De 'Force' is krachtig maar kort in 'Star Wars: Battlefront'

'Star Wars: Battlefront' is het videospel waar iedere gamende 'Star Wars'-fan al decennia van droomt. Hopelijk wacht deze game dus niet het droeve lot dat de meeste andere massale multiplayershooters al te beurt viel: een korte periode van grote hysterie, waarna de interesse ook snel weer overwaait.

Tijdens de tweede dag van een weekend waarin ondergetekende zich onledig hield met 'Star Wars: Battlefront', zag hij twee van de negentien andere keizerlijke stormtroopers waarmee hij een basis op de regenwoudmaan Endor moest beschermen pas na meerdere schoten doorkrijgen dat ze deel uitmaakten van hetzelfde team. Het was mijzelf, zeker tijdens de eerste uren van de game, ook wel eens voorgevallen: na bijna veertig jaar 'Star Wars' zijn we blijkbaar zo geconditioneerd om die witte harnassen als de slechterik te zien, dat we eventjes verdwaasd zijn wanneer we er zelf eentje moeten spelen.

Maar dat kan eventjes niet anders: 'Star Wars: Battlefront', de eerste nieuwe 'Star Wars'-games sinds Disney de entertainmentfranchise drie jaar geleden overnam, probeert verschillende veldslagen uit de films te recreëren in online 'multiplayer'-schietmatches, en dat werkt natuurlijk niet wanneer het merendeel van de spelers de kant van de rebellen kiest. Dus krijgt iedere speler twéé persona's aangemeten wanneer hij zijn personage creëert: een rebellensoldaat en een keizerlijke krijger, die elk hun eigen wapenuitrusting hebben, en die ook constant elkaar moeten afwisselen. Wie zonet een match aan de zijde van de rebellen heeft gevochten, moet de volgende meedoen met het keizerrijk.

Beide zijden

Het is slechts één van de talloze manieren waarop de Zweedse gamestudio DICE, vooral bekend van de 'Battlefield'-schietspellenserie, de balans probeert te houden in 'Star Wars: Battlefront'. Geen van de twee zijden in de vele frenetieke onlineveldslagen die al sinds de lancering van 'Star Wars: Battlefront' vorige week werden gevoerd, is op papier sterker dan de andere: in de potjes 'Walker Assault' bijvoorbeeld, waarin rebellenvoetvolk het moet opnemen tegen een invasie van die enorme keizerlijke looptanks uit 'The Empire Strikes Back', zorgt een handige mechaniek van te veroveren schildgeneratoren ervoor dat de strijd toch weer vooral op niveau van de soldaten aan de grond wordt gestreden.

Hetzelfde geldt voor 'Supremacy', waarin spelers aan beide kanten moeten proberen om vijf controlepunten te bezetten. Opnieuw heeft het keizerrijk van die kleinere, tweepotige looptanks in zijn arsenaal zitten, maar de rebellen beschikken dan weer over wapens waarmee die snel aan gruzelementen kunnen worden geknald. Alles is mooi in balans, ook wanneer dat niet zo lijkt: de kant waarvoor je toevallig strijdt heeft geen strategisch belang.

De game is bovendien een soort remake van twee titels die Lucasfilm zelf een tiental jaar geleden op de markt bracht, en probeert net als die voorgangers geen uitbreiding te leveren op het verhalende universum van George Lucas' franchise: alles draait om de interactieve belevenis van deelnemen aan een epische veldslag. En daar zou je dus heel wat van missen als je hem maar vanuit één zijde van het conflict zou meemaken.

Droomgame

Want 'Star Wars: Battlefront' mag dan misschien wel een interactieve speeltuin zijn, het is tegelijkertijd een uiterst realistische interactieve speeltuin. De voor 'Star Wars'-fans overbekende planeetdecors als Hoth, Endor en Tatooine werden, dankzij nieuwe landschapsfotografie op exact dezelfde locaties waar de filmscènes destijds waren opgenomen, accurater dan ooit in de game gebracht. Hetzelfde geldt voor de kostuums, tuigen en andere rekwisieten uit de films, die dankzij de relatief nieuwe techniek van de fotogrammetrie rechtstreeks vanuit de archieven van Lucasfilm werden 'ingescand' in de game, en de geluiden die recht uit de databank van 'Star Wars'-geluidstovenaar Ben Burtt werden gelicht.

Alles in 'Star Wars: Battlefront' voelt, tenminste voor fans van de entertainmentfranchise, 'echt': je hebt het gevoel dat je recht in de actie van de films zit. Wat dat betreft zal het zelfs voor velen een droomgame zijn, aangezien net dat hetgene is wat gamemakers al sinds de vroege jaren '80, met de allereerste 'Star Wars'-games in het lunapark, proberen voor elkaar te krijgen.

Maar tegenover dat realisme staat dus ook dat 'Star Wars: Battlefront' niet zo'n videogame is die zijn eigen narratieve aspiraties heeft: alles draait puur om de pret die je beleeft op het slagveld. En dus worden er dingen in de strijd gegooid die je bij een 'ernstig' Star Wars-product nooit zou pikken. Bedreven spelers die kortstondig worden beloond door mee te strijden in de huid van 'helden' als Luke Skywalker, Darth Vader, Boba Fett en Han Solo, bijvoorbeeld, en die ondanks hun grotere kracht ook kunnen overlijden in de strijd.

De makers claimden dat ze met deze game de 'speel'-dimensie van 'Star Wars', waartoe bij zes- tot twaalfjarige jongens ook onder meer de plastic 'action figures' dienen, naar een volwassen publiek wilden brengen, en dat is goeddeels gelukt. Zeker spelmodi als de zonet genoemde 'Walker Assault' en 'Supremacy'  houden het lekker speels, net als 'Blast' (de ploeg die als eerste honderd 'kills' heeft veroorzaakt bij de tegenstander wint) en 'Fighter Squadron', waarin de vele ruimtegevechten tussen 'X-Wing'- en 'Tie Fighter'-schepen uit de films kunnen worden nagespeeld.

Behaaglijke repetitie

DICE slaagde ook in zijn voornemen om van 'Star Wars: Battlefront' een uiterst toegankelijke onlineshooter te maken. Het beloningssysteem van de game hijst je snel hogerop in de rangen, en 'matchmaking'-algoritmen zetten je uitsluitend tegenover spelers die van hetzelfde speelniveau als het jouwe zijn. Dankzij het uitzonderlijk grote aantal spelers waarmee je tegelijkertijd online bent, met tot twee keer twintig man die de strijd met elkaar aangaan, wordt de boel ook mooi samengehouden. Einzelgängers worden doorgaans niet erg geapprecieerd in online multiplayergames: je ploeg scoort het beste door geplande samenwerking. Maar wanneer er een massa is die de gebeurtenissen bepaalt, loopt iedereen makkelijker in de pas.

Het zorgt allemaal voor een game die draait rond behaaglijke repetitie. Om de rek nog wat meer uit het cliché te halen: the Force is strong in this one. Hopelijk trapt 'Star Wars: Battlefront' nu niet in de val waarin al zoveel andere games van dit slag zijn getreden: tijdens de eerste weken is iedereen er wild van, maar daarna ebt die belangstelling ook snel weer weg. Herinner je je 'Titanfall' nog? Precies! Blijkbaar is er iets aan multiplayershooters dat het publiek snel weer doet afhaken.

Tot op zekere hoogte verliest 'Star Wars: Battlefront' nu al, na een weekend spelen, wat van zijn effect. Er wordt een fatsoenlijk aantal verschillende speelmodi geleverd (de vier zonet genoemde zijn de spannendste, maar er is bijvoorbeeld ook 'Droid Run', een vang-de-vlagmodus met bewegende 'vlaggen'), maar het aantal beschikbare decors is dan weer wat magertjes; je hebt al snel het idee dat je weer dezelfde strijd aan het uitknokken bent. Het is nu aan Electronic Arts, het moederbedrijf boven DICE dat de game uitgeeft, om de game in de komende maanden wat nieuwe zuurstof toe te dienen (een eerste downloadbare extra, die inhaakt op de nieuwe film, volgt alvast begin december). Indien niet, dan is 'Star Wars: Battlefront' na nieuwjaar al rijp voor de ramsjbak.