Compilatiegame 'Redux' toont dat 'Metro'-games blijvers zijn
De twee 'Metro'-games, over een postapocalyptische maatschappij die zich in de metrogangen van Moskou heeft gevormd, lagen qua concept redelijk ver uit elkaar: 'Metro 2033' was een rauwe horrorshooter, terwijl opvolger 'Metro: Last Light' eerder naar 'Call of Duty'-achtig schietentertainment neigde. 'Metro Redux', een compilatie van de twee games voor de nieuwe consoles, rijgt die registers op een handige manier aan elkaar. En toont meteen ook het na-de-bomlandschap uit beide titels in frisse HD-glorie.
Als de bom valt op Moskou, is al wie zich op dat moment toevallig in de metrogangen van de Russische hoofdstad bevindt beschut tegen de aanval. Het kilometerslange gangenstelsel werd namelijk meteen gebouwd als één grote atoomschuilkelder. Daar ging de sf-roman 'Metro 2033' van de Russische schrijver Dmitry Glukhovsky over: een groep van 40.000 overlevenden die een nieuwe maatschappij heeft gesticht in dat ondergrondse onderkomen, vechtend tegen gemuteerde griezels die de oppervlakte bevolken. De Oekraïense gamestudio 4A Games maakte er in 2009 vervolgens een videogame van. 'Metro 2033' was een klassieke eerstepersoons-horrorshooter, die een bescheiden hit werd ondanks het beperkte aantal platformen (pc en Xbox 360) waarop de game uitkwam. Vorig jaar werd hij opgevolgd door het breder sporende 'Metro: Last Light', met een focus op toegankelijkere consolegameplay.
'Metro Redux', een compilatie die beide games naar de krachtigere hardware van de PlayStation 4 en de Xbox One brengt, zorgt eindelijk voor een bindende factor: beide games kunnen worden gespeeld in ofwel de 'Survival'-modus die 'Metro 2033' kenmerkte, met een beperkt aantal kogels en monsters die lastiger neer te leggen zijn, of in 'Spartan'-gameplay à la 'Metro: Last Light', meer op actie dan op overleven gericht. Het maakt, naast de verbeterde graphics, van 'Metro Redux' een ideale manier om beide games te herontdekken.
'Metro 2033' blijft ook in deze lichtjes gewijzigde vorm een ruwe parel, die nog steeds opvalt door zijn bijzonder 'tactiele' gameplay: je voelt bijna het koude staal van de verouderde Russische wapens in je vingers. Of het haar van de ratachtige griezels die je moet neerknallen of - als ze te dicht bij je zijn geraakt - afmaken met het mes. Het zijn ervaringen die je soms een koude rilling over je ruggengraat jagen. Opvolger 'Metro: Last Light' is een actievollere game waarin de monsters naar de achtergrond werden verwezen voor oorlogsactie met menselijke, schietende tegenstanders, maar ook daar voel je soms het vuil van de kruipkelders en rioolbuizen bijna onder je vingernagels kruipen. Het is tactiel gamedesign waar de makers van grotere 'first person'-kleppers als 'Call of Duty' en 'Battlefield' een puntje aan kunnen zuigen, en met 'Metro Redux' krijg je het in een dubbele portie.
En natuurlijk is het visuele aspect een stevig eindje aangescherpt. De hardware waarop games worden gespeeld is aardig geëvolueerd sinds de pc-specificaties waarmee 'Metro 2033' uitkwam of de vorige generatie consoles waarop 'Metro: Last Light' draaide, en 'Metro Redux' krikte de graphics vaardig op naar de krachtigere machinerie van de PS4 en Xbox One. Contouren zijn scherper, decors hebben meer detail, en vooral de scènes aan de oppervlakte hebben - in hun postapocalyptische pracht - een mooiere glans over zich hangen. De animaties zijn niet allemaal meegegroeid (vooral 'Metro 2033' laat op dat vlak soms zijn leeftijd zien), maar dat doet niets af aan de algemene Gestalt van deze compilatie: een die bewijst dat beide 'Metro'-games, zonder dat we het in hun tijd echt beseften, instantklassiekers waren.
