‘Cthulhu: The Cosmic Abyss’ is uitermate sfeervol, maar zeker niet voor iedereen
Bijna een eeuw oud is hij ondertussen, maar nog steeds is Cthulhu een dankbare inspiratiebron voor strips, films en uiteraard videogames. De groene monsterlijke god die aanvankelijk maar een bescheiden rol had in het oeuvre van HP Lovecraft blijft ook anno 2026 nog tot de verbeelding spreken, en dus duiken we nog maar eens de dieperik in op zoek naar de verzonken stad R’lyeh waar onze getentakelde vriend ligt te wachten op z’n terugkeer.
En “we”, dat zijn in ‘Cthulhu: The Cosmic Abyss’ Noah, een agent voor een afdeling van Interpol die zich bezighoudt met occulte zaken en zijn AI-assistent Key die je doorheen het spel met hints bijstaat. Je missie bestaat erin het lot van een schijnbaar verlaten mijnbasis in de oceaan te onderzoeken, en als het even kan ook uit te vissen wat er nu precies in die mysterieuze stad te vinden is die ze onder het wateroppervlak hadden ontdekt.
Een typische setting voor een Lovecraftiaans avontuur met een sci-fi draai dus, en de sfeer zit ook vanaf het begin meteen juist. Vanuit de onmetelijke diepte van de oceaan waar de zichtbaarheid beperkt is tot een paar meter doemt plots een gigantische installatie op. Een krakende en piepende onderwaterfabriek waar het water van de muren druipt, een ondefinieerbare substantie de gangen vult, en de enige sporen van menselijke aanwezigheid bestaan uit bloedspetters en afgerukte ledematen. Het gevoel van totaal isolement in een van nature vijandige omgeving waar duidelijk iets vreselijk is misgegaan, grijpt je meteen bij de keel en laat je pas tien uur later los.
Verwacht echter geen typische survival horror-gameplay à la ‘Resident Evil’ of ‘Silent Hill’. Hier zal je geen zombies of andere creaturen te lijf moeten gaan, je enige wapen hier is je eigen hersencapaciteit. ‘The Cosmic Abyss’ is namelijk een detectivespel, en eentje van de pure soort. De gameplay bestaat uit het opsnorren van aanwijzingen in de omgeving en die vervolgens met elkaar op de juiste manier in verband brengen. Hiervoor kan je een beroep doen op de zogenaamde “Vault”, waar alle hints die je al gevonden hebt verzameld worden. Wat je hier dan ook doet, is proberen verbanden te zoeken tussen vaak vaag ogende omschrijvingen, foto’s en audiofragmenten in de hoop dat er een nieuwe conclusie uit voortkomt die je verder op weg helpt.
Het verhaal van ‘The Cosmic Abyss’ onthult zich dus maar mondjesmaat, en pas wanneer je zelf de volgende stap hebt ontdekt. Dat klinkt liefhebbers van het genre en Sherlocks in de dop ongetwijfeld als muziek in de oren, maar dit systeem heeft ook z’n nadelen. Het spel houdt er namelijk niet van om je handje van te houden, en gooit op den duur zodanig veel informatie in je schoot dat het op den duur vaak een kwestie van trial-and-error wordt om verbanden te leggen. Aanvankelijk kan je het overzicht nog makkelijk bewaren, maar na een paar uur spelen is je Vault een bord spaghetti geworden van aanwijzingen, kleurtjes en tekst. Je kan weliswaar Key raadplegen om tips te krijgen, maar ook die zijn niet altijd even duidelijk. Wanneer alles uiteindelijk op z’n plaats valt, zijn de aha-erlebnis en de voldoening groot, maar het is maar de vraag of ze opwegen tegen de frustratie die eraan vooraf gaat.
Ook de puzzels die het spel regelmatig op je pad dropt, zijn in hetzelfde bedje ziek. Als je echt hopeloos vast komt te zitten, zit je ook écht vast en zal je je toevlucht moeten zoeken tot het internet, want het spel zelf zal je niet verderhelpen. Het is ook bij het puzzelen dat de technische mankementen van het spel zich laten voelen. De besturing vanuit de eerste persoon voldoet prima wanneer je door de verlaten gangen of bizarre architectuur van R’lyeh wandelt, maar hapert zodra je fijner te werk moet gaan. Objecten manipuleren, voorwerpen op de juiste plaats zetten, het voelt allemaal vaak te haperend en onnauwkeurig aan. Gevolg: alweer frustratie, maar dit keer niet door je eigen schuld maar puur door toedoen van het spel.
Naast het alles zelf moeten ontrafelen, beschikt ‘The Cosmic Abyss’ over nog een andere belangrijke spelmechaniek, zijnde corruptie. Niet dat je plots een envelopje smeergeld aan Cthulhu kan geven om gespaard te blijven, wel in de zin van je mentale gezondheid die beïnvloed wordt door je acties. Kosmische horror draait immers om hoe de waarheid achter het universum zodanig beangstigend is dat het menselijk brein ze niet kan bevatten, en ook dat concept maakt essentieel deel uit van het spel. De meeste puzzels kan je op twee manieren oplossen, eentje waarbij je geest gespaard blijft maar je minder leert over wat er zich allemaal heeft afgespeeld, of eentje waarbij je weliswaar meer info vergaart maar tegelijkertijd ook labieler wordt zodat je op den duur niet meer weet wat er nu echt is en wat niet. Het is een thematisch perfect uitgevoerde variant op het klassieke moraliteitssyteem dat in veel andere games terug te vinden is en die een grote impact heeft op het verhaal en de afloop van je avontuur.
CONCLUSIE: 7/10
De frustrerende besturing en het gebrek aan hulp klinken misschien erg negatief, maar eigenlijk zijn het minpunten die je makkelijk aan de kant kan schuiven als je met de juiste ingesteldheid aan het spel begint. Wie de nodige dosis geduld aan de dag kan leggen, zal aan ‘The Cosmic Abyss’ een wonderlijk sfeervol, beklemmend onderwateravontuur hebben dat helemaal belichaamt waar kosmische horror om draait. Wie echter uit is op actie of snelle gameplay, zal het elders moeten zoeken.
