'Captain Toad: Treasure Tracker' zet je op de verkeerde manieren vast
Wat ongeveer een jaar geleden nog maar een simpel intermezzo was in Nintendo's comebackgame 'Super Mario 3D World', groeide ondertussen uit tot een volwaardige spin-off: Captain Toad, het al even enerverende familielid van Nintendo's bekende onderdeurtje met de paddenstoelhoed, kreeg een eigen game met meer dan zeventig 3D-draaipuzzels. Heeft Nintendo het nieuwe jaar goed ingezet met deze intrigerende puzzelgame?
Het concept van 'Captain Toad: Treasure Tracker' komt niet alleen uit 'Super Mario 3D World', de game waarin Nintendo vorig jaar al een aantal van die 3D-draaipuzzels parkeerde. Je kent het concept ondertussen namelijk ook uit Sony PlayStation-klassieker 'Echochrome' of de vorig jaar gelanceerde iPad-klepper 'Monument Valley': je personage moet van A naar B gaan, alleen ligt B op een lastig bereikbare plaats in een vierkante, torenvormige constructie, en moet je de omgeving zelf draaien om het juiste zicht op de situatie te krijgen. Vanaf slechts één kijkhoek kun je namelijk niet alle verborgen gangetjes, ladders en tunnels ontwaren: je moet het boeltje eerst vanuit alle richtingen bekijken voordat je cruciale (mis)stappen zet.
Het concept achter 'Captain Toad: Treasure Tracker' is misschien niet nieuw, maar de invulling is weer 'vintage' Nintendo, vol met bekende beeldgrapjes en behaaglijke brokjes Nintendo-canon. De game is een voorbeeld op gebied van omgevings- en puzzelvariatie, met boobytraps, vijanden, weggetjes en andere doorgangen die op een creatieve maar natuurlijke manier in de 3D-omgevingen werden ingeplant of gebeiteld. De puzzels zijn bovendien behoorlijk intelligent, en hun moeilijkheidsgraad loopt snel op: het gevloek begint relatief vroeg in de game, en bij momenten halen de Nintendo-designers weer die venijnig lastige obstakels boven die doorheen de jaren zowat het handelsmerk van de Japanse spellenmaker zijn geworden. Vergis je niet: het spel ziet er misschien weer aandoenlijk uit, maar als je hem echt helemaal doorgespeeld wilt krijgen is hij redelijk 'hardcore'.
Daar valt op zich veel voor te zeggen, maar de manier waarop de makers van 'Captain Toad: Treasure Tracker' dat effect bereiken zit op bepaalde momenten helemaal niet goed. Zo steunen ze, ook bij dit opzettelijk van een veel lager tempo voorziene spel, iets teveel toch nog op de behendigheid en het gevoel voor timing van de speler, terwijl de puzzels ook zonder dat element sterk genoeg waren. Hetzelfde geldt voor dat volstrekt arbitraire idee om de speler niet toe te laten om te springen: het voelt tegennatuurlijk in een Nintendogame, en zonder die nogal gemakzuchtig aangebrachte restrictie waren de puzzels nog snediger geweest. Had ook iets meer tweakwerk kunnen verdragen: de camera, die zich nogal sputterend laat bedienen. Het klinkt allemaal als muggenzifterij, maar de minpunten van 'Captain Toad: Treasure Tracker' raken stuk per stuk de essentie van het design van de game. Een mooie game om de nog steeds lange winteravonden mee door te komen als je je door het najaarsaanbod hebt gewroet, maar een volgende troefkaart in Nintendo's recente 'winning streak' is het niet.
