'Aliens: Colonial Marines': Bibberen en schieten op alles dat beweegt
Ik sluip door een riool. Zwaar bewapend met een machinegeweer en een shotgun. Een tracker waarschuwt me voor elke verdachte beweging. Naast me loopt mijn collega die dezelfde wapens als ik draagt. Er lijkt ons niets te kunnen overkomen, we zullen onze vijanden gemakkelijk omzeilen. Plots pikt mijn tracker een signaal op. En nog één en nog één. Ze lijken van alle kanten te komen. Wij zijn niet langer de jagers, zij jagen nu op ons...
Het is een game waar veel liefhebbers van de Alien-reeks naar hebben uitgekeken. Het spel bouwt immers verder op de film van James Cameron. Maar je hoeft dat verhaal niet te kennen om de kenmerken van geslaagde science fiction te herkennen. In één van de eerste scènes zien we een hele vloot door de ruimte reizen, iets wat bij de fans van 'Battlestar Galactica' dan weer een belletje zal doen rinkelen. Enkele schrijvers van die reeks hebben overigens bijgedragen tot het verhaal van deze game. In samenwerking met 20th Century Fox moet de game van Gearbox Software en Sega als een onderdeel van de Alien-franchise worden beschouwd.
Tot daar de omkadering. Wie de films kent, begint met hoge verwachtingen aan dit spel. Eerder bracht Sega al twee games in dit genre op de markt, maar 'Aliens: Colonial Marines' moet de absolute topper worden. Wie de films niet kent, mag alvast een oerdegelijke en leuke shooter verwachten. Het verhaal begint wanneer de U.S.S. Sulaco om onduidelijke redenen in een baan rond LV-426 verschijnt. In onze eerste missie gaan we op een schijnbaar verlaten Sulaco op zoek naar de vluchtgegevens. De spanning is onmiddellijk te snijden, hoewel we niet meteen een teken van leven krijgen. Al gauw blijkt dat we niet alleen zijn en we het hoofd moeten bieden aan afgrijselijke aliens.
Horror
Om de pret voor de liefhebbers niet te bederven, geven we geen informatie over het verhaal meer prijs. Wat volgt zijn gevarieerde missies, waarbij we de touwtjes niet altijd in handen hebben. Wij spelen de rol van korporaal Winters. Wanneer hij in de klauwen van een alien valt en zich weet te bevrijden, moeten we ongewapend proberen weg te vluchten uit de riolering. De jagende alien kan echter van overal opduiken en het is behoorlijk schrikken wanneer hij plots uit een luik in het plafond voor onze neus valt. Je bent dus gewaarschuwd, maar we zijn er zeker van dat je hoe dan ook zelf van je stoel zult vallen door de schok. Het horrorgehalte van 'Aliens: Colonial Marines' is in sommige missies veel geslaagder dan in veel games die hiervan hun hoofddoel hebben gemaakt.
De scène van hierboven is één van de leukste missies uit het spel. In de riolen leven immers nog andere vreemde wezens die ons niet zomaar laten passeren. We zijn nog steeds ongewapend en moeten iedere keer stokstijf blijven staan, ook wanneer één van die aliens aan Winters lijkt te komen snuffelen. Na enkele bange momenten lijkt het einde van de tocht in zicht, maar plots heeft onze jagende alien ons weer gevonden. Het enige wat we kunnen doen tegen deze kolos is de deuren vergrendelen voor hij ze kan openbreken.
Natuurlijk vechten we liever met wapens, zodat we die slijmerige wezens één voor één kunnen neerknallen. Daarvoor hebben we naast de gewone wapens ook een pulse rifle en een smart rifle. Met die laatste hoef je nauwelijks te mikken, een volautomatisch systeem om aliens te doden. En wanneer je achter een deur een verborgen vlammenwerper vindt, mag je die zeker niet laten liggen.
Veel kritiek kunnen we op deze game niet geven. Grafisch is het behoorlijk en de technieken werken uitstekend. Het spel kreeg tot hiertoe van veel magazines een onvoldoende, mogelijk ook vanuit het perspectief van de Alien-reeks. Maar die kon ons geen barst schelen en dan kunnen we stellen dat 'Aliens: Colonial Marines' een zeer degelijke shooter is waar je behoorlijk in opgaat. Al kunnen smaken natuurlijk verschillen.
