achter de coulissen van de geschiedenis duikt, is ook de slechterik een grote verrassing in 'Assassin's Creed: Syndicate'. Crawford Starrick, de Tempeliersgrootmeester op wiens huid je dichter en dichter komt in de game, is een driedimensionaal personage dat net als de protagonisten realistische drijfveren heeft, en zal daardoor wellicht zelfs herinnerd worden als de eerste écht memorabele schurk uit de 'Assassin's Creed'-serie.

'Assassin's Creed: Syndicate' doet het bovendien uitstekend in een element waarover een hoop andere afleveringen uit de serie - ook degene die hoog aangeschreven staan - gestruikeld zijn: de mix tussen de verhalende queeste en de gestage verovering van de gamewereld. Het punt waarop die twee elkaar tegenkomen is meestal hetgene waar het eventjes misgaat in een 'Assassin's Creed': hoe verder in de verhaallijn, hoe moeilijker de actie wordt, en dat vereist vaak een personage met beter uitgebouwde vaardigheden en betere uitrusting. Heel wat spelers laten dat laatste, dat ze voor elkaar krijgen door zijmissies te spelen, te veel links liggen, waardoor ze de progressie van het verhaal moeten staken voor een reeks taken die op dat punt erg repetitief lijken. Niet zo in 'Assassin's Creed: Syndicate', waarin verhaal en verovering uitstekend gedoseerd en gestructureerd zijn.

Retour

Er zitten een paar nieuwigheden in de game die niet écht een aanwinst zijn. Zoals de achtervolgingen met paard en kar. Of het werpanker waarmee de speler zich snel door de stad beweegt - het zwakste element uit de hele game. Dat zoiets allang gedaan is in andere games is niet eens zo erg, maar wel dat het in die concurrerende titels, waaronder de 'Batman: Arkham'- en 'Just Cause'-series, al veel béter is gedaan. De standaard voor dit gameplayregister is al gezet, en 'Assassin's Creed: Syndicate' blijft er een eind onder.

Maar toch heeft de 'Assassin's Creed'-serie met 'Syndicate' haar retour en forme niet gemist: de game is luchtiger en verteerbaarder dan het pompeuze 'Unity' vorig jaar, en de makers hebben de basis van de game - beetje vechten, beetje moorden, beetje avontuur - goed teruggevonden. De kern van een 'Assassin's Creed' heeft nooit in de moorden gelegen, maar in het 'blockbuster'-achtige escapisme. Vaak wordt er beweerd dat de serie daarnaar is afgegleden met 'Assassin's Creed III', maar dat klopt niet: zelfs de allereerste episode dumpte zijn sluipgameplay volledig in zijn laatste vier uur.

De 'Assassin's Creed'-reeks hoeft niet te ver van zijn formule af te wijken: alles staat of valt met de historische setting en de manier waarop die tot videogame-entertainment is gesublimeerd. Als de makers op dit élan verder blijven doen, hun setting voor zich laten spreken en de toon luchtig genoeg houden, komt het ook de volgende jaren nog wel goed.

Wedstrijd
We geven een uitgebreide bundel van 'Assassin's Creed Syndicate' weg.

-    Een power bank in de vorm van Jacobs stokzwaard om je smartphone op te laden
-    Een Victoriaans zakhorloge
-    Een replica van Jacobs handschoen
-    Een replica van Jacobs stokzwaard
-     De Charing Cross Editie van 'Assassin's Creed Syndicate':
 
Fysieke content
- De game 'Assassin's Creed Syndicate'
- Exclusieve Collector's Box met figurine
- Een 27 cm hoge Jacob Figurine op een spoorwegovergang
- Een dubbelzijdige kaart van Londen.
- Een artbook met concept art
- De officiële soundtrack.
 
Digitale content
Twee extra singleplayermissies voor 60 minuten extra gameplay:
- In 'The Darwin and Dickens Conspiracy' verdedig je de ontdekkingen van Charles Darwin tegen diegenen die hem willen vermoorden. Je helpt ook een vriend van Charles Dickens met een geheim dat hem het leven kan kosten. 
- In 'Runaway Train' moet je in een race tegen de tijd een op hol geslagen trein stoppen die op topsnelheid door Londen dendert.

Deelnemen kan via onze wedstrijdpagina hln.be/trakteert