De 10 beste games van de vorige consolegeneratie
Voordat ook wij onze PlayStation 3, Xbox 360 en Wii voorgoed naar de zolder verhuizen, blikken we terug op de tien invloedrijkste, beklijvendste, bèste videogames die voor die drie kastjes op de markt kwamen. Hier is onze finale 'last-gen'-top-tien.
Vorig jaar zwaaide de vorige consolegeneratie, de Xbox 360-, Wii- en PlayStation 3-consoles die respectievelijk in 2005, 2006 en 2007 op de Belgische markt kwamen, finaal af. Er komen geheid nog nieuwe games voor de drie kastjes, maar dat aanbod zal wellicht beperkt blijven tot conversies van games voor de nieuwe consoles, Japanse nichegames en Fifa-afleveringen. Wat vooral overblijft, zijn de herinneringen. Het was de generatie waarin videogames finaal tot wasdom kwamen als entertainmentmedium en artistiek platform. En belangrijker nog: wat een lol hebben we ermee gehad. Hier zijn de tien games die de meest onuitwisbare indruk op ons hebben gemaakt.
10. Call of Duty: Modern Warfare 2 (2009)
Voorganger 'Call of Duty 4: Modern Warfare' zette de eerste stap in deze nieuwe richting en opvolgers 'Black Ops' en 'Modern Warfare 3' transformeerden de first person shooter pas écht tot een brok spetterend entertainment. Maar deze game liet voor het eerst zien wat het potentieel was van het op dat moment al meer dan 17 jaar oude 3D-schietgenre: speelbare personages werden door elkaar gehusseld, op een bepaald moment overleed één van de protagonisten zelfs terwijl je hem 'was', en je zat letterlijk met je neus in het midden van de actie. De 'Call of Duty'-reeks heeft vandaag misschien niet meer de luister die ze ooit had, maar deze spil van de 'Modern Warfare'-trilogie toonde voor het eerst dat videogames een opzwependere rollercoasterrit kunnen leveren dan de meeste Hollywoodfilms.
9. Mass Effect 2 (2010)
De eerste 'Mass Effect' zette de deur open voor wat een onvergetelijk space opera-epos zou worden, met een heel universum aan kleurijke rassen en partijen die moeizame diplomatieke betrekkingen met elkaar onderhouden terwijl ze net hun krachten moeten bundelen tegen een aanstormend kwaad. Sluitstuk 'Mass Effect 3' bracht de boel mooi samen, veel mooier dan wat al die misnoegde fans beweerden na de - toegegeven: nogal interpreteerbare - verhaalfinale. Maar de aflevering die écht het verschil maakte, was deze middelste. De ongewone structuur van het verhaal - een reeks intergalactisch schorremorrie ronselen voor een zelfmoordopdracht - was een verrassing, de mede- en tegenstanders die je tegenkwam kleurrijk, en de vrouwelijke personages verdraaid moeilijk om binnen te doen.
8. Assassin's Creed: Brotherhood (2010)
Ook bij de ondertussen negen delen tellende 'Assassin's Creed'-serie duurde het tot deze derde episode tot de reeks helemaal op dreef was. 'Brotherhood' bracht de perfecte mix tussen sluip-, actie- en rollenspelgameplay. De multiplayer was van een heel andere orde dan degene die we in andere games gewend waren. En de setting - Rome vlak na de Renaissance, in de tijd toen de Borgia-familie de macht had over zowel de stad als het Vaticaan - leverde tot nu toe de beste plot in de hele reeks geschiedenisthrillers op.
7. Super Mario Bros. Wii (2009)
Nintendo wist nog niet dat het zichzelf in een hoekje aan het verven was met het weergaloze mainstreamsucces van zijn Wii-console, maar gelukkig vergat de Japanse gamemaker ook in die tijd zijn trouwe fans niet. Ze lijken er vandaag een hernieuwd respect voor te hebben gevonden, maar ook met 'Super Mario Bros. Wii' zette superdesigner Shigeru Miyamoto al een instantklassieker neer. In oertraditionele 2D nog wel!
6. Bioshock (2007)
Waar de 'Call of Duty'-reeks gewoon het game-equivalent van een Michael Bay-actiefilm leverde, was het eveneens in eerste persoon gespeelde 'Bioshock' tegelijkertijd een schietgame, een radiohoorspel en een politiek-filosofisch traktaat. De gezombificeerde tegenstanders die je tegenkwam in de game waren namelijk voormalige rijkelui die waren verhuisd naar het op de Atlantische zeebodem gebouwde ultraliberale utopia Rapture, die compleet verknipt werden door hun eigen hebzucht en de niet door ethiek begrensde geneeskunde. Bovendien werd er iets fantastisch gedaan met de identiteit van je naamloze spelerpersonage, dat in het laatste bedrijf een heel andere rol in de gebeurtenissen speelde dan je aanvankelijk dacht. Een klassieker!
5. Journey (2012)
Tijdens de vorige consolecyclus zagen we ook de opkomst van 'indie'-games: spellen die, opnieuw zoals tijdens de prilste dagen van de game-industrie, werden ontwikkeld door vijf man en een paardenkop, die er iets eenvoudiger maar ook artistieker uitzagen, en waarbij de makers het vooral buiten de platgetreden paadjes probeerden. De verrassendste game die tot nu toe uit die nieuwe stroming voortkwam was 'Journey': een game met een heel rudimentair personage in een eenvoudige omgeving, zonder dialogen, met een minimale soundtrack en zelfs zonder noemenswaardige uitdagingen. Maar de ingetogen schoonheid van deze game blijft ons wellicht tot het einde van onze dagen bij, en wanneer na het slot van de game de identiteit(en) van je geheimzinnige reisgezel wordt verklapt is de verrassing compleet.
4. Heavy Rain (2010)
'Heavy Rain' werd door een aantal critici neergesabeld omwille van zijn nogal grote afhankelijkheid van veel te eenvoudige 'quick-time-events' (je weet wel: druk de juiste knop in op het juiste moment, of je gaat terug naar af). Maar dat was eigenlijk naast het punt: het waren de hartverscheurende morele keuzes die de kern vormden van deze klepper, waarin jonge vader Ethan Mars het slachtoffer wordt van het sinistere spel van een seriemoordenaar die zijn tienjarige zoon heeft ontvoerd. De booswicht stelt hem voor beproevingen, die hem aanwijzingen opleveren over de plaats waar zijn kind wordt vastgehouden. Een van die opdrachten is de moord op een notoire drugdealer. Lijkt een makkie voor de wanhopige vader, maar dan brengen de gebeurtenissen hem samen met zijn prospectieve slachtoffer in de slaapkamer van diens twee (gelukkig afwezige) bloedjes van kinderen. Zou jij een andere vader van het leven beroven in de (misschien wel ijdele) hoop om er het leven van uw eigen kleine mee te redden? Je mag het meteen, binnen een tijdsspanne van luttele seconden, zelf beslissen.
3. Fallout 3 (2008)
De eerste game die het potentieel van de nieuwe consolegeneratie toonde om een uitgestrekte, levendige, bedreigende wereld neer te zetten was 'Fallout 3', een roleplayinggame die zich afspeelt in het Amerika na een atoomoorlog, en waarin je de spil wordt van een queeste om die ellendige wereld weer een beetje minder ellendig te maken. 'Fallout 3' zat tjokvol onvergetelijke personages, gebeurtenissen en uitdagingen, en vooral het decor (de vernielde Amerikaanse hoofdstad Washington D.C. en delen van de staten Virginia en Maryland) blijft - zelfs met de ondertussen achterhaalde graphics - op je netvlies hangen.
2. Portal (2007)
Een first-person-actiegame waarin je eerder je verstand dan je reflexen moet gebruiken, en de truc er vooral in zit om in drie dimensies te denken: 'Portal' was niets minder dan een creatieve revelatie. Vervolggame 'Portal 2' was grootser, beter verteld en moeilijker, maar bijna acht jaar na datum is het schokeffect van de eerste nog altijd niet helemaal verteerd. En dan was er die vreselijke, manipulatieve vrouwelijke stem van de computer die je, HAL-9000-gewijs, niet altijd op het juiste been zette.
Maar de winnaar is...
1. Red Dead Redemption (2010)
De game die alle nieuwe verrassingen, vertelstijlen en technologische verwezenlijkingen van deze consolegeneratie samenbalde, was echter Rockstar Games' westerngame 'Red Dead Redemption'. De makers peelden gretig leentjebuur bij de revisionistische westerngolf uit de late jaren 60, met Sam Peckinpahs 'The Wild Bunch' op kop, en serveerden je vanuit dat opzicht een paar mokerslagen van verrassingen. Zie dat countryliedje dat ineens vanuit het niets opduikt wanneer je de vlucht moet nemen naar Mexico. Of die allerlaatste schietsequentie, die je de naturalistische boodschap van de game er nog een laatste keer door het lijf jaagt: men ontsnapt zelden aan zijn verleden.
